second9
JF-Expert Member
- Jun 22, 2016
- 216
- 451
Hapo zamani za kale, kulikuwa na nchi iliyojaa maziwa na asali, nchi yenye mandhari nzuri na hali ya hewa bora. Katika nchi hiyo, mnyama aliyekuwa akiitawala alikuwa ni Chura, lakini hakuwa chura wa kawaida, bali Chura aliyekuwa Rais wa nchi. Chura huyu alijulikana kwa kuruka ruka nchi mbalimbali, akidai anatafuta chakula cha wananchi wake, lakini ukweli ulikuwa tofauti kabisa.
Kila aliporudi kutoka safari zake za nje, marafiki zake walikuwa wakimsubiri kwa hamu, si kwa ajili ya kumsalimia, bali kwa ajili ya kujineemesha na chakula alichokuwa amekileta. Chura Rais aliwaruhusu marafiki zake wale kwa urefu wa kamba zao, wakila na kushiba bila huruma. Wananchi walibaki wakinyemelea punje za chakula huku wakiwaza kwa huzuni jinsi Rais wao alivyowatelekeza.
Katika kujiinua na kujisifu, Chura Rais alijipa jina la utani, "Chura Kiziwi." Alifanya hivyo kwa sababu alitaka kuonyesha jinsi asivyojali kelele na malalamiko ya wapinzani wake. Hata hivyo, jina hili lilizua maswali mengi miongoni mwa wananchi. Walijiuliza, kama Rais wao ni Chura, wao ni viumbe gani? Je, ni sahihi kuwa wao, kama binadamu, wanaongozwa na Chura? Na kama kweli ni kiziwi, je, anaweza kweli kuwasikia na kuwajali?
Wakati uchaguzi mkuu ulipoanza kujongea, Chura Kiziwi alianza kuhisi wasiwasi mkubwa. Hofu ilimwingia kwamba huenda nchi ikachukuliwa na wapinzani wake. Aliogopa kupoteza kiti chake cha enzi na hadhi yake. Kwa hila na ghadhabu, alianza kuwaita wapinzani wake majina ya kejeli. “Simba!” aliwaita kwa dhihaka, akimaanisha kwamba wapinzani wake walikuwa wakijifanya wenye nguvu lakini walikuwa na ubinafsi wa ajabu.
Wakati huu, utawala wake ulikuwa umejaa mashaka na changamoto nyingi. Wananchi wengi walimwona kama kiongozi mkatili na asiyesikia vilio vya watu wake. Alipuuza malalamiko ya watu waliokuwa wakikabiliana na maisha magumu, akiwaita “Mbwa Wapumbavu Wanabwekea maendeleo yetu,” akimaanisha kuwa yeye ndiye aliyekuwa akichochea maendeleo, huku wengine wakiendelea kulalamika bila msingi.
Lakini mambo yalizidi kuwa mabaya zaidi. Nchi ilikumbwa na majanga makubwa. Wananchi walipigwa risasi na polisi, watoto walitekwa, na watu waliogopa hata kutoka nje ya nyumba zao. Licha ya haya yote, Chura Rais alionekana kuwa kiziwi, asiyesikia wala kuzingatia kilio cha wananchi wake. Hakusikiza, hakuona, na alionekana kutojali.
Kodi zilikuwa juu sana, gharama za maisha zilipanda, na watu walikabiliana na ugumu wa maisha kila siku. Lakini bado, Chura Rais alionekana kupendelea zaidi upande wa kisiwani ambako alizaliwa na kukulia. Watu walipoanza kugundua kuwa Chura Kiziwi hakuwa na mapenzi mema na nchi, waliamua kuwa ni lazima wafanye mabadiliko ili kuokoa maisha yao na ya vizazi vijavyo.
