marcoveratti
JF-Expert Member
- Sep 21, 2017
- 1,111
- 1,952
Kuna nyakati chache katika historia ya soka ambazo dunia haichagui kwa kura, bali inakubaliana kimya kimya. Hakuna mkutano unaoitishwa, hakuna tangazo linalosomwa, lakini macho ya mamilioni ya watu huanza kuelekea sehemu moja.
Ni kama vile mchezo wenyewe unasema: "Tazameni huku, kuna jambo linaendelea."
Miaka ya nyuma macho hayo yalikuwa yakielekea Camp Nou, Old Trafford, Santiago Bernabéu na viwanja vingine ambavyo vilibeba hadithi za watu wawili waliobadilisha maana ya ubora katika soka. Walikuwa wachezaji waliotufanya tuamini kwamba labda zama zao hazitafika mwisho.
Lakini soka ni mto unaotembea. Haiwezi kusimama sehemu moja milele. Kila kizazi huja na sauti yake, uso wake na shujaa wake.
Na sasa, katikati ya jiji la Madrid, kuna kijana mmoja ambaye amefanya jambo ambalo wengi walidhani haliwezekani.
Amefanya Bernabéu isimame na kusema: huyu ni wetu.
Jude Bellingham.
Jude hakufika Real Madrid kama mchezaji aliyekamilika tayari mwenye historia ndefu. Alifika kama kijana kutoka Birmingham aliyebeba ndoto kubwa kuliko umri wake. Lakini kuna kitu ambacho kilionekana tangu mwanzo; huyu hakuwa kijana wa kawaida.
Wakati wengine walikuwa wakitafuta nafasi ya kuonekana, yeye alikuwa akitafuta jukumu la kubeba.
Kwa sababu vipaji vipo vingi duniani. Kila kona ya dunia kuna mtoto anayepiga mpira vizuri, anayefanya vitu vya kushangaza na anayewafanya watu waseme "huyu atakuwa mkubwa."
Lakini kati ya wenye kipaji, wapo wachache wanaoweza kubeba uzito wa matarajio.
Soka la kisasa limetengeneza nafasi nyingi maalumu. Kuna kiungo wa kukaba, kuna kiungo wa kutengeneza mashambulizi, kuna mshambuliaji wa kufunga. Lakini Jude anaonekana kama mchezaji ambaye amekataa kuwekwa kwenye sanduku moja.
Anapokuwa uwanjani, unaona kumbukumbu ya viungo wa zamani waliokuwa na akili ya kusoma mchezo, nguvu ya wapiganaji na ujasiri wa washambuliaji waliokuwa hawataki kubeba lawama za kushindwa.
Anaingia uwanjani kama kiungo, lakini anafikiri kama kiongozi.
Na labda hicho ndicho kitu kikubwa zaidi kwake.
Sio tu mabao anayofunga. Sio tu pasi anazopiga. Sio tu takwimu zinazojaza kurasa za mitandao.
Ni uwepo wake.
Kuna wachezaji ambao timu inakuwa bora wanapokuwa na mpira. Jude ni tofauti kidogo. Timu inakuwa na imani zaidi anapokuwa ndani ya uwanja.
Hiyo ni zawadi ambayo huwezi kuifundisha kwenye mazoezi.
Ni kitu kinachotoka ndani.
Katika ulimwengu wa soka, presha ni mlima ambao wengi hushindwa kuupanda. Real Madrid si klabu inayokupa muda wa kujieleza. Historia yake ni kubwa, matarajio yake ni makubwa, na mashabiki wake wanataka ushindi leo, si kesho.
Lakini Jude alifika Madrid na kuishi ndani ya presha hiyo kana kwamba alikuwa ameizoea maisha yake yote.
Kuna watu waliuliza kama angeweza kuendana na ukubwa wa jezi hiyo.
Jibu lake hakulitoa kwa mahojiano.
Alilitoa kwa miguu yake.
Katika mechi kubwa, wakati kelele zinapoongezeka na presha inapofika kileleni, wachezaji wengine hujaribu kujificha.
