Bhizabhityo BB
Member
- Aug 18, 2022
- 7
- 16
Kila mwaka, Tanzania inajitangaza kama moja ya vivutio vikubwa vya utalii barani Afrika. Watu wengi wanakimbilia Serengeti, Ngorongoro, au kupanda Kilimanjaro. Lakini ukweli ambao takwimu zinaonyesha wazi ni huu: Zanzibar ndiyo dhahabu halisi, na bado haijatumika kikamilifu.
Nenda Serengeti. Unahitaji ndege ya safari au safari ya barabara ya masaa mengi kutoka Dar es Salaam, malazi ya bei kubwa, na ratiba ndefu. Kilimanjaro? Usiku sita au saba juu ya mlima, mwili unaohitaji nguvu na muda wa maandalizi.
Zanzibar ni tofauti kabisa. Ndege kutoka Dar es Salaam inachukua dakika 20. Mtalii anaweza kuacha ofisi Ijumaa, kuwa pwani ya Stone Town jioni hiyo hiyo, na kurudi Jumatatu asubuhi amefurahi, amepumzika, bila kuchoka mwili. Urahisi huu ndiyo silaha kubwa ya Zanzibar dhidi ya vivutio vingine vya Tanzania.
Dunia ya leo inafanya maamuzi ya utalii kupitia simu za mkononi. Watalii wanachagua mahali pa kwenda kulingana na kile kinachoonekana vizuri kwenye picha, na Zanzibar imejengwa kwa ajili ya picha. Milango ya kuchonga ya Stone Town, kulisha kasa , chakula cha Forodhani, safari ndogo ndogo za boti kisiwana, SCUBA diving, wapiga makachu/mbizi forodhani, n.k. vitu vingi huko ni "instagrammable."
Hii si bahati. Ni thamani ya kweli ya kiuchumi. Picha moja inayoenea mitandaoni inaweza kuleta watalii elfu ambazo matangazo ya kawaida hayawezi kufanikisha. Zanzibar ina uwezo huu kwa kiwango ambacho Ngorongoro au Kilimanjaro hawawezi kushindana nazo kwa urahisi.
Lakini hapa ndipo hatari inaanza. Mafanikio ya utalii yanaweza kuua chanzo chake chenyewe. Tunaona mifano duniani kote ; Bali Indonesia, ambapo bei za viwanja zimepanda hivyo wakulima wa ndani hawana uwezo; Barcelona, ambapo wazawa wanafukuzwa na nyumba za utalii za muda mfupi; Cape Town, ambapo jamii maskini inabaki pembezoni wakati wageni wanafurahia mji.
Tanzania na Zanzibar hasa inabidi iepuke mtego huu kabla haujawadia. Hatua za msingi ni hizi:
Kwanza, milki ya biashara za utalii lazima ibaki mikononi mwa Wazanzibari.
Sera za utoaji leseni zinapaswa kuhakikisha Mzanzibari anafaidika moja kwa moja, si kama mwajiriwa wa mshahara mdogo, bali kama mmiliki.
Pili, bei za ardhi na nyumba lazima zidhibitiwe ili wazawa wasifukuzwe na wimbi la ujenzi wa hoteli za kifahari.
Tatu, utalii wa utamaduni, Swahili food tours, masomo ya ufinyanzi, tamasha za sanaa n.k. lazima upatiwe msaada wa serikali ili pesa za watalii zienee katika jamii nzima, si tu kwenye mifuko ya wawekezaji wa nje.
Zanzibar ina kila kitu: urahisi wa kufika, uzuri unaovutia mitandaoni, historia nzito ya Kiswahili, na hali ya hewa nzuri. Lakini dhahabu inaweza kuwa laana kama haikusimamiwa vizuri.
Inabidi tuweke mfumo madhubuti, ili Mzanzibari wa leo na kesho aone faida, asibaki akitazama wageni wakifurahia nyumba yake.
Utalii bora si ule unaoleta pesa nyingi tu — ni ule unaoboresha maisha ya wenyeji.
Nenda Serengeti. Unahitaji ndege ya safari au safari ya barabara ya masaa mengi kutoka Dar es Salaam, malazi ya bei kubwa, na ratiba ndefu. Kilimanjaro? Usiku sita au saba juu ya mlima, mwili unaohitaji nguvu na muda wa maandalizi.
Zanzibar ni tofauti kabisa. Ndege kutoka Dar es Salaam inachukua dakika 20. Mtalii anaweza kuacha ofisi Ijumaa, kuwa pwani ya Stone Town jioni hiyo hiyo, na kurudi Jumatatu asubuhi amefurahi, amepumzika, bila kuchoka mwili. Urahisi huu ndiyo silaha kubwa ya Zanzibar dhidi ya vivutio vingine vya Tanzania.
Dunia ya leo inafanya maamuzi ya utalii kupitia simu za mkononi. Watalii wanachagua mahali pa kwenda kulingana na kile kinachoonekana vizuri kwenye picha, na Zanzibar imejengwa kwa ajili ya picha. Milango ya kuchonga ya Stone Town, kulisha kasa , chakula cha Forodhani, safari ndogo ndogo za boti kisiwana, SCUBA diving, wapiga makachu/mbizi forodhani, n.k. vitu vingi huko ni "instagrammable."
Hii si bahati. Ni thamani ya kweli ya kiuchumi. Picha moja inayoenea mitandaoni inaweza kuleta watalii elfu ambazo matangazo ya kawaida hayawezi kufanikisha. Zanzibar ina uwezo huu kwa kiwango ambacho Ngorongoro au Kilimanjaro hawawezi kushindana nazo kwa urahisi.
Lakini hapa ndipo hatari inaanza. Mafanikio ya utalii yanaweza kuua chanzo chake chenyewe. Tunaona mifano duniani kote ; Bali Indonesia, ambapo bei za viwanja zimepanda hivyo wakulima wa ndani hawana uwezo; Barcelona, ambapo wazawa wanafukuzwa na nyumba za utalii za muda mfupi; Cape Town, ambapo jamii maskini inabaki pembezoni wakati wageni wanafurahia mji.
Tanzania na Zanzibar hasa inabidi iepuke mtego huu kabla haujawadia. Hatua za msingi ni hizi:
Kwanza, milki ya biashara za utalii lazima ibaki mikononi mwa Wazanzibari.
Sera za utoaji leseni zinapaswa kuhakikisha Mzanzibari anafaidika moja kwa moja, si kama mwajiriwa wa mshahara mdogo, bali kama mmiliki.
Pili, bei za ardhi na nyumba lazima zidhibitiwe ili wazawa wasifukuzwe na wimbi la ujenzi wa hoteli za kifahari.
Tatu, utalii wa utamaduni, Swahili food tours, masomo ya ufinyanzi, tamasha za sanaa n.k. lazima upatiwe msaada wa serikali ili pesa za watalii zienee katika jamii nzima, si tu kwenye mifuko ya wawekezaji wa nje.
Zanzibar ina kila kitu: urahisi wa kufika, uzuri unaovutia mitandaoni, historia nzito ya Kiswahili, na hali ya hewa nzuri. Lakini dhahabu inaweza kuwa laana kama haikusimamiwa vizuri.
Inabidi tuweke mfumo madhubuti, ili Mzanzibari wa leo na kesho aone faida, asibaki akitazama wageni wakifurahia nyumba yake.
Utalii bora si ule unaoleta pesa nyingi tu — ni ule unaoboresha maisha ya wenyeji.
