Rorscharch
JF-Expert Member
- Jul 22, 2013
- 1,435
- 3,120
Asubuhi hii ya Pasaka, tunapoamka tukisikia mlio wa mataifa ukisherehekea ushindi dhidi ya kifo, tunakumbushwa kuwa Pasaka haimaanishi tu ufufuo wa Yesu, bali pia ni mwaliko wa kufufuka kwetu—kiroho, kiakili, na hata kijamii. Katika mwangaza huu wa asubuhi takatifu, tunapaswa kutafakari: Je, kweli tunakua kama watu wazima? Au tunaishi kwa mwili wa watu wazima lakini nafsi zetu zimekwama katika utoto wa kihisia na mawazo?
Katika jamii yetu ya sasa, utu uzima si tena jambo la heshima, bali mara nyingine ni mzigo wa kuogopwa. Tunaishi katika kizazi kinachojua sana kuzungumzia maumivu lakini hakijui kuyakabili. Kizazi kinachotamani uhuru bila majukumu, na mafanikio bila kujitoa.
Tukisoma maandiko, Mtume Paulo anatuonya:
Kujitafuta bila kujipata
Mojawapo ya kauli maarufu zinazotumiwa na vijana wa kizazi hiki ni: “Najitafuta.” Kauli hii kwa muktadha fulani ni ya kweli, lakini kwa upana wake imegeuka kuwa kisingizio cha kuchelewesha kukua. Tumekuwa na watu wazima waliokomaa kimwili lakini wamekwama kiakili. Wanaishi bila dira, bila msimamo, na bila majukumu ya msingi ya utu uzima.
Kujitafuta ni safari, lakini si kisingizio cha kubaki njia panda maisha yote. Katika maandiko, tunaona mifano ya watu waliokutana na mwanga wa Mungu na wakaamua kugeuka: Sauli alipogeuzwa Paulo, hakuendelea kusema “bado najitafuta.” Alijua sasa anaye mwaliko, na maisha yake yakawa sadaka.
Maumivu yasiyozungumzwa, watu wasiokua
Tumefundishwa kuficha maumivu, kuyaweka ndani kwa jina la “kuwa imara.” Hii imezalisha kizazi cha watu wenye majeraha ya zamani waliofunikwa na tabasamu bandia. Tunaogopa kuonekana dhaifu, lakini kwa kufanya hivyo, tunajikuta tukizama taratibu katika shimo la upweke, kukata tamaa, na hata chuki zisizoelezeka.
Kukua ni pamoja na kukubali kuumizwa, lakini zaidi ni kujifunza namna ya kupona. Kukua ni pamoja na kujifunza kuwa sio kila mtu atakupenda, sio kila jambo litakwenda sawa, na sio kila ndoto itatimia. Lakini licha ya hayo, unasimama tena.
Kukimbia majukumu, kutafuta raha
Utu uzima ni wito wa kubeba majukumu. Leo hii tuna watu wazima wanaokwepa kulea familia zao, wanaokwepa majukumu ya kijamii, na wanaojitenga katika taasisi kwa sababu tu hawataki kubeba lawama au mzigo. Tumekuwa watu wazima wa mwili lakini watoto wa nafsi—tunataka kusifiwa kila siku, tunataka kufarijiwa kila mara, na tunalilia haki pasipo kutimiza wajibu.
Katika maisha ya kiroho, hakuna kukua bila majukumu. Yesu alipofufuka, aliwatuma wanafunzi wake wakafanye mataifa yote kuwa wanafunzi. Hakuwapaka asali, aliwapa kazi. Ukomavu unakuja kwa wajibu, si kwa kujifurahisha.
Je, tutakubali kufufuka?
Pasaka ni zaidi ya sikukuu; ni mwaliko wa mabadiliko ya ndani. Kama kweli tunamsherehekea Kristo aliyefufuka, basi ni lazima tuanze kufufua sehemu zilizokufa ndani yetu—ndoto tulizozika kwa hofu, msimamo tuliouacha kwa sababu ya makundi ya mitandaoni, imani tuliyoipoteza kwa sababu ya tamaa na kushindwa kwa wanadamu.
Tukirudi kwa maandiko, Paulo anasema:
Hatma
Asubuhi hii ya Pasaka tusitoke tu makanisani na mavazi mapya bila mavazi mapya ya kiroho. Tusishangilie tu ufufuko wa Kristo bila kuuliza: Je, nami nitafufukaje? Je, nitakua lini? Je, nitakubali kuishi kama mtu mzima—kiroho, kihisia, na kijamii?