Jude hujitokeza.
Hapo ndipo tunapowatambua wale ambao hawatengenezwi na mazingira mepesi, bali wanatengenezwa na wakati mgumu.
Mchezaji mkubwa si yule anayeng'aa wakati kila kitu kiko sawa. Mchezaji mkubwa ni yule anayewasha taa wakati kila kitu kinaonekana giza.
Na Jude ameonyesha dalili hizo.
Lakini labda jambo la kuvutia zaidi kuhusu safari yake ni kwamba bado haijafika mwisho.
Hii bado ni sura ya mwanzo.
Hatujui mpaka wapi uwezo wake utamfikisha. Hatujui ni vikombe vingapi atainua, ni rekodi zipi atavunja au ni usiku mingapi wa kihistoria ataandika.
Lakini tunachojua ni kwamba tuko mbele ya mchezaji ambaye ana kitu ambacho historia hupenda.
Watu wengi watajaribu kumlinganisha na waliomtangulia. Wengine watasema anaweza kuwa mrithi wa fulani. Wengine watasema bado ana safari ndefu.
Lakini labda tunapaswa kuacha kumtafutia kivuli cha mtu mwingine.
Kwa sababu kila mchezaji mkubwa anahitaji kuwa yeye mwenyewe.
Messi alikuwa Messi. Ronaldo alikuwa Ronaldo.
Na Jude anahitaji kuwa Jude.
Kwa sababu historia haikumbuki watu waliokuwa nakala za wengine. Historia huwakumbuka wale waliotengeneza njia yao wenyewe.
Siku moja, watoto watakaokuwa wakicheza mpira mitaani wanaweza kusikia jina Jude Bellingham kama kizazi kilichopita kilivyosikia majina ya magwiji waliotangulia.
Na watasema: "Tuliona wakati wake."
Kwa sasa, kila pasi yake, kila bao lake, kila usiku mkubwa anaocheza ni sehemu ya hadithi inayoandikwa mbele ya macho yetu.
Soka limepata mhusika mpya.
Uwanja umepata sauti mpya.
Na dunia imepata mtu wa kumwangalia.
Ni dunia ya Jude.
Na sisi wote tunaishi humo.
Ni kama vile mchezo wenyewe unasema: "Tazameni huku, kuna jambo linaendelea."
Miaka ya nyuma macho hayo yalikuwa yakielekea Camp Nou, Old Trafford, Santiago Bernabéu na viwanja vingine ambavyo vilibeba hadithi za watu wawili waliobadilisha maana ya ubora katika soka. Walikuwa wachezaji waliotufanya tuamini kwamba labda zama zao hazitafika mwisho.
Lakini soka ni mto unaotembea. Haiwezi kusimama sehemu moja milele. Kila kizazi huja na sauti yake, uso wake na shujaa wake.
Na sasa, katikati ya jiji la Madrid, kuna kijana mmoja ambaye amefanya jambo ambalo wengi walidhani haliwezekani.
Amefanya Bernabéu isimame na kusema: huyu ni wetu.
Jude Bellingham.
Jude hakufika Real Madrid kama mchezaji aliyekamilika tayari mwenye historia ndefu. Alifika kama kijana kutoka Birmingham aliyebeba ndoto kubwa kuliko umri wake. Lakini kuna kitu ambacho kilionekana tangu mwanzo; huyu hakuwa kijana wa kawaida.
Wakati wengine walikuwa wakitafuta nafasi ya kuonekana, yeye alikuwa akitafuta jukumu la kubeba.
Kwa sababu vipaji vipo vingi duniani. Kila kona ya dunia kuna mtoto anayepiga mpira vizuri, anayefanya vitu vya kushangaza na anayewafanya watu waseme "huyu atakuwa mkubwa."
Lakini kati ya wenye kipaji, wapo wachache wanaoweza kubeba uzito wa matarajio.
