Dialogist
JF-Expert Member
- Apr 14, 2014
- 1,167
- 1,872
Kulikuwa na binti mmoja aliyeitwa Amani. Alizaliwa katika familia ya kawaida kijijini Manyala, familia ambayo licha ya juhudi zao, hawakuwahi kuwa na uhakika wa mlo wa siku. Baba yake alikuwa mkulima mdogo, na mama yake alifanya kazi ya kuosha nguo za majirani. Maisha yao yalikuwa ni ya taabu na changamoto kila kona.
Amani alikuwa na ndoto kubwa: kuwa daktari na kusaidia jamii yake. Alipokuwa darasani, alikuwa mwanafunzi mwenye bidii, na walimu wake walikuwa na matumaini makubwa kwake. Lakini mara tu alipoanza shule ya sekondari, familia yake ilianza kushindwa kumudu ada. Hatimaye, Amani alilazimika kuacha shule katika mwaka wake wa pili wa sekondari.
Kutoka hapo, maisha yake yalibadilika. Alijikuta akisukumwa katika majukumu mazito ya familia. Majirani walimshauri aende mjini kutafuta kazi ili kusaidia familia yake, na hivyo akaamua kuelekea Dar es Salaam.
Mji mkuu ulikuwa tofauti sana na kijiji chao. Hakukuwa na miti ya miembe wala faragha ya maisha ya kijijini. Kila kona ilikuwa na kelele, msongamano wa magari, na watu waliokuwa wakihangaika kwa namna tofauti kutafuta riziki. Amani alianza kufanya kazi ndogondogo kama mfanyakazi wa ndani na hata kufagia katika maduka. Lakini kipato chake kilikuwa kidogo mno; hakikuweza hata kumudu kula, sembuse kutuma pesa nyumbani.
Uamuzi Mgumu
Siku moja, Amani alikutana na rafiki wa zamani aitwaye Sharon, ambaye alionekana kuishi maisha mazuri sana. Sharon alikuwa amevaa nguo za gharama, simu yake ilikuwa mpya, na alikuwa na mfuko wa mkononi wa chapa maarufu. Alipomuuliza, Sharon alisema bila kujificha, "Amani, maisha si magumu ukiamua kuwa jasiri."
Sharon alimshawishi Amani kujiunga na kile alichokiita "kazi ya uhuru." Hii ilikuwa kazi ya kuuza mwili kwa wanaume wa mjini, wakihitaji starehe ya muda mfupi. Awali, Amani alihisi fedheha na hofu ya kukiuka maadili aliyolelewa nayo. Lakini hali ya njaa na maumivu ya kushindwa kusaidia familia yake ilianza kumfanya ajiulize maswali magumu.
"Je, maadili yangu ni muhimu zaidi kuliko maisha ya mama yangu na wadogo zangu nyumbani?" aliwaza.
Siku moja, baada ya kukosa chakula cha mchana na jioni, Amani alijikuta akikubali pendekezo la Sharon. Walikwenda klabu moja ya usiku, ambapo Sharon alimfundisha jinsi ya kujiweka mbele ya wateja.
Giza la Uamuzi
Amani alifanikiwa kupata pesa nyingi katika muda mfupi. Alituma nyumbani pesa za ada kwa wadogo zake na hata kuwanunulia mama na baba yake nguo mpya. Wazazi wake walifurahi lakini hawakujua alikopata fedha hizo.
Lakini moyoni mwake, Amani alihisi upweke na huzuni isiyoelezeka. Kila usiku, alipokuwa peke yake, alijihisi kama ameuza utu wake. Hakuwa na marafiki wa kweli, na kila aliyejaribu kumkaribia alionekana kumtaka kwa sababu ya fedha zake au uzuri wake.
Miaka mitatu ilipita, na maisha ya mwili wake yalianza kuonyesha dalili za uchovu. Mifupa ilianza kuchomoza, uso wake ulianza kupoteza mwanga wake wa asili, na mara kwa mara alikuwa akihisi maumivu makali bila sababu dhahiri. Hatimaye, aliamua kwenda hospitalini kwa vipimo.
Habari alizopewa zilikuwa mbaya zaidi kuliko alivyotarajia. Daktari alimwambia kuwa alikuwa na virusi vya UKIMWI. Wakati huo, Amani alihisi dunia ikizima ghafla. Alikumbuka ndoto zake za utotoni na alijutia sana uamuzi wake wa kujiuza.
Mwangaza wa Mwisho
Amani hakutaka maisha yake yaishie kwenye huzuni pekee. Alijua hakuwa na muda mrefu wa kuishi, lakini aliapa kufanya kitu cha maana kabla ya mwisho wake. Aliamua kurudi kijijini kwa familia yake.
Alipofika, aliwakusanya vijana wa kijiji na kuanza kuwaelimisha kuhusu maadili, hatari za ngono zembe, na umuhimu wa kufuata ndoto zao bila kukata tamaa. Hata katika hali yake dhaifu, Amani alijitahidi kuacha alama ya matumaini.
Siku moja kabla ya kifo chake, aliandika barua iliyojaa hekima kwa familia yake. Barua hiyo ilisomeka:
"Maisha yangu yalikuwa safari ngumu, na nilifanya makosa makubwa, lakini nimejifunza kuwa dhamana ya kweli ni utu wako. Hakuna pesa inayoweza kununua amani ya ndani. Tafadhali, msiruhusu changamoto za maisha zikawapotosha kama zilivyonipotosha mimi. Pambaneni kwa halali, na msikate tamaa kamwe."
