Deni Halilipwi kwa Deni
Nilimpenda sana, kwa moyo wangu wote. Alikuwa mwanafunzi, maisha yake yalitegemea hela za wazazi na mara chache alipopata pesa za matumizi, zilikwisha haraka. Lakini kila mara alipokuwa na shida, mimi ndiye niliyemsaidia.
“Mpenzi, naomba nishikie elfu tano tu, nitakurudishia nikitumiwa hela na mzazi,” alisema siku moja. Nilimpa. Lakini siku zikapita, miezi ikapita, hakurudisha.
Mara nyingine tena, “Naomba unisaidie nauli, niko mbali na sina hata senti.” Nikampa tena. Ilikuwa kawaida sasa—alikopa, akaahidi kulipa, lakini hakuwahi kurudisha hata shilingi.
Siku moja alinifuata akiwa na jambo la dharura. Alikuwa na simu aliyotaka kuiuza, akaniomba nimtafutie mteja haraka. Kwa kuwa nilimpenda, sikuona tabu. Nikahangaika, nikazunguka, hatimaye nikampata mtu aliyekubali kununua simu hiyo.
Nilipopokea pesa kutoka kwa mnunuzi, nilizihisi mkononi mwangu na akili yangu ikarudi kwenye madeni yote aliyoniwekea. Nikamwangalia na tabasamu la maana.
“Hizi pesa sizikupi,” nilimwambia kwa utulivu.
Alinitazama kwa mshangao. “Unamaanisha nini?”
“Namaanisha nakudai pesa nyingi sana. Hizi ndio malipo yangu kwa kila hela uliyokopa na hukuwahi kurudisha.”
Uso wake ulibadilika. Alionekana kushangaa, kisha akatikisa kichwa huku akitabasamu kwa huzuni. “Nilifikiri unanisaidia kwa sababu unanipenda.”
“Ndio, nilikupenda. Lakini deni siyo sehemu ya mapenzi.”
Alinyamaza kwa muda, kisha akaondoka bila kusema neno jingine. Tangu siku hiyo, simu zake zilipungua, meseji hazikuja tena.
Na hapo ndipo nilipojifunza somo moja kubwa—dawa ya moto ni moto.