Hivyo, hadithi ya Chura Rais - Chura Kiziwi ni funzo kwetu sote, kwamba uongozi unahitaji hekima, huruma, na kujali watu. Kama kiongozi anapuuza wajibu wake, basi ni wananchi watakaochukua hatua kwa ajili ya mustakabali wao. Jina la "Chura Kiziwi" limebaki kama ukumbusho wa udhalimu, uongozi wa dhihaka, na jinsi viongozi wanavyoweza kupoteza mwelekeo wanapojisahau katika madaraka.
Kila aliporudi kutoka safari zake za nje, marafiki zake walikuwa wakimsubiri kwa hamu, si kwa ajili ya kumsalimia, bali kwa ajili ya kujineemesha na chakula alichokuwa amekileta. Chura Rais aliwaruhusu marafiki zake wale kwa urefu wa kamba zao, wakila na kushiba bila huruma. Wananchi walibaki wakinyemelea punje za chakula huku wakiwaza kwa huzuni jinsi Rais wao alivyowatelekeza.
Katika kujiinua na kujisifu, Chura Rais alijipa jina la utani, "Chura Kiziwi." Alifanya hivyo kwa sababu alitaka kuonyesha jinsi asivyojali kelele na malalamiko ya wapinzani wake. Hata hivyo, jina hili lilizua maswali mengi miongoni mwa wananchi. Walijiuliza, kama Rais wao ni Chura, wao ni viumbe gani? Je, ni sahihi kuwa wao, kama binadamu, wanaongozwa na Chura? Na kama kweli ni kiziwi, je, anaweza kweli kuwasikia na kuwajali?
Wakati uchaguzi mkuu ulipoanza kujongea, Chura Kiziwi alianza kuhisi wasiwasi mkubwa. Hofu ilimwingia kwamba huenda nchi ikachukuliwa na wapinzani wake. Aliogopa kupoteza kiti chake cha enzi na hadhi yake. Kwa hila na ghadhabu, alianza kuwaita wapinzani wake majina ya kejeli. “Simba!” aliwaita kwa dhihaka, akimaanisha kwamba wapinzani wake walikuwa wakijifanya wenye nguvu lakini walikuwa na ubinafsi wa ajabu.
Wakati huu, utawala wake ulikuwa umejaa mashaka na changamoto nyingi. Wananchi wengi walimwona kama kiongozi mkatili na asiyesikia vilio vya watu wake. Alipuuza malalamiko ya watu waliokuwa wakikabiliana na maisha magumu, akiwaita “Mbwa Wapumbavu Wanabwekea maendeleo yetu,” akimaanisha kuwa yeye ndiye aliyekuwa akichochea maendeleo, huku wengine wakiendelea kulalamika bila msingi.
Lakini mambo yalizidi kuwa mabaya zaidi. Nchi ilikumbwa na majanga makubwa. Wananchi walipigwa risasi na polisi, watoto walitekwa, na watu waliogopa hata kutoka nje ya nyumba zao. Licha ya haya yote, Chura Rais alionekana kuwa kiziwi, asiyesikia wala kuzingatia kilio cha wananchi wake. Hakusikiza, hakuona, na alionekana kutojali.
Kodi zilikuwa juu sana, gharama za maisha zilipanda, na watu walikabiliana na ugumu wa maisha kila siku. Lakini bado, Chura Rais alionekana kupendelea zaidi upande wa kisiwani ambako alizaliwa na kukulia. Watu walipoanza kugundua kuwa Chura Kiziwi hakuwa na mapenzi mema na nchi, waliamua kuwa ni lazima wafanye mabadiliko ili kuokoa maisha yao na ya vizazi vijavyo.
Hivyo, hadithi ya Chura Rais - Chura Kiziwi ni funzo kwetu sote, kwamba uongozi unahitaji hekima, huruma, na kujali watu. Kama kiongozi anapuuza wajibu wake, basi ni wananchi watakaochukua hatua kwa ajili ya mustakabali wao. Jina la "Chura Kiziwi" limebaki kama ukumbusho wa udhalimu, uongozi wa dhihaka, na jinsi viongozi wanavyoweza kupoteza mwelekeo wanapojisahau katika madaraka.