Mbahili
JF-Expert Member
- Nov 28, 2016
- 281
- 525
Hapo zamani za kale, katika jiji lenye kupendeza la Arusha, nilijikuta nikitamani mabadiliko ya mandhari.
Nikiwa na roho ya kutokuwa na utulivu na hamu ya kujifurahisha, nilifanya uamuzi wa kufunga virago vyangu na kuanza safari kwenda Mwanza, jiji lililofahamika kwa maoni yake ya kuvutia ya Ziwa Victoria.
Nilipofika Mwanza, nilivutwa na mvuto wake na ukarimu wa watu wake. Nilipoweka mizizi katika mazingira mapya, sikweza kutoa macho yangu kwa mwanamke mrembo mwenye tabasamu zuri na upole katika kujieleza.
Alionekana kuwa anapita kwa urahisi kupitia mitaa yenye shughuli nyingi, uwepo wake ukiacha nyuma nyayo za kustaajabisha.
Nikiwa na hamu ya kuvutwa na uzuri wake, nilijikuta nikitamani kujua zaidi kuhusu siri iliyomzunguka. Njia zetu zilikutana kwa bahati moja siku moja, na tulipobadilishana salamu, sikweza kuepuka kuhisi kwamba kulikuwa na kitu maalum kumhusu.
Siku ziligeuka kuwa wiki, na wiki ziligeuka kuwa miezi, nilipokuwa nikifikiria sana kumhusu. Picha yake ilikaa akilini mwangu, kicheko chake kikiendelea kusikika masikioni mwangu muda mrefu baada ya mikutano yetu kumalizika. Nilijiwazia mustakabali na yeye, nikifikiria maisha yenye upendo na kicheko, familia yetu wenyewe.
Lakini ukweli hivi karibuni ulinikumba, nilipogundua kwamba ndoto zangu zilikuwa tu hizo—ndoto zilizokuwepo tu katika akili yangu. Alikuwa ni kivutio kilichopita haraka, kivuli cha fikra zangu, na uwezekano wa maisha pamoja ulikuwa chochote zaidi ya matumaini yasiyoweza kufikiwa.
Na hivyo, nilikubali ukweli—kwamba mara nyingine, hadithi zenye uzuri zaidi ni zile tunazoziumba katika akili zetu, lakini ukweli una njia ya kutuweka chini na kutukumbusha ni nini kinachokuwa muhimu kweli.
Ingawa wakati wangu Mwanza ulijaa ndoto za muda mfupi na tamaa zisizotimizwa, pia ulikuwa ni safari ya kujijua na kukua, kunifundisha kupenda uzuri wa wakati wa sasa na uhalisia wa mawazo yasiyodumu.
Nikiwa na roho ya kutokuwa na utulivu na hamu ya kujifurahisha, nilifanya uamuzi wa kufunga virago vyangu na kuanza safari kwenda Mwanza, jiji lililofahamika kwa maoni yake ya kuvutia ya Ziwa Victoria.
Nilipofika Mwanza, nilivutwa na mvuto wake na ukarimu wa watu wake. Nilipoweka mizizi katika mazingira mapya, sikweza kutoa macho yangu kwa mwanamke mrembo mwenye tabasamu zuri na upole katika kujieleza.
Alionekana kuwa anapita kwa urahisi kupitia mitaa yenye shughuli nyingi, uwepo wake ukiacha nyuma nyayo za kustaajabisha.
Nikiwa na hamu ya kuvutwa na uzuri wake, nilijikuta nikitamani kujua zaidi kuhusu siri iliyomzunguka. Njia zetu zilikutana kwa bahati moja siku moja, na tulipobadilishana salamu, sikweza kuepuka kuhisi kwamba kulikuwa na kitu maalum kumhusu.
Siku ziligeuka kuwa wiki, na wiki ziligeuka kuwa miezi, nilipokuwa nikifikiria sana kumhusu. Picha yake ilikaa akilini mwangu, kicheko chake kikiendelea kusikika masikioni mwangu muda mrefu baada ya mikutano yetu kumalizika. Nilijiwazia mustakabali na yeye, nikifikiria maisha yenye upendo na kicheko, familia yetu wenyewe.
Lakini ukweli hivi karibuni ulinikumba, nilipogundua kwamba ndoto zangu zilikuwa tu hizo—ndoto zilizokuwepo tu katika akili yangu. Alikuwa ni kivutio kilichopita haraka, kivuli cha fikra zangu, na uwezekano wa maisha pamoja ulikuwa chochote zaidi ya matumaini yasiyoweza kufikiwa.
Na hivyo, nilikubali ukweli—kwamba mara nyingine, hadithi zenye uzuri zaidi ni zile tunazoziumba katika akili zetu, lakini ukweli una njia ya kutuweka chini na kutukumbusha ni nini kinachokuwa muhimu kweli.
Ingawa wakati wangu Mwanza ulijaa ndoto za muda mfupi na tamaa zisizotimizwa, pia ulikuwa ni safari ya kujijua na kukua, kunifundisha kupenda uzuri wa wakati wa sasa na uhalisia wa mawazo yasiyodumu.