Echolima1
JF-Expert Member
- Nov 2, 2019
- 9,662
- 8,023
Habari zilipoibuka kwamba Israeli ingefunga Ubalozi wa Uingereza huko Yerusalemu Mashariki kutokana na vikwazo vya hivi karibuni vya Uingereza, waangalizi wengi waliitaja hatua hiyo kama kulipiza kisasi cha kidiplomasia. Kwa kuwa nilikuwa mkuu wa mawasiliano katika ubalozi wa Uingereza huko Tel Aviv mnamo 2023, naiona tofauti. Kwangu mimi, uamuzi huu haukuwa tu wa kutabirika - ulikuwa umechelewa kwa muda mrefu. Uwepo wa ubalozi huo ulijengwa juu ya hadithi ya kidiplomasia ambayo haijawahi kuonyesha ukweli halisi, na Israeli hatimaye imechagua kuacha kuifuata.
Wakati wa wakati wangu katika ubalozi, nilikuwa na jukumu la kuwasilisha sera rasmi ya Uingereza kuhusu mzozo wa Israeli na Palestina. Ujumbe mkuu ulikuwa sawa kila wakati: amani inaweza kupatikana tu wakati Israeli itakaporudi kwenye mipaka ya kabla ya 1967, huku Yerusalemu ikiwa mji mkuu wa pamoja. Nilirudia mstari huo mara nyingi, lakini sikuwahi kuamini. Ilikuwa kauli mbiu kutoka enzi nyingine, isiyohusiana na ukweli halisi wa Yerusalemu na mandhari ya kisiasa ambayo imebadilika kwa miongo kadhaa. Ndani ya ubalozi, wengi wetu tulielewa hili. Lakini sera ni sera, na wafanyakazi wa mawasiliano hawapati nafasi ya kuiandika upya.
Mvutano huu ulijitokeza wazi, hasa kati ya wanadiplomasia na wafanyakazi wa Israeli waliohusika katika eneo hilo. Wafanyakazi wengi wa Israeli hawakutaka uhusiano wowote na ubalozi wa Yerusalemu Mashariki. Wale pekee waliojisikia vizuri kufanya kazi nao walikuwa wafanyakazi wenzao wa Kiarabu wa Israeli - si kwa sababu ya itikadi, bali kwa sababu agizo la ubalozi huo liliifanya iwe vigumu kwa kila mtu mwingine. Ubalozi huo ulikuwepo kuwahudumia Wapalestina pekee, ingawa ulikaa ndani ya manispaa ya Yerusalemu chini ya udhibiti kamili wa Israeli. Hilo pekee liliunda mabadiliko ya ajabu, lakini utata ulikuwa mkubwa zaidi.
Mazingira yanayozunguka kazi inayohusiana na Yerusalemu yalikuwa ya tahadhari kila wakati, karibu ya kuigiza. Kila ziara rasmi ya Uingereza ilituhitaji kuhakikisha "muda uliosawazishwa" kati ya Israeli na maeneo ya Palestina - sharti la kisiasa ambalo halikuwa na uhusiano wowote na usalama, vitendo, au madhumuni halisi ya ziara hiyo. Hata hivyo, maafisa wa Uingereza hawangekaa kamwe Yerusalemu Mashariki au PA. Itifaki za usalama ziliwataka wakae Israeli ipasavyo. Matokeo yake, tulitumia saa nyingi kila siku kuwasafirisha huku na huko, tukihesabu muda wa kusafiri kama "muda unaotumika upande wa Israeli," ingawa hawakuwa wakifanya chochote ila kukaa kwenye gari. Ilikuwa zoezi la kugonga sanduku lililoundwa kukidhi sera ambayo kila mtu alijua ilikuwa imejitenga na uhalisia.
Ubalozi wa Yerusalemu Mashariki wenyewe ulijumuisha utata huu zaidi ya kitu kingine chochote. Haukuwa ubalozi wa kawaida kamwe. Haukuwa umeundwa kuwahudumia kila mtu katika eneo lake la kijiografia. Haukuwa hata mahali pazuri. Uingereza iliuweka Sheikh Jarrah - kitongoji ndani ya manispaa ya Yerusalemu lakini kiliitwa kisiasa "Yerusalemu Mashariki." Wapalestina walitarajiwa kuutumia kwa huduma za ubalozi, lakini wengi walihitaji vibali vya kuingia Israeli ili tu kuufikia. Wakati huo huo, Wayahudi wanaoishi Yerusalemu Mashariki - wakazi kamili wa jiji - waliambiwa waende Tel Aviv kwa huduma za ubalozi. Mamlaka ya ubalozi huo yalikuwa wazi kwa Wapalestina.
