JOVITUS KAMUGISHA
Member
- Mar 13, 2013
- 6
- 6
Kuna wakati unafika unajiuliza, hivi kwa nini kupata huduma kutoka baadhi ya mamlaka zetu imekuwa kazi ngumu kiasi hiki, hata pale ambapo mwananchi amefuata taratibu zote zinazotakiwa na kulipia huduma husika?
Nitoe mifano miwili ambayo imenikera sana.
1. Vibali vya kazi kwa wafanyakazi wa kigeni (Work Permits)
Katika shughuli zetu za kikazi, tunahusika na kufuatilia vibali kwa ajili ya wafanyakazi wa kigeni. Kwa sasa, tuna maombi ambayo yamekaa zaidi ya mwezi mmoja, mengine yakikaribia miezi miwili, bila kupata majibu ya kueleweka kuhusu lini vibali hivyo vitatolewa.
Kila tunapofuatilia, tunapewa maelezo tofauti. Leo tunaambiwa kuna matatizo ya kimtandao, kesho mifumo haisomani, na siku nyingine tunaahidiwa kwamba suala litakuwa limekamilika ndani ya muda fulani. Muda unapofika, hakuna kinachotokea, na tunarudi pale pale tulipoanzia.
Kinachokatisha tamaa zaidi ni kwamba baadhi ya watu tunaowafuatilia vibali hivi wanakuja nchini kufanya kazi na kuwekeza. Hawa ni watu ambao wanatarajia kukutana na mazingira yenye mifumo inayoeleweka, inayotabirika na inayowezesha shughuli za kiuchumi kufanyika kwa ufanisi.
Sasa kama kupata kibali pekee kunachukua muda mrefu kiasi hiki, huku hakuna mawasiliano ya uhakika kuhusu kinachoendelea, tunatoa picha gani kuhusu mazingira yetu ya uwekezaji? Tunawavutia wawekezaji kwa upande mmoja, lakini kwa upande mwingine tunawakutanisha na urasimu na ucheleweshaji usio na maelezo ya kuridhisha.
2. Mchakato wa kupata leseni ya udereva (Driving Licence)
Hili nalo ni suala jingine ambalo limenikera binafsi. Tangu mwezi Juni nilipoanza mchakato wa kupata leseni ya udereva, nimefuata taratibu zote zinazohitajika, nimefanya usaili na kukamilisha hatua zote nilizoelekezwa.
Lakini hadi leo, takribani miezi mitano baadaye, bado sijapata leseni yangu wala maelezo ya maana kuhusu kinachosababisha ucheleweshaji huo.
Kila ninapofuatilia, napigwa kalenda. Hakuna anayetoa jibu la kueleweka, hakuna muda maalumu wa kukamilisha suala langu, na hakuna hata maelezo yanayoonesha kwamba kuna jitihada za dhati za kulitatua.
Sasa najiuliza, mamlaka husika, tatizo ni nini hasa?
Kwa nini mwananchi anapofuatilia huduma ambayo amelipia na kukamilisha taratibu zote, anaonekana kana kwamba anaomba msaada au fadhila kutoka kwa watumishi wa umma?
Hizi si huduma tunazoomba kwa hisani. Ni huduma ambazo tunalipia, na mamlaka husika zina wajibu wa kuhakikisha zinatolewa kwa wakati, kwa uwazi na kwa ufanisi.
Tunafahamu kwamba changamoto za kiufundi zinaweza kutokea. Mifumo inaweza kupata hitilafu, na wakati mwingine taratibu zinaweza kuchukua muda zaidi ya uliotarajiwa. Lakini haiwezekani kila siku jibu liwe lilelile la matatizo ya mfumo, bila maelezo rasmi, bila suluhisho na bila kujua ni lini changamoto hiyo itatatuliwa.
Kinachokera si ucheleweshaji pekee, bali pia ukosefu wa uwajibikaji na mawasiliano ya kueleweka kwa watu wanaotegemea huduma hizi.
Hivi kweli tunahitaji kufuatilia mara ngapi, kupiga simu mara ngapi, au kwenda ofisini mara ngapi ili kupata huduma ambazo tayari tumeshakamilisha wajibu wetu wa kuzipata?
Mamlaka husika zinapaswa kutambua kwamba nyuma ya kila ombi kuna mipango ya watu, shughuli za biashara, uwekezaji, fedha na muda unaopotea. Ucheleweshaji huu una madhara halisi, na haupaswi kuchukuliwa kama jambo la kawaida.
Tunachohitaji si huruma wala upendeleo. Tunahitaji mifumo inayofanya kazi, taarifa za kweli, muda unaoeleweka wa utoaji wa huduma na watumishi wanaowajibika pale huduma zinapochelewa.
Tunahitaji huduma, si ahadi zisizo na mwisho. Tunahitaji uwajibikaji, si kupigwa kalenda kila tunapofuatilia.
