Damaso
JF-Expert Member
- Jul 18, 2018
- 6,236
- 10,774
Kuna jambo la kusikitisha linalojitokeza tena na tena kila msimu wa kampeni nchini Tanzania—watoto wa shule za msingi na sekondari kulazimishwa kutokwenda shule na kuhudhuria mikutano ya kisiasa ya chama tawala, CCM, ili “kujaza umati”.
Watoto hawa wakiwa bado wadogo, wasio na uelewa wa siasa wala haki zao, watoto hawa hupelekwa kwenye jua kali, mara nyingine wakiwa hawajapata chakula, wakilazimishwa kupiga makofi na kushangilia maneno wasiyoyafahamu.
Ni jambo la kushangaza kwamba wazazi, walezi na hata walimu, mara nyingi hukaa kimya kana kwamba haya ni mambo ya kawaida. Wengine hata huona fahari kuona mtoto wao ameonekana kwenye televisheni nyuma ya mgombea, bila kufikiria mateso na hatari wanazopitia. Wengine husema, “Ni mafunzo ya uzalendo,” lakini je, uzalendo unafundishwa kwa njaa, jua, na kulazimishwa?
Hivi karibuni, mitandao ya kijamii imesambaza picha na video kutoka Arusha zikimuonesha Rais Samia Suluhu Hassan akihutubia umati mkubwa. Kati ya hao waliokusanyika, walionekana watoto wadogo wakiwa wamechoka, midomo ikiwa imepauka, macho yamelegea kana kwamba miili yao ilikuwapo lakini roho zao zilikuwa kwingine. Ni taswira inayoacha maswali mazito kuliko majibu.
Je, kama hawa watoto wangepata ajali wakati wakirudi nyumbani jioni, tungeona vichwa vya habari vikisema “Gari la CCM laua watoto 150 waliokuwa kwenye kampeni”? Na je, vyawa kama Millard Ayo, Global TV, TBC, au Azam TV wangeonesha picha hizo kwa uzito uleule wanaouonesha wakati wa kampeni? Au tungesikia maneno yale yale ya faraja ya kisiasa, “Tumehuzunishwa sana, tunachunguza tukio hilo kwa ukaribu”?
Ni ajabu kwamba katika mikutano hii mikubwa, hatuoni watoto wa viongozi wakihudhuria. Hatujawahi kumwona mtoto wa Mwigulu Nchemba akikaa kwenye jua kali akisubiri kusikiliza sera za Samia Suluhu. Hatujawahi kuwaona watoto wa Ridhiwani Kikwete, Hussein Bashe, au January Makamba wakiwa wamepauka midomo kwenye mikutano bila chakula wala maji.
Wao wako majumbani, wakisoma, wakiwa salama na kushibishwa. Kwao, siasa ni kazi ya watu wazima. Lakini kwa watoto wa wananchi wa kawaida, siasa inakuwa ni adhabu ya kimya kimya.
Tunaishi katika nchi yenye sheria zinazokataza watoto kujihusisha na shughuli za kisiasa. Sheria ya Mtoto ya mwaka 2009 inasisitiza haki ya mtoto kulindwa dhidi ya unyonyaji wa aina yoyote. Hata hivyo, kila kampeni tunashuhudia ukiukwaji huu ukiendelea bila aibu, bila hofu ya adhabu.
Sasa basi, wazazi, walimu, na jamii nzima tunapaswa kujiuliza: tunangoja nini? Lazima tuache kuona watoto wetu kama mapambo ya umati wa siasa sanamu la Mahatma Gandhi. Lazima tuache kuwapotezea muda wa shule kwa ajili ya makofi ya kisiasa. Hawa ni watoto, si wapiga kura, si mawakala, na kamwe si wapambaji wa majukwaa.
Kama taifa, tusisubiri hadi majanga yatokee ndipo tugundue tungeweza kulinda maisha yao mapema. Wakati wa kusema hapana kwa siasa zinazoingilia utoto ni sasa.
Watoto hawa wakiwa bado wadogo, wasio na uelewa wa siasa wala haki zao, watoto hawa hupelekwa kwenye jua kali, mara nyingine wakiwa hawajapata chakula, wakilazimishwa kupiga makofi na kushangilia maneno wasiyoyafahamu.
Ni jambo la kushangaza kwamba wazazi, walezi na hata walimu, mara nyingi hukaa kimya kana kwamba haya ni mambo ya kawaida. Wengine hata huona fahari kuona mtoto wao ameonekana kwenye televisheni nyuma ya mgombea, bila kufikiria mateso na hatari wanazopitia. Wengine husema, “Ni mafunzo ya uzalendo,” lakini je, uzalendo unafundishwa kwa njaa, jua, na kulazimishwa?
Hivi karibuni, mitandao ya kijamii imesambaza picha na video kutoka Arusha zikimuonesha Rais Samia Suluhu Hassan akihutubia umati mkubwa. Kati ya hao waliokusanyika, walionekana watoto wadogo wakiwa wamechoka, midomo ikiwa imepauka, macho yamelegea kana kwamba miili yao ilikuwapo lakini roho zao zilikuwa kwingine. Ni taswira inayoacha maswali mazito kuliko majibu.
Je, kama hawa watoto wangepata ajali wakati wakirudi nyumbani jioni, tungeona vichwa vya habari vikisema “Gari la CCM laua watoto 150 waliokuwa kwenye kampeni”? Na je, vyawa kama Millard Ayo, Global TV, TBC, au Azam TV wangeonesha picha hizo kwa uzito uleule wanaouonesha wakati wa kampeni? Au tungesikia maneno yale yale ya faraja ya kisiasa, “Tumehuzunishwa sana, tunachunguza tukio hilo kwa ukaribu”?
Ni ajabu kwamba katika mikutano hii mikubwa, hatuoni watoto wa viongozi wakihudhuria. Hatujawahi kumwona mtoto wa Mwigulu Nchemba akikaa kwenye jua kali akisubiri kusikiliza sera za Samia Suluhu. Hatujawahi kuwaona watoto wa Ridhiwani Kikwete, Hussein Bashe, au January Makamba wakiwa wamepauka midomo kwenye mikutano bila chakula wala maji.
Wao wako majumbani, wakisoma, wakiwa salama na kushibishwa. Kwao, siasa ni kazi ya watu wazima. Lakini kwa watoto wa wananchi wa kawaida, siasa inakuwa ni adhabu ya kimya kimya.
Tunaishi katika nchi yenye sheria zinazokataza watoto kujihusisha na shughuli za kisiasa. Sheria ya Mtoto ya mwaka 2009 inasisitiza haki ya mtoto kulindwa dhidi ya unyonyaji wa aina yoyote. Hata hivyo, kila kampeni tunashuhudia ukiukwaji huu ukiendelea bila aibu, bila hofu ya adhabu.
Sasa basi, wazazi, walimu, na jamii nzima tunapaswa kujiuliza: tunangoja nini? Lazima tuache kuona watoto wetu kama mapambo ya umati wa siasa sanamu la Mahatma Gandhi. Lazima tuache kuwapotezea muda wa shule kwa ajili ya makofi ya kisiasa. Hawa ni watoto, si wapiga kura, si mawakala, na kamwe si wapambaji wa majukwaa.
Kama taifa, tusisubiri hadi majanga yatokee ndipo tugundue tungeweza kulinda maisha yao mapema. Wakati wa kusema hapana kwa siasa zinazoingilia utoto ni sasa.