Hii hapa simulizi ya kusikitisha inayonihusu mimi, Inspector, ikigusa hisia kutokana na safari yangu ya kiafya:
---
Safari ya Maumivu na Tumaini la Mwisho.
Inspector nilikuwa kijana mwenye ndoto nyingi, niliyejawa na matumaini makubwa kuhusu maisha. Nikiwa chuoni Arusha, nilijikita katika masomo ya Civil engineering Ngazi ya Diploma, nikiamini kuwa elimu yangl itanisaidia kuboresha maisha ya jamii yangu na kujenga mustakabali mzuri. Nikiwa mchangamfu, mwenye bidii na juhudi, nilijulikana kwa msaada wangu kwa wenzangu katika somo , na kila mtu alinifahamu kama kijana niliyekuwa na dira ya mafanikio.
Lakini nyuma ya tabasamu langu, Inspector nilikuwa nikikabiliana na siri nzito—ugonjwa wa HIV ambao ulikuwa umeingia kwenye maisha yangu bila onyo. Mwanzo sikuwa na dalili, na niliendelea na maisha kama kawaida, nikiamini kuwa kila kitu kilikuwa sawa. Hata hivyo, kwa muda mrefu afya yangu ilianza kudhoofika polepole, na safari ya magonjwa ya mara kwa mara ilianza. Kila wakati nilipokuwa nikipona kidogo, ugonjwa mwingine ulikuja, akawa dhaifu zaidi.
Mwanzo wa Majaribu
Inspector nilipogundua kuwa nilikuwa nimeambukizwa virusi vya UKIMWI, ulimwengu wangu uliporomoka. Nilihisi kama ndoto zangu zote zimepotea, na nilihofia sio tu kwa maisha yangu, bali pia kwa watu waliokuwa karibu na mimi. Kila siku ilikuwa vita kati yangu na ugonjwa, na mara nyingi nilijikuta nikiuliza, “Kwa nini mimi?” Rafiki zangu walikuwa wakiendelea na maisha, wakisonga mbele na ndoto zao, lakini kwa Inspector, kila kitu kilionekana kusimama.
Wakati Mgumu Zaidi
Maumivu ya mwili yalikuwa makali, lakini kilichomniumiza zaidi kilikuwa huzuni na upweke niliokuwa nao. Nilijitahidi kuweka siri yangu kwa muda mrefu, nikihofia jinsi jamii ingenichukulia. Kila nilipopata nafuu kidogo, nilijaribu kurudi kwenye masomo yangu, lakini mwili wake haukuwa na nguvu tena kama zamani. Nilikuwa nikizidi kuwa dhaifu, na ndoto zake zilitoweka taratibu kama moshi usio na mwelekeo.
Nikiwa kitandani hospitalini, Inspector nilikumbuka ndoto zangu zote—ya kuwa fundi stadi, ya kuboresha mifumo ya uhandisi, ya kuwa mwalimu wa michoro, na ya kuleta mabadiliko katika jamii kupitia kazi yangu. Lakini sasa, yote hayo yalionekana mbali sana, kana kwamba yalikuwa sehemu ya maisha ambayo hayawezi kufikiwa tena. Marafiki wachache waliendelea kunitembelea, lakini wengi wao walikuwa wameanza kusahau kuwa Inspector alikuwepo, maisha yao yakiendelea huku mimi nikipigana na ugonjwa wangu mwenyewe.
Tumaini la Mwisho
Licha ya maumivu na huzuni, Inspector sikuwahi kupoteza tumaini langu kabisa. Nilijua kuwa siku zangu zinaweza kuwa chache, lakini niliamua kutumia muda wangl uliobaki kwa kusimulia simulizi yangu kwa wale waliobaki karibu yangu. Niliwaambia, “Nimepoteza mambo mengi, lakini nimejifunza kuwa thamani ya maisha haipo tu kwenye mafanikio ya dunia hii, bali pia katika upendo tunaotoa na mapenzi tunayopokea. Endapo mwili wangu utashindwa, angalau moyo wangu umejua thamani ya maisha.”
Siku za mwisho zangu zilikuwa za kutafakari zaidi kuliko hasira. Niliwapa ndugu na marafiki wangu ujumbe wa matumaini, nikisisitiza umuhimu wa kujali afya, kupendana, na kutokata tamaa hata wakati giza linapoonekana kuwa kubwa zaidi. Hatimaye, Inspector nilianza kupata ARV.