Wakuu dogo saivi yuko la pili...hachangamki kabisa...ni mtu wa kukaa pekee yake ...anaweza akacheza kidogo tu nawenzake halafu aka achana nao mda huohuo
Nishamuuliza sana ana tatizo gani mbona anakuwa mpole sana?ila anasema hana tatizo tu,,,kingine anakuwa na mawazo sana hadi mwalimu wake ashawahi kuniita kuniuliza...lakini nikamwambia hana tatizo..
Dogo kuna siku alikuwa na mawazo sana ...ikabidi nimuulize shida ndio akaniambia ametumwa shuleni mbolea...nikahisi tu huyu walimu wanamchapa sana...asa mbolea anatoa wp mtoto wa darasa la pili.
Je, inawezekana kuwa huyu mtoto anapitia changamoto kubwa zaidi ya inavyoonekana? Dalili zake—kutokuwa mchangamfu, kujitenga, na kuwa na mawazo mengi—zinatoa picha ya mtoto anayebeba mzigo wa kihisia usioelezeka. Lakini mzigo huu unatoka wapi? Ni matokeo ya shinikizo la shule, unyanyasaji, au mazingira yasiyo rafiki?
Kwanza, suala la kutumwa "mbolea" shuleni linahitaji tafakuri ya kina. Mbolea anatakiwa atoe wapi mtoto wa darasa la pili? Je, hii ni lugha ya adhabu fulani, au anamaanisha jambo halisi? Ikiwa ni adhabu, kwanini apewe kazi isiyo na uhusiano wowote na masomo yake? Hili linazua maswali makubwa kuhusu mazingira ya shule yake—je, walimu wake wanatumia mbinu sahihi za nidhamu, au kuna dhuluma zinazojificha nyuma ya mamlaka ya ualimu?
Pili, hali yake ya upweke inapaswa kuzingatiwa kwa umakini. Mtoto wa umri huu, ambaye mara nyingi anapaswa kuwa mchangamfu na kushiriki michezo na wenzake, anapojitenga na kuwa mpweke, kuna jambo linalomsumbua. Anaweza kuwa anapitia unyanyasaji wa kisaikolojia au kimwili shuleni, lakini kwa nini hataki kusema? Je, anahofia matokeo ya kusema ukweli? Au labda anadhani hakuna atakayemwelewa?
Kuna haja ya kuzungumza naye kwa upole, bila kumsukuma kujibu moja kwa moja. Badala ya kuuliza maswali ya moja kwa moja kama "Una tatizo gani?" ambayo yanaweza kumfanya ajihisi kama anatakiwa kutoa jibu la haraka, ni bora kutumia mbinu nyepesi kama "Shuleni kuna kitu kinakufanya ujisikie vibaya?" au "Ningependa kujua siku yako shuleni inaendaje?" Hii inaweza kumpa nafasi ya kueleza anachopitia kwa njia asiyohisi kutishwa.
Vilevile, ni muhimu kushirikiana na walimu wake ili kuelewa mtazamo wao kuhusu tabia yake. Ikiwa mwalimu mmoja tayari amebaini kuwa ana mawazo mengi, basi ni wazi kuwa hali yake imevuka kiwango cha kawaida. Je, walimu wake wanatambua hili, na wanafanya nini kumsaidia?
Lakini swali kubwa zaidi linasalia: Ikiwa hali hii itaendelea, hatua gani zinapaswa kuchukuliwa? Je, kuna haja ya kuhusisha mshauri wa watoto au mtaalamu wa saikolojia? Au huenda suluhisho lipo ndani ya familia—kuhakikisha kuwa anahisi salama, anapendwa, na anayeweza kuzungumza kwa uhuru bila hofu ya kuhukumiwa?
Maswali haya hayawezi kupuuzwa, kwa sababu nyuma ya kila tabia ya mtoto kuna sababu—na ni wajibu wetu kutafuta chanzo cha mabadiliko haya kabla hayajawa mzigo mkubwa zaidi maishani mwake.