Kwa maana hakuna Pasaka ya kweli bila mabadiliko ya kweli. Na hakuna kufufuka bila kukubali kwanza kuwa kuna sehemu ndani yetu zilizokufa—na zinahitaji mwanga wa Kristo ili ziweze kuamka tena.
Katika jamii yetu ya sasa, utu uzima si tena jambo la heshima, bali mara nyingine ni mzigo wa kuogopwa. Tunaishi katika kizazi kinachojua sana kuzungumzia maumivu lakini hakijui kuyakabili. Kizazi kinachotamani uhuru bila majukumu, na mafanikio bila kujitoa.
Tukisoma maandiko, Mtume Paulo anatuonya:
(1 Wakorintho 13:11). Swali la kujiuliza leo ni: Je, tumevua hayo mambo ya kitoto? Au bado tunayakumbatia kwa jina la kujitafuta?
Kujitafuta bila kujipata
Mojawapo ya kauli maarufu zinazotumiwa na vijana wa kizazi hiki ni: “Najitafuta.” Kauli hii kwa muktadha fulani ni ya kweli, lakini kwa upana wake imegeuka kuwa kisingizio cha kuchelewesha kukua. Tumekuwa na watu wazima waliokomaa kimwili lakini wamekwama kiakili. Wanaishi bila dira, bila msimamo, na bila majukumu ya msingi ya utu uzima.
Kujitafuta ni safari, lakini si kisingizio cha kubaki njia panda maisha yote. Katika maandiko, tunaona mifano ya watu waliokutana na mwanga wa Mungu na wakaamua kugeuka: Sauli alipogeuzwa Paulo, hakuendelea kusema “bado najitafuta.” Alijua sasa anaye mwaliko, na maisha yake yakawa sadaka.
Maumivu yasiyozungumzwa, watu wasiokua
Tumefundishwa kuficha maumivu, kuyaweka ndani kwa jina la “kuwa imara.” Hii imezalisha kizazi cha watu wenye majeraha ya zamani waliofunikwa na tabasamu bandia. Tunaogopa kuonekana dhaifu, lakini kwa kufanya hivyo, tunajikuta tukizama taratibu katika shimo la upweke, kukata tamaa, na hata chuki zisizoelezeka.
Kukua ni pamoja na kukubali kuumizwa, lakini zaidi ni kujifunza namna ya kupona. Kukua ni pamoja na kujifunza kuwa sio kila mtu atakupenda, sio kila jambo litakwenda sawa, na sio kila ndoto itatimia. Lakini licha ya hayo, unasimama tena.
Kukimbia majukumu, kutafuta raha
Utu uzima ni wito wa kubeba majukumu. Leo hii tuna watu wazima wanaokwepa kulea familia zao, wanaokwepa majukumu ya kijamii, na wanaojitenga katika taasisi kwa sababu tu hawataki kubeba lawama au mzigo. Tumekuwa watu wazima wa mwili lakini watoto wa nafsi—tunataka kusifiwa kila siku, tunataka kufarijiwa kila mara, na tunalilia haki pasipo kutimiza wajibu.
Katika maisha ya kiroho, hakuna kukua bila majukumu. Yesu alipofufuka, aliwatuma wanafunzi wake wakafanye mataifa yote kuwa wanafunzi. Hakuwapaka asali, aliwapa kazi. Ukomavu unakuja kwa wajibu, si kwa kujifurahisha.
Je, tutakubali kufufuka?
Pasaka ni zaidi ya sikukuu; ni mwaliko wa mabadiliko ya ndani. Kama kweli tunamsherehekea Kristo aliyefufuka, basi ni lazima tuanze kufufua sehemu zilizokufa ndani yetu—ndoto tulizozika kwa hofu, msimamo tuliouacha kwa sababu ya makundi ya mitandaoni, imani tuliyoipoteza kwa sababu ya tamaa na kushindwa kwa wanadamu.
Tukirudi kwa maandiko, Paulo anasema:
(Warumi 6:4). Hii ndiyo Pasaka—kutembea katika upya wa uzima.
Hatma
Asubuhi hii ya Pasaka tusitoke tu makanisani na mavazi mapya bila mavazi mapya ya kiroho. Tusishangilie tu ufufuko wa Kristo bila kuuliza: Je, nami nitafufukaje? Je, nitakua lini? Je, nitakubali kuishi kama mtu mzima—kiroho, kihisia, na kijamii?
Kwa maana hakuna Pasaka ya kweli bila mabadiliko ya kweli. Na hakuna kufufuka bila kukubali kwanza kuwa kuna sehemu ndani yetu zilizokufa—na zinahitaji mwanga wa Kristo ili ziweze kuamka tena.
