Mimi ni mtu ambaye naona aibu sana kuomba msaada. Sijawahi kuzoea maisha ya kutegemea kwamba siku nikikwama nitampigia mtu simu aniokoe. Kwa namna nilivyojijenga, naona kuomba msaada ni hatua ya mwisho kabisa, na huwa najitahidi nisiifikie.
Kwa sababu hiyo, nimejifunza kuishi kwa mipango. Kwangu kukwama si jambo la kawaida, ndiyo maana kila eneo la maisha yangu huwa nalitengenezea emergency plan mapema kabla halijaleta shida.
Mfano, sehemu ninayoishi najua kabisa tarehe ya kulipa kodi kabla haijafika. Sisubiri mpaka wiki ya mwisho ndipo nianze kuhangaika kutafuta pesa. Huwa najiandaa mapema ili nisije nikaanza kutafuta sababu au msaada.
Biashara nayo iko hivyo hivyo. Najua baada ya muda fulani natakiwa kulipa kodi ya fremu, kulipia umeme, maji, kuongeza bidhaa na kutimiza majukumu mengine. Hivyo matumizi yangu ya kila siku huwa nayapanga kwa umakini mkubwa.
Kuna vitu vingi ninavyovitamani kama mtu mwingine yeyote. Lakini mara nyingi navisogeza mbele kwa sababu akili yangu huwa inauliza swali moja, "Kesho ikitokea dharura, nitakuwa na uwezo wa kuimudu?"
Mara nyingine marafiki wanaweza kuniita sehemu za kujiburudisha. Kama najua pesa hiyo ina kazi nyingine muhimu, huwa nakataa. Wengine wanaweza kuona ni ubahili, lakini ukweli ni kwamba ninakuwa nimenunua amani ya kesho.
Naogopa sana kukumbwa na dharura bila maandalizi. Ndiyo maana nimejiwekea utaratibu wa kutunza akiba. Wakati mwingine najinyima vitu ambavyo ningeweza kabisa kuvinunua, lakini nafanya hivyo ili kuhakikisha nikifika muda wa kulipa bili au kutimiza wajibu wangu, sifiki nikiwa nimekwama.
Sipendi kabisa kukumbushwa wajibu wangu. Kama tumekubaliana nitakulipa tarehe fulani, huwa natamani fedha ikufikie kabla hata hujanitafuta. Ninaamini muda wa mtu una thamani, na sitaki kuupoteza kwa uzembe wangu.
Hata kwenye biashara sipendi kuagiza bidhaa kwa mkopo wakati sina uhakika wa kuzilipia kwa wakati. Nafuu nisubiri kidogo kuliko kuanza kutafuta watu wa kunisitiri baada ya kukwama.
Tabia hii imenifanya niwe mtu anayefikiria hatua kadhaa mbele. Kabla sijafanya maamuzi yoyote makubwa, huwa najiuliza pia, "Mambo yakiharibika ghafla, nitakuwa na njia gani ya kujinasua?"
Watu wengi wanaona matokeo tu. Wanadhani labda nina bahati au mambo yananiendea vizuri kuliko wengine. Hawajui nyuma yake kuna nidhamu kubwa ya kujinyima, kupanga matumizi na kuweka akiba kwa ajili ya mambo ambayo hayajaonekana.
Ni kweli, maisha ya namna hii wakati mwingine yanachosha. Unakuwa unabeba uzito wa kuhakikisha hakuna sehemu unakwama. Unalala ukiwaza bili zinazokuja, unaamka ukiwaza majukumu yanayokusubiri.
Lakini pamoja na uchovu huo, tabia hii imenijengea kitu ambacho ninakithamini sana–uaminifu. Watu wengi wanaonifahamu wanaamini nikiwa nimetoa neno langu, nitahakikisha nimelitimiza.
Hata hivyo, siri ambayo watu wengi hawaijui ni kwamba heshima hii haijaja kwa urahisi. Imejengwa na maamuzi mengi ya kujinyima, kupanga maisha kwa umakini, na kubeba matatizo yangu kimya kimya kila siku.
Naamini kila mtu ana namna yake ya kuendesha maisha. Hii ndiyo njia niliyoichagua mimi. Sijui kama ni sahihi au la, lakini imenisaidia kuishi bila kuzoea kutegemea watu kila ninapokutana na changamoto.