MKE WANGU, RUDISHA MOYO WANGU
Awamu ya Ishirini na Moja: Uso wa Nyoka
Mlango ulipofunguka, mwanga hafifu wa barabarani ulitupa nafasi ya kuona kile kilichosimama mbele yetu.
Mwanaume mrefu, aliyevaa koti jeusi nene, glavu nyeusi, na kofia iliyomfunika uso hadi pua. Macho yake pekee ndiyo yalionekana—macho baridi, yasiyoonyesha huruma.
Nyoka.
Alisimama kwa utulivu, akituangalia mmoja baada ya mwingine. Mikono yake ilikuwa mifukoni.
“Mnadhani mmeelewa mchezo huu?” sauti yake ilisikika nzito, yenye kutetemesha. “Mmecheza na vitu visivyo vya kwenu.”
Amina aliinua bastola yake, lakini kabla hajabonyeza chochote, Nyoka alitikisa kichwa. “Usijaribu.”
Nilihisi mwili wangu ukisisimka. Tulikuwa tumenaswa.
Hamza, ambaye bado alikuwa na laptop yake, alijaribu kubonyeza kitu. Nyoka aliinua mkono wake wa kulia, akishika kitu kidogo kilichong’aa—kinyonyoo cha mlipuko mdogo.
"Ukituma data hizo mahali popote, ninyi wote mtakuwa historia," alisema kwa utulivu.
Amina alikaza taya. "Unataka nini?"
Nyoka alitabasamu kwa upole—tabasamu la mtu anayejua anashinda. "Nataka kile Bakari alikuwa nacho. Faili halisi. Si hiyo mnayojaribu kufuta."
Hamza alimeza mate. "Faili halisi? Tulidhani hii ndiyo kila kitu."
Nyoka akacheka kwa sauti ya chini. “Ninyi watoto mnaamini kila kitu kilicho mbele ya macho yenu. Bakari alikuwa na nakala halisi, na aliificha. Swali ni… aliwaambia wapi?”
Amina alimtazama kwa ukali. "Hata tukijua, hatutakupa."
Nyoka akatikisa kichwa kwa utulivu, kisha akasema kwa sauti laini lakini kali:
“Sawa. Basi nitaanza kuchukua kitu ambacho hamuwezi kuficha—maisha yenu.”
Alipoanza kunyanyua mkono wake wa kushoto, tulijua dakika ya uamuzi ilikuwa imefika.
ITAENDELEA…