Amani alifariki akiwa na umri wa miaka 27, lakini mafundisho yake yaliendelea kuishi kupitia watu wa kijiji chake. Aliwafundisha kuwa hata katika giza kubwa, bado kuna mwanga wa tumaini.
Amani alikuwa na ndoto kubwa: kuwa daktari na kusaidia jamii yake. Alipokuwa darasani, alikuwa mwanafunzi mwenye bidii, na walimu wake walikuwa na matumaini makubwa kwake. Lakini mara tu alipoanza shule ya sekondari, familia yake ilianza kushindwa kumudu ada. Hatimaye, Amani alilazimika kuacha shule katika mwaka wake wa pili wa sekondari.
Kutoka hapo, maisha yake yalibadilika. Alijikuta akisukumwa katika majukumu mazito ya familia. Majirani walimshauri aende mjini kutafuta kazi ili kusaidia familia yake, na hivyo akaamua kuelekea Dar es Salaam.
Mji mkuu ulikuwa tofauti sana na kijiji chao. Hakukuwa na miti ya miembe wala faragha ya maisha ya kijijini. Kila kona ilikuwa na kelele, msongamano wa magari, na watu waliokuwa wakihangaika kwa namna tofauti kutafuta riziki. Amani alianza kufanya kazi ndogondogo kama mfanyakazi wa ndani na hata kufagia katika maduka. Lakini kipato chake kilikuwa kidogo mno; hakikuweza hata kumudu kula, sembuse kutuma pesa nyumbani.
Uamuzi Mgumu
Siku moja, Amani alikutana na rafiki wa zamani aitwaye Sharon, ambaye alionekana kuishi maisha mazuri sana. Sharon alikuwa amevaa nguo za gharama, simu yake ilikuwa mpya, na alikuwa na mfuko wa mkononi wa chapa maarufu. Alipomuuliza, Sharon alisema bila kujificha, "Amani, maisha si magumu ukiamua kuwa jasiri."
Sharon alimshawishi Amani kujiunga na kile alichokiita "kazi ya uhuru." Hii ilikuwa kazi ya kuuza mwili kwa wanaume wa mjini, wakihitaji starehe ya muda mfupi. Awali, Amani alihisi fedheha na hofu ya kukiuka maadili aliyolelewa nayo. Lakini hali ya njaa na maumivu ya kushindwa kusaidia familia yake ilianza kumfanya ajiulize maswali magumu.
"Je, maadili yangu ni muhimu zaidi kuliko maisha ya mama yangu na wadogo zangu nyumbani?" aliwaza.
Siku moja, baada ya kukosa chakula cha mchana na jioni, Amani alijikuta akikubali pendekezo la Sharon. Walikwenda klabu moja ya usiku, ambapo Sharon alimfundisha jinsi ya kujiweka mbele ya wateja.
Giza la Uamuzi
Amani alifanikiwa kupata pesa nyingi katika muda mfupi. Alituma nyumbani pesa za ada kwa wadogo zake na hata kuwanunulia mama na baba yake nguo mpya. Wazazi wake walifurahi lakini hawakujua alikopata fedha hizo.
Lakini moyoni mwake, Amani alihisi upweke na huzuni isiyoelezeka. Kila usiku, alipokuwa peke yake, alijihisi kama ameuza utu wake. Hakuwa na marafiki wa kweli, na kila aliyejaribu kumkaribia alionekana kumtaka kwa sababu ya fedha zake au uzuri wake.
Miaka mitatu ilipita, na maisha ya mwili wake yalianza kuonyesha dalili za uchovu. Mifupa ilianza kuchomoza, uso wake ulianza kupoteza mwanga wake wa asili, na mara kwa mara alikuwa akihisi maumivu makali bila sababu dhahiri. Hatimaye, aliamua kwenda hospitalini kwa vipimo.
Habari alizopewa zilikuwa mbaya zaidi kuliko alivyotarajia. Daktari alimwambia kuwa alikuwa na virusi vya UKIMWI. Wakati huo, Amani alihisi dunia ikizima ghafla. Alikumbuka ndoto zake za utotoni na alijutia sana uamuzi wake wa kujiuza.
Mwangaza wa Mwisho
Amani hakutaka maisha yake yaishie kwenye huzuni pekee. Alijua hakuwa na muda mrefu wa kuishi, lakini aliapa kufanya kitu cha maana kabla ya mwisho wake. Aliamua kurudi kijijini kwa familia yake.
Alipofika, aliwakusanya vijana wa kijiji na kuanza kuwaelimisha kuhusu maadili, hatari za ngono zembe, na umuhimu wa kufuata ndoto zao bila kukata tamaa. Hata katika hali yake dhaifu, Amani alijitahidi kuacha alama ya matumaini.
Siku moja kabla ya kifo chake, aliandika barua iliyojaa hekima kwa familia yake. Barua hiyo ilisomeka:
"Maisha yangu yalikuwa safari ngumu, na nilifanya makosa makubwa, lakini nimejifunza kuwa dhamana ya kweli ni utu wako. Hakuna pesa inayoweza kununua amani ya ndani. Tafadhali, msiruhusu changamoto za maisha zikawapotosha kama zilivyonipotosha mimi. Pambaneni kwa halali, na msikate tamaa kamwe."
Amani alifariki akiwa na umri wa miaka 27, lakini mafundisho yake yaliendelea kuishi kupitia watu wa kijiji chake. Aliwafundisha kuwa hata katika giza kubwa, bado kuna mwanga wa tumaini.