Hii haikuwa ofisi ya ubalozi inayofanya kazi. Ilikuwa ishara ya kisiasa, mabaki ya msisitizo wa Uingereza wa kuichukulia Yerusalemu kama mji uliogawanyika ingawa haujafanya kazi hivyo tangu 1967. Kama Uingereza ingetaka ubalozi halisi, ingepaswa kuiunganisha na ubalozi wa Tel Aviv na kutoa huduma sawa kwa wote. Au kuifunga na kuokoa pesa za walipa kodi. Badala yake, iliiweka hadithi hiyo hai.
Uamuzi wa Israeli wa kufunga ubalozi unaelezewa kama wa adhabu, lakini naona kama marekebisho. Nchi huru ina kila haki ya kuamua ni misheni gani za kigeni zinazofanya kazi ndani ya mji mkuu wake. Israeli pia ina kila haki ya kukataa wazo kwamba serikali za kigeni zinaweza kudumisha vituo vya kisiasa huko Yerusalemu ambavyo huchukulia jiji kama lililogawanyika wakati halijagawanyika. Kufunga ubalozi hakudhoofishi amani; kunadhoofisha ndoto.
Ninawahurumia sana wenzangu wa zamani ambao watarudishwa nyumbani. Wafanyakazi wa kidiplomasia mara nyingi huwa uharibifu wa dhamana katika mizozo ya kisiasa ambayo hawakuiunda. Wanafanya kazi kwa bidii, wanahudumu kwa uaminifu, na wanastahili heshima. Lakini kuondoka kwao hakubadilishi ukweli wa msingi: uwepo wa ubalozi ulitegemea sera ambayo haionyeshi tena uhalisia wa Yerusalemu, na haijafanya hivyo kwa miongo kadhaa. Israeli ilikuwa sahihi kuifunga.
Nilipokuwa nikifanya kazi katika ubalozi, mara nyingi nilihisi pengo kati ya simulizi ya kidiplomasia ya Uingereza na uhalisia nje ya kuta za jengo. Ubalozi wa Yerusalemu Mashariki ulidhihirisha pengo hilo zaidi ya kitu kingine chochote. Ilikuwa ishara ya sera ambayo Uingereza ilishikilia kutokana na mazoea, si mantiki - sera ambayo iliwalazimisha wanadiplomasia kufanya migongano ya vifaa na kuunda mgawanyiko bandia katika jiji linalofanya kazi kama kitengo kimoja. Uamuzi wa Israeli haukuleta mgogoro; uliufichua. Na labda, hatimaye, itailazimisha Uingereza kufikiria upya sera ya Yerusalemu ambayo imezuiwa kwa muda mrefu sana.
Wakati wa wakati wangu katika ubalozi, nilikuwa na jukumu la kuwasilisha sera rasmi ya Uingereza kuhusu mzozo wa Israeli na Palestina. Ujumbe mkuu ulikuwa sawa kila wakati: amani inaweza kupatikana tu wakati Israeli itakaporudi kwenye mipaka ya kabla ya 1967, huku Yerusalemu ikiwa mji mkuu wa pamoja. Nilirudia mstari huo mara nyingi, lakini sikuwahi kuamini. Ilikuwa kauli mbiu kutoka enzi nyingine, isiyohusiana na ukweli halisi wa Yerusalemu na mandhari ya kisiasa ambayo imebadilika kwa miongo kadhaa. Ndani ya ubalozi, wengi wetu tulielewa hili. Lakini sera ni sera, na wafanyakazi wa mawasiliano hawapati nafasi ya kuiandika upya.
Mvutano huu ulijitokeza wazi, hasa kati ya wanadiplomasia na wafanyakazi wa Israeli waliohusika katika eneo hilo. Wafanyakazi wengi wa Israeli hawakutaka uhusiano wowote na ubalozi wa Yerusalemu Mashariki. Wale pekee waliojisikia vizuri kufanya kazi nao walikuwa wafanyakazi wenzao wa Kiarabu wa Israeli - si kwa sababu ya itikadi, bali kwa sababu agizo la ubalozi huo liliifanya iwe vigumu kwa kila mtu mwingine. Ubalozi huo ulikuwepo kuwahudumia Wapalestina pekee, ingawa ulikaa ndani ya manispaa ya Yerusalemu chini ya udhibiti kamili wa Israeli. Hilo pekee liliunda mabadiliko ya ajabu, lakini utata ulikuwa mkubwa zaidi.
