Michael H. Hart - The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History
Michael Hart, katika kitabu chake The 100, anamtaja Mtume Muhammad kama mtu wa kwanza katika orodha ya watu waliokuwa na athari kubwa zaidi katika historia ya binadamu. Hart anasema kwamba Muhammad alianzisha dini ambayo ikawa na ushawishi mkubwa duniani, na kwamba aliongoza jamii kwa mafundisho yenye mwelekeo wa amani, haki, na maendeleo. Anasisitiza kwamba Muhammad alikuwa kiongozi wa kiroho, kijamii, na kisiasa ambaye alibadili dunia kwa njia ya kipekee.
Binaadam hawezi kuwa na ipande mbaya au mzuri pekee katika maisha, hakuna wa hivyo. Ambacho hupelekea mtu kupewa ubaya au uzuri ni uzito wa michakato na matokeo yake. Waandishi hawa walichagua upande wao, ni hoari yao ni haki yao. Mimi nitaelezea ya kwangu, usiptaka acha!!
Huyu (Hart) anamsifu Mwamedi kwa athari zake kubwa katika historia ya binadamu, lakini hoja zake zinapingika kiwepesi mn sana. Kwanza, athari si sawa na uadilifu. Ingawa MO alianzisha dini yenye wafuasi wengi, historia inaonyesha kuwa mbinu zake zilijumuisha vita, ushindi wa kijeshi, na sheria za kulazimisha ambazo zilitumiwa kupanua Uislamu. Je, athari inayotokana na uenezaji wa dini kwa kutumia maguvu ya kijeshi na uhalalishaji wa vita inaweza kuwa kigezo cha kumpa nafasi ya kwanza katika historia? Hart wako anapuuzia matokeo hasi ya historia ya Uislamu, kama vile migogoro ya kidini na kijamii ambayo imetokana na tafsiri za Qur'an na sheria za Kiislamu.
Pia, huyu mwandishi wako anakosa kuchambua athari za kibinafsi za Muhammad katika nyanja za maadili, ambapo wengine wanamuona kama kiongozi aliyependelea faida zake binafsi. Mfano wa ndoa zake nyingi, ikiwa ni pamoja na ndoa na Aisha aliyekuwa mtoto mdogo, huibua maswali kuhusu maadili ya mtu anayesifiwa kama mwongozo wa kiroho wa ulimwengu.
2. Thomas Carlyle - On Heroes, Hero-Worship, and the Heroic in History
Thomas Carlyle, mwandishi maarufu kutoka Uingereza, alifanya tafsiri ya historia ya Mtume Muhammad katika kitabu chake On Heroes. Carlyle alimtaja Muhammad kama "shujaa wa kweli" na "mtu aliyekuja na ujumbe wa kweli". Alihimiza kwamba Muhammad alikua na sifa ya kuongoza kwa busara, uadilifu, na dhamira ya haki. Carlyle alisisitiza kwamba Mtume Muhammad aliongoza jamii yake katika kipindi cha mapinduzi ya kijamii na kidini, na kwamba mafundisho yake yalikuwa na athari kubwa kwa ustawi wa jamii.
Carlyle anamtaja Muhammad kama "shujaa wa kweli," lakini sifa hii haipo sawa aisee, sifa hii inapingika a kwa msingi wa matendo ya kihistoria. Ingawa Carlyle anapinga dhana za Wamagharibi kuwa Muhammad alikuwa "tapeli," anashindwa kujibu maswali magumu yanayohusiana na mbinu za Mwamedi katika kueneza ujumbe wake. Kwa mfano, historia inaonyesha matukio ya Muhammad kutumia mbinu za vita na diplomasia ya kulazimisha kwa wale waliokataa Uislamu, kama vile vita vya Badr na Uhud. Je, mtu anayetumia mbinu kama hizo anaweza kweli kuitwa shujaa wa kweli?
Zaidi ya hayo, Carlyle anakataa kuhoji sifa za ujumbe wa MO kwa jamii za baadae. Je, kweli mafundisho yake yalikuza umoja, au yaligawanya zaidi jamii kutokana na tafsiri za kibaguzi za sheria za Kiislamu? anakosa kueleza athari mbaya za mfumo wa kijamii ulioendelezwa na Uislamu, ikiwa ni pamoja na nafasi duni ya wanawake na wafuasi wa dini zingine chini ya utawala wa Kiislamu.
3. Lamartine (Alphonse de Lamartine)
Alphonse de Lamartine, mwandishi wa Kifaransa na mwanahistoria, alizungumzia maisha ya Mtume Muhammad katika kitabu chake Histoire de la Turquie. Alimsifu Mtume kwa kumuita "mtu ambaye alifanya kazi kubwa kuliko wote", akisema kwamba aliweza kuunganisha na kuleta mabadiliko katika jamii kupitia mafundisho yake ya haki, umoja, na amani. Lamartine alikiri kwamba Muhammad alikuwa na uwezo wa kushawishi na kuleta mabadiliko makubwa katika jamii ya Kiarabu na kwingineko, na alikuwa na umoja na msaada kutoka kwa wafuasi wake
NANI MJINGA. MIMI AU WEWE?
Lamartine anasema kwamba Mudi alikuwa mtu aliyeleta "mabadiliko makubwa zaidi" katika historia, lakini hoja hii inakosa uwiano. Mabadiliko makubwa si sawa na maendeleo ya kweli. Ingawa Uislamu ulileta umoja kwa jamii ya Waarabu, ulifanikisha hili kupitia njia za kugawanya na kulazimisha. Sheria za Kiislamu ziliendeleza ubaguzi dhidi ya wanawake, watu wasio Waislamu, na hata makundi ya Kiislamu yaliyokuwa na tafsiri tofauti za imani (tunalina hili kupitia Sunni na Sha) Lamartine anapuuza masuala haya na badala yake anakazia sifa chanya pekee.
Pia, mtazamo wa wake unakosa kuzingatia kwamba mafanikio ya Mwamedi yanaweza kuwa yamejengwa juu ya hofu na nguvu badala ya ridhaa ya kweli. Historia ya uenezi wa Uislamu inajumuisha vita, ushindi, na kulazimisha utii kwa wale waliokataa mafundisho yake. Je, mtu anayeleta "mabadiliko" kwa kutumia nguvu anaweza kusifiwa kama mfano wa kipekee wa uongozi wa maadili? Sijui kama hata utanielewa.
Hitimisho langu ni kuwa;
Kwa ujumla, waandishi hawa wanakosa kuchambua kwa kina upande hasi wa historia ya Muhamad. Matumizi yake ya kijeshi, nafasi yake kwa wanawake, na mbinu zake za kisiasa zinahitaji kuchunguzwa kwa undani zaidi kabla ya kumpa sifa kama hizi kubwa. Wanapuuza maswali muhimu ya maadili na athari za muda mrefu za mafundisho yake, ambayo mara nyingi yamekuwa chanzo cha migogoro ya kidini na kijamii.
Kusifu mtu kwa athari chanya zake pekee, bila kuzingatia matokeo na mbinu, ni mtazamo usio kamili na wenye upendeleo. Waandishi walishhindwa kutoa tathmini ya uwiano kuhusu Muhammad kama kiongozi wa historia.