Mamlaka husika, tafadhali fanyeni kazi zenu kwa ufanisi. Wananchi na wawekezaji hawapaswi kuendelea kuhangaika kupata huduma ambazo ni wajibu wenu kuzitoa.
Hivi mpaka lini hali hii itaendelea?
Nitoe mifano miwili ambayo imenikera sana.
1. Vibali vya kazi kwa wafanyakazi wa kigeni (Work Permits)
Katika shughuli zetu za kikazi, tunahusika na kufuatilia vibali kwa ajili ya wafanyakazi wa kigeni. Kwa sasa, tuna maombi ambayo yamekaa zaidi ya mwezi mmoja, mengine yakikaribia miezi miwili, bila kupata majibu ya kueleweka kuhusu lini vibali hivyo vitatolewa.
Kila tunapofuatilia, tunapewa maelezo tofauti. Leo tunaambiwa kuna matatizo ya kimtandao, kesho mifumo haisomani, na siku nyingine tunaahidiwa kwamba suala litakuwa limekamilika ndani ya muda fulani. Muda unapofika, hakuna kinachotokea, na tunarudi pale pale tulipoanzia.
Kinachokatisha tamaa zaidi ni kwamba baadhi ya watu tunaowafuatilia vibali hivi wanakuja nchini kufanya kazi na kuwekeza. Hawa ni watu ambao wanatarajia kukutana na mazingira yenye mifumo inayoeleweka, inayotabirika na inayowezesha shughuli za kiuchumi kufanyika kwa ufanisi.
Sasa kama kupata kibali pekee kunachukua muda mrefu kiasi hiki, huku hakuna mawasiliano ya uhakika kuhusu kinachoendelea, tunatoa picha gani kuhusu mazingira yetu ya uwekezaji? Tunawavutia wawekezaji kwa upande mmoja, lakini kwa upande mwingine tunawakutanisha na urasimu na ucheleweshaji usio na maelezo ya kuridhisha.
2. Mchakato wa kupata leseni ya udereva (Driving Licence)
Hili nalo ni suala jingine ambalo limenikera binafsi. Tangu mwezi Juni nilipoanza mchakato wa kupata leseni ya udereva, nimefuata taratibu zote zinazohitajika, nimefanya usaili na kukamilisha hatua zote nilizoelekezwa.
Lakini hadi leo, takribani miezi mitano baadaye, bado sijapata leseni yangu wala maelezo ya maana kuhusu kinachosababisha ucheleweshaji huo.
Kila ninapofuatilia, napigwa kalenda. Hakuna anayetoa jibu la kueleweka, hakuna muda maalumu wa kukamilisha suala langu, na hakuna hata maelezo yanayoonesha kwamba kuna jitihada za dhati za kulitatua.
Sasa najiuliza, mamlaka husika, tatizo ni nini hasa?
Kwa nini mwananchi anapofuatilia huduma ambayo amelipia na kukamilisha taratibu zote, anaonekana kana kwamba anaomba msaada au fadhila kutoka kwa watumishi wa umma?
Hizi si huduma tunazoomba kwa hisani. Ni huduma ambazo tunalipia, na mamlaka husika zina wajibu wa kuhakikisha zinatolewa kwa wakati, kwa uwazi na kwa ufanisi.
Tunafahamu kwamba changamoto za kiufundi zinaweza kutokea. Mifumo inaweza kupata hitilafu, na wakati mwingine taratibu zinaweza kuchukua muda zaidi ya uliotarajiwa. Lakini haiwezekani kila siku jibu liwe lilelile la matatizo ya mfumo, bila maelezo rasmi, bila suluhisho na bila kujua ni lini changamoto hiyo itatatuliwa.
Kinachokera si ucheleweshaji pekee, bali pia ukosefu wa uwajibikaji na mawasiliano ya kueleweka kwa watu wanaotegemea huduma hizi.
Hivi kweli tunahitaji kufuatilia mara ngapi, kupiga simu mara ngapi, au kwenda ofisini mara ngapi ili kupata huduma ambazo tayari tumeshakamilisha wajibu wetu wa kuzipata?
Mamlaka husika zinapaswa kutambua kwamba nyuma ya kila ombi kuna mipango ya watu, shughuli za biashara, uwekezaji, fedha na muda unaopotea. Ucheleweshaji huu una madhara halisi, na haupaswi kuchukuliwa kama jambo la kawaida.
Tunachohitaji si huruma wala upendeleo. Tunahitaji mifumo inayofanya kazi, taarifa za kweli, muda unaoeleweka wa utoaji wa huduma na watumishi wanaowajibika pale huduma zinapochelewa.
Tunahitaji huduma, si ahadi zisizo na mwisho. Tunahitaji uwajibikaji, si kupigwa kalenda kila tunapofuatilia.
Mamlaka husika, tafadhali fanyeni kazi zenu kwa ufanisi. Wananchi na wawekezaji hawapaswi kuendelea kuhangaika kupata huduma ambazo ni wajibu wenu kuzitoa.
Hivi mpaka lini hali hii itaendelea?