Mazingira yanayozunguka kazi inayohusiana na Yerusalemu yalikuwa ya tahadhari kila wakati, karibu ya kuigiza. Kila ziara rasmi ya Uingereza ilituhitaji kuhakikisha "muda uliosawazishwa" kati ya Israeli na maeneo ya Palestina - sharti la kisiasa ambalo halikuwa na uhusiano wowote na usalama, vitendo, au madhumuni halisi ya ziara hiyo. Hata hivyo, maafisa wa Uingereza hawangekaa kamwe Yerusalemu Mashariki au PA. Itifaki za usalama ziliwataka wakae Israeli ipasavyo. Matokeo yake, tulitumia saa nyingi kila siku kuwasafirisha huku na huko, tukihesabu muda wa kusafiri kama "muda unaotumika upande wa Israeli," ingawa hawakuwa wakifanya chochote ila kukaa kwenye gari. Ilikuwa zoezi la kugonga sanduku lililoundwa kukidhi sera ambayo kila mtu alijua ilikuwa imejitenga na uhalisia.
Ubalozi wa Yerusalemu Mashariki wenyewe ulijumuisha utata huu zaidi ya kitu kingine chochote. Haukuwa ubalozi wa kawaida kamwe. Haukuwa umeundwa kuwahudumia kila mtu katika eneo lake la kijiografia. Haukuwa hata mahali pazuri. Uingereza iliuweka Sheikh Jarrah - kitongoji ndani ya manispaa ya Yerusalemu lakini kiliitwa kisiasa "Yerusalemu Mashariki." Wapalestina walitarajiwa kuutumia kwa huduma za ubalozi, lakini wengi walihitaji vibali vya kuingia Israeli ili tu kuufikia. Wakati huo huo, Wayahudi wanaoishi Yerusalemu Mashariki - wakazi kamili wa jiji - waliambiwa waende Tel Aviv kwa huduma za ubalozi. Mamlaka ya ubalozi huo yalikuwa wazi kwa Wapalestina.
Hii haikuwa ofisi ya ubalozi inayofanya kazi. Ilikuwa ishara ya kisiasa, mabaki ya msisitizo wa Uingereza wa kuichukulia Yerusalemu kama mji uliogawanyika ingawa haujafanya kazi hivyo tangu 1967. Kama Uingereza ingetaka ubalozi halisi, ingepaswa kuiunganisha na ubalozi wa Tel Aviv na kutoa huduma sawa kwa wote. Au kuifunga na kuokoa pesa za walipa kodi. Badala yake, iliiweka hadithi hiyo hai.
Uamuzi wa Israeli wa kufunga ubalozi unaelezewa kama wa adhabu, lakini naona kama marekebisho. Nchi huru ina kila haki ya kuamua ni misheni gani za kigeni zinazofanya kazi ndani ya mji mkuu wake. Israeli pia ina kila haki ya kukataa wazo kwamba serikali za kigeni zinaweza kudumisha vituo vya kisiasa huko Yerusalemu ambavyo huchukulia jiji kama lililogawanyika wakati halijagawanyika. Kufunga ubalozi hakudhoofishi amani; kunadhoofisha ndoto.
Ninawahurumia sana wenzangu wa zamani ambao watarudishwa nyumbani. Wafanyakazi wa kidiplomasia mara nyingi huwa uharibifu wa dhamana katika mizozo ya kisiasa ambayo hawakuiunda. Wanafanya kazi kwa bidii, wanahudumu kwa uaminifu, na wanastahili heshima. Lakini kuondoka kwao hakubadilishi ukweli wa msingi: uwepo wa ubalozi ulitegemea sera ambayo haionyeshi tena uhalisia wa Yerusalemu, na haijafanya hivyo kwa miongo kadhaa. Israeli ilikuwa sahihi kuifunga.
Nilipokuwa nikifanya kazi katika ubalozi, mara nyingi nilihisi pengo kati ya simulizi ya kidiplomasia ya Uingereza na uhalisia nje ya kuta za jengo. Ubalozi wa Yerusalemu Mashariki ulidhihirisha pengo hilo zaidi ya kitu kingine chochote. Ilikuwa ishara ya sera ambayo Uingereza ilishikilia kutokana na mazoea, si mantiki - sera ambayo iliwalazimisha wanadiplomasia kufanya migongano ya vifaa na kuunda mgawanyiko bandia katika jiji linalofanya kazi kama kitengo kimoja. Uamuzi wa Israeli haukuleta mgogoro; uliufichua. Na labda, hatimaye, itailazimisha Uingereza kufikiria upya sera ya Yerusalemu ambayo imezuiwa kwa muda mrefu sana.