Soka la kisasa limetengeneza nafasi nyingi maalumu. Kuna kiungo wa kukaba, kuna kiungo wa kutengeneza mashambulizi, kuna mshambuliaji wa kufunga. Lakini Jude anaonekana kama mchezaji ambaye amekataa kuwekwa kwenye sanduku moja.
Anapokuwa uwanjani, unaona kumbukumbu ya viungo wa zamani waliokuwa na akili ya kusoma mchezo, nguvu ya wapiganaji na ujasiri wa washambuliaji waliokuwa hawataki kubeba lawama za kushindwa.
Anaingia uwanjani kama kiungo, lakini anafikiri kama kiongozi.
Na labda hicho ndicho kitu kikubwa zaidi kwake.
Sio tu mabao anayofunga. Sio tu pasi anazopiga. Sio tu takwimu zinazojaza kurasa za mitandao.
Ni uwepo wake.
Kuna wachezaji ambao timu inakuwa bora wanapokuwa na mpira. Jude ni tofauti kidogo. Timu inakuwa na imani zaidi anapokuwa ndani ya uwanja.
Hiyo ni zawadi ambayo huwezi kuifundisha kwenye mazoezi.
Ni kitu kinachotoka ndani.
Katika ulimwengu wa soka, presha ni mlima ambao wengi hushindwa kuupanda. Real Madrid si klabu inayokupa muda wa kujieleza. Historia yake ni kubwa, matarajio yake ni makubwa, na mashabiki wake wanataka ushindi leo, si kesho.
Lakini Jude alifika Madrid na kuishi ndani ya presha hiyo kana kwamba alikuwa ameizoea maisha yake yote.
Kuna watu waliuliza kama angeweza kuendana na ukubwa wa jezi hiyo.
Jibu lake hakulitoa kwa mahojiano.
Alilitoa kwa miguu yake.
Katika mechi kubwa, wakati kelele zinapoongezeka na presha inapofika kileleni, wachezaji wengine hujaribu kujificha.
Jude hujitokeza.
Hapo ndipo tunapowatambua wale ambao hawatengenezwi na mazingira mepesi, bali wanatengenezwa na wakati mgumu.
Mchezaji mkubwa si yule anayeng'aa wakati kila kitu kiko sawa. Mchezaji mkubwa ni yule anayewasha taa wakati kila kitu kinaonekana giza.
Na Jude ameonyesha dalili hizo.
Lakini labda jambo la kuvutia zaidi kuhusu safari yake ni kwamba bado haijafika mwisho.
Hii bado ni sura ya mwanzo.
Hatujui mpaka wapi uwezo wake utamfikisha. Hatujui ni vikombe vingapi atainua, ni rekodi zipi atavunja au ni usiku mingapi wa kihistoria ataandika.
Lakini tunachojua ni kwamba tuko mbele ya mchezaji ambaye ana kitu ambacho historia hupenda.
Watu wengi watajaribu kumlinganisha na waliomtangulia. Wengine watasema anaweza kuwa mrithi wa fulani. Wengine watasema bado ana safari ndefu.
Lakini labda tunapaswa kuacha kumtafutia kivuli cha mtu mwingine.
Kwa sababu kila mchezaji mkubwa anahitaji kuwa yeye mwenyewe.
Messi alikuwa Messi. Ronaldo alikuwa Ronaldo.
Na Jude anahitaji kuwa Jude.
Kwa sababu historia haikumbuki watu waliokuwa nakala za wengine. Historia huwakumbuka wale waliotengeneza njia yao wenyewe.
Siku moja, watoto watakaokuwa wakicheza mpira mitaani wanaweza kusikia jina Jude Bellingham kama kizazi kilichopita kilivyosikia majina ya magwiji waliotangulia.
Na watasema: "Tuliona wakati wake."
Kwa sasa, kila pasi yake, kila bao lake, kila usiku mkubwa anaocheza ni sehemu ya hadithi inayoandikwa mbele ya macho yetu.
Soka limepata mhusika mpya.
Uwanja umepata sauti mpya.
Na dunia imepata mtu wa kumwangalia.
Ni dunia ya Jude.
Na sisi wote tunaishi humo.
