Rorscharch
JF-Expert Member
- Jul 22, 2013
- 1,435
- 3,120
Niko kwenye miaka ya ishirini na kitu sasa. Si kijana mdogo tena, lakini pia si mtu mzima kwa maana ya “kamilika.” Na kuna jambo moja ambalo limekuwa likijitokeza kimya kimya ndani yangu — kama mawimbi yanayopiga ufukwe wa akili bila kupumzika: Je, huu ndio utu uzima tulioahidiwa? Maisha haya ni yale tuliyokuwa tunayatazama kwa hamu tukiwa sekondari, au tumepotea njiani?
Nilipokuwa mdogo, niliwatazama watu waliokuwa na miaka 25, 26, 27 hivi nikawaona kama mashujaa. Walionekana wamekomaa, wanajiamini, wana ajira nzuri, magari, nyumba, labda hata familia. Nilidhani wakiamka asubuhi, wanajua wanakoenda na wamejipanga vizuri. Lakini sasa nikiwa kwenye viatu hivyo, ukweli ni tofauti sana: maisha yanaonekana kama kusafiri katikati ya bahari kubwa bila dira. Unafanya kazi, unalipa bili, unawaza kuhusu kodi, chakula, afya, mahusiano, na bado unabaki na lile swali kichwani: "Ninafanya haya yote kwa ajili ya nini hasa?"
Ukweli ni kwamba, utu uzima hauji na muongozo wa namna ya kuishi. Kuna presha kutoka kila kona: wazazi wana matarajio, jamii inakuangalia, mitandao ya kijamii inaonyesha wenzako wamefanikiwa sana — wamefungua biashara, wanasafiri, wameoa au kuolewa, na wanajenga. Lakini wewe? Unapambana kuunganisha mwisho wa mwezi, hujui kesho utaamka na nguvu ya kuendelea au la. Mahusiano yanahitaji akili na si mapenzi tu. Kazi inachosha kuliko ilivyokuwa kwenye broshua za chuo. Na marafiki mnaanza kupotezana kwa sababu kila mtu anatafuta namna ya ku-survive.
Kuna siku unajikuta unakumbuka maisha ya utotoni kwa huzuni fulani. Kipindi ambacho matatizo yalikuwa ni adhabu ya kuchelewa kurudi nyumbani au kushindwa kupewa elfu mbili za vocha. Sasa matatizo ni mikopo, afya ya akili, kutengwa na familia kwa maamuzi yako, au tu uchovu wa maisha. Ulikuwa na muda mwingi wa kuota ndoto — kuwa mwandishi, msanii, mfanyabiashara, daktari — lakini sasa ndoto zimeanza kupotea taratibu kwenye foleni za daladala, kwenye barua za kuomba kazi zisizojibiwa, kwenye milolongo ya "una plan gani weekend?" wakati hata nauli huna.
Sielewi kama ninatafuta majibu hapa, au niko tu nikitamka ukweli ninaoishi nao. Lakini kuna swali limekuwa likinirudia siku hadi siku: "Je, maisha haya lazima yawe hivi, au tunapitia kipindi cha mpito ambacho ni cha kawaida kwa kizazi chetu?"
Je, na wewe unahisi hivi? Umewahi kuamka asubuhi ukajiuliza, "Hivi niko wapi kwenye maisha yangu?" Umejaribu kutabasamu mbele ya watu ilhali moyoni una mzigo mzito usioelezeka? Umechoka kuishi kwa kulinganisha mafanikio yako na wengine?
Siko hapa kuomba ushauri, lakini natamani kusikia kutoka kwako. Tujikumbushe kuwa hatuko peke yetu. Labda tusipate majibu yote leo, lakini pengine tukishirikiana, tutaanza kufunguka na kutambua kuwa hii safari ya utu uzima — pamoja na ugumu wake — haipaswi kupita kimya kimya.
Nilipokuwa mdogo, niliwatazama watu waliokuwa na miaka 25, 26, 27 hivi nikawaona kama mashujaa. Walionekana wamekomaa, wanajiamini, wana ajira nzuri, magari, nyumba, labda hata familia. Nilidhani wakiamka asubuhi, wanajua wanakoenda na wamejipanga vizuri. Lakini sasa nikiwa kwenye viatu hivyo, ukweli ni tofauti sana: maisha yanaonekana kama kusafiri katikati ya bahari kubwa bila dira. Unafanya kazi, unalipa bili, unawaza kuhusu kodi, chakula, afya, mahusiano, na bado unabaki na lile swali kichwani: "Ninafanya haya yote kwa ajili ya nini hasa?"
Ukweli ni kwamba, utu uzima hauji na muongozo wa namna ya kuishi. Kuna presha kutoka kila kona: wazazi wana matarajio, jamii inakuangalia, mitandao ya kijamii inaonyesha wenzako wamefanikiwa sana — wamefungua biashara, wanasafiri, wameoa au kuolewa, na wanajenga. Lakini wewe? Unapambana kuunganisha mwisho wa mwezi, hujui kesho utaamka na nguvu ya kuendelea au la. Mahusiano yanahitaji akili na si mapenzi tu. Kazi inachosha kuliko ilivyokuwa kwenye broshua za chuo. Na marafiki mnaanza kupotezana kwa sababu kila mtu anatafuta namna ya ku-survive.
Kuna siku unajikuta unakumbuka maisha ya utotoni kwa huzuni fulani. Kipindi ambacho matatizo yalikuwa ni adhabu ya kuchelewa kurudi nyumbani au kushindwa kupewa elfu mbili za vocha. Sasa matatizo ni mikopo, afya ya akili, kutengwa na familia kwa maamuzi yako, au tu uchovu wa maisha. Ulikuwa na muda mwingi wa kuota ndoto — kuwa mwandishi, msanii, mfanyabiashara, daktari — lakini sasa ndoto zimeanza kupotea taratibu kwenye foleni za daladala, kwenye barua za kuomba kazi zisizojibiwa, kwenye milolongo ya "una plan gani weekend?" wakati hata nauli huna.
Sielewi kama ninatafuta majibu hapa, au niko tu nikitamka ukweli ninaoishi nao. Lakini kuna swali limekuwa likinirudia siku hadi siku: "Je, maisha haya lazima yawe hivi, au tunapitia kipindi cha mpito ambacho ni cha kawaida kwa kizazi chetu?"
Je, na wewe unahisi hivi? Umewahi kuamka asubuhi ukajiuliza, "Hivi niko wapi kwenye maisha yangu?" Umejaribu kutabasamu mbele ya watu ilhali moyoni una mzigo mzito usioelezeka? Umechoka kuishi kwa kulinganisha mafanikio yako na wengine?
Siko hapa kuomba ushauri, lakini natamani kusikia kutoka kwako. Tujikumbushe kuwa hatuko peke yetu. Labda tusipate majibu yote leo, lakini pengine tukishirikiana, tutaanza kufunguka na kutambua kuwa hii safari ya utu uzima — pamoja na ugumu wake — haipaswi kupita kimya kimya.