Manyanza
Platinum Member
- Nov 4, 2010
- 22,269
- 58,563
Kuna wakati ukimwangalia Mtanzania wa kawaida unaweza kucheka mpaka ukalia. Lakini ukikaa chini ukafikiri kwa kina, utagundua kuwa nyuma ya kicheko hicho kuna ukweli mchungu unaoumiza moyo.
Muuzaji wa kuamka saa 10 alfajiri
Mtanzania anaamka saa 10:00 alfajiri. Kabla hata jua halijatamani kuchomoza, yeye yuko barabarani:
Mshike-mshike wa daladala: Anapambana na foleni, anapandana mgongoni na wenzake, na kukatwa nauli inayozidi kupanda kila siku.
Mchana wa jasho: Anakula chakula cha "kula ili usife" (si kwa sababu kina afya, bali ni kupooza tumbo).
Jioni ya uchovu: Anarudi nyumbani akiwa amechoka chakali, lakini kabla hata hajapumzika, anasimamiwa na "Mabaraza ya Vita": bili ya luku, kodi ya nyumba, ada ya shule, na "Poti, mama analia na shida nyumbani.
Cha kushangaza na hiki ndicho chawi la Mtanzania kesho yake saa 10:00 tena anaamka akiwa amevaa tabasamu pana na matumaini mapya! Hata kama jana hakupata hata mia, bado anaamini "Mungu hakuumba mdomo bila riziki.
Ukweli mchungu: Matumaini ya Mtanzania mara nyingi ni makubwa kuliko uwezo wa mfuko wake!
Eneo lenye uhalisia ( tuache utani )
Nyuma ya haya matumaini makubwa, kuna maumivu ya kimya kimya yanayoumiza jamii yetu:
Vijana na Mipango: Kuna vijana wanajituma usiku na mchana lakini bado wanashindwa hata kujitegemea chumba kimoja.
Vyeti vs Ajira: Kuna wahitimu wa vyuo vikuu wana vyeti vilivyoandikwa kwa wino wa dhahabu, lakini vimekaa kabatini vikirundikana vumbi huku wao wakiwa mtaani wakiitwa "Kaka wa Machinga".
Machinga na Mama Lishe: Kuna wafanyabiashara wadogo wanaofanya kazi kuanzia asubuhi mpaka usiku wa manane, lakini faida wanayopata haitoshi hata kununua kilo moja ya nyama mwisho wa wiki.
Mzunguko wa Mwezi: Watu wameoa, wameolewa, wana watoto na majukumu; lakini kila mwisho wa mwezi ni kama wanaanza maisha upya kutoka sifuri (Zero Reset Button).
Pamoja na ugumu huu wote, harusi za kifahari bado zinafungwa, biashara mpya zinaanzishwa, watoto wanatumwa shule, na watu wanaendelea kucheka na kupanga maisha.
Maswali mawili ya kutafari....
Je, tumekuwa wastahimilivu kwa sababu tuna matumaini makubwa, au tumezoea shida mpaka tumeanza kuzichukulia kama sehemu ya kawaida ya maisha (Normalisation of Suffering)?
Kama mtu anafanya kazi kwa bidii, anafuata sheria, halali hadi usiku na hajaribu kuiba, lakini baada ya miaka 10 bado anapambana na mahitaji ya msingi je, bado tunapaswa kumwambia "Jitume zaidi, au ni wakati wa kujiuliza kama mfumo na mazingira ya kiuchumi yanampa nafasi ya kufanikiwa?
Mafunzo tunayoyapata
Usugu wa Mtanzania ni wimbo wa kusikitisha lakini wenye matumaini. Tunahitaji bidii binafsi, lakini pia tunahitaji mazingira yanayolipa jasho la mtu!
Unadhani Mtanzania wa leo anapambana na maisha au maisha ndiyo yanayompiga spana?
Muuzaji wa kuamka saa 10 alfajiri
Mtanzania anaamka saa 10:00 alfajiri. Kabla hata jua halijatamani kuchomoza, yeye yuko barabarani:
Mshike-mshike wa daladala: Anapambana na foleni, anapandana mgongoni na wenzake, na kukatwa nauli inayozidi kupanda kila siku.
Mchana wa jasho: Anakula chakula cha "kula ili usife" (si kwa sababu kina afya, bali ni kupooza tumbo).
Jioni ya uchovu: Anarudi nyumbani akiwa amechoka chakali, lakini kabla hata hajapumzika, anasimamiwa na "Mabaraza ya Vita": bili ya luku, kodi ya nyumba, ada ya shule, na "Poti, mama analia na shida nyumbani.
Cha kushangaza na hiki ndicho chawi la Mtanzania kesho yake saa 10:00 tena anaamka akiwa amevaa tabasamu pana na matumaini mapya! Hata kama jana hakupata hata mia, bado anaamini "Mungu hakuumba mdomo bila riziki.
Ukweli mchungu: Matumaini ya Mtanzania mara nyingi ni makubwa kuliko uwezo wa mfuko wake!
Eneo lenye uhalisia ( tuache utani )
Nyuma ya haya matumaini makubwa, kuna maumivu ya kimya kimya yanayoumiza jamii yetu:
Vijana na Mipango: Kuna vijana wanajituma usiku na mchana lakini bado wanashindwa hata kujitegemea chumba kimoja.
Vyeti vs Ajira: Kuna wahitimu wa vyuo vikuu wana vyeti vilivyoandikwa kwa wino wa dhahabu, lakini vimekaa kabatini vikirundikana vumbi huku wao wakiwa mtaani wakiitwa "Kaka wa Machinga".
Machinga na Mama Lishe: Kuna wafanyabiashara wadogo wanaofanya kazi kuanzia asubuhi mpaka usiku wa manane, lakini faida wanayopata haitoshi hata kununua kilo moja ya nyama mwisho wa wiki.
Mzunguko wa Mwezi: Watu wameoa, wameolewa, wana watoto na majukumu; lakini kila mwisho wa mwezi ni kama wanaanza maisha upya kutoka sifuri (Zero Reset Button).
Pamoja na ugumu huu wote, harusi za kifahari bado zinafungwa, biashara mpya zinaanzishwa, watoto wanatumwa shule, na watu wanaendelea kucheka na kupanga maisha.
Maswali mawili ya kutafari....
Je, tumekuwa wastahimilivu kwa sababu tuna matumaini makubwa, au tumezoea shida mpaka tumeanza kuzichukulia kama sehemu ya kawaida ya maisha (Normalisation of Suffering)?
Kama mtu anafanya kazi kwa bidii, anafuata sheria, halali hadi usiku na hajaribu kuiba, lakini baada ya miaka 10 bado anapambana na mahitaji ya msingi je, bado tunapaswa kumwambia "Jitume zaidi, au ni wakati wa kujiuliza kama mfumo na mazingira ya kiuchumi yanampa nafasi ya kufanikiwa?
Mafunzo tunayoyapata
Usugu wa Mtanzania ni wimbo wa kusikitisha lakini wenye matumaini. Tunahitaji bidii binafsi, lakini pia tunahitaji mazingira yanayolipa jasho la mtu!
Unadhani Mtanzania wa leo anapambana na maisha au maisha ndiyo yanayompiga spana?