Simulizi: Mzimu wa mashuaa (Jini la Msitu wa Mtende)

[Last_Joker]

SEHEMU YA KWANZA

MTUNZI: The Last Joker

Mwanzo wake haukuwa na kelele nyingi. Saa tano za mchana, jua lilipokua limeyumba pembezoni mwa msitu wa Mtende, kulikuwa na ukimya wa ajabu. Kimya kilichozidi hata cha kaburi. Ukapigwa na upepo wa ghafla—ukaja kama kicheko cha majini waliokuwa hawajala kwa miaka.

Na humo ndani ya kijiji cha Msuka – kijiji cha mwisho kabisa kusini mwa kisiwa cha Pemba – alikuwepo bibi mmoja aliyeitwa Bi Mwadi. Watu wa kijiji walikuwa wanamuogopa kama wanavyoogopa uchungu wa sindano ya tetenasi. Kizee huyo hakuwa wa kawaida – si kwa sura, si kwa historia, na wala si kwa nyumba aliyokua akiishi: jumba la tembe lililojengwa miaka 120 iliyopita na kufunikwa kwa makuti meupe yanayong’aa kama yameoshwa kwa sabuni ya magadi.

Siku hiyo hiyo, bibi huyo alikuwa ameketi nje ya nyumba yake, mikono yake ikiwa imeshika bakora ya mpingo, macho yake yakimkazia mjukuu wake Asha. Asha alikuwa msichana wa miaka ishirini na moja, mrefu, mweupe kama kunguru wa Kizungu aliyemwagiwa unga wa ngano, lakini uso wake ulikuwa wa huzuni isiyoelezeka.

“Asha...” aliongea kwa sauti iliyojaa ukavu wa miaka, “Jua likishuka leo, usivuke upande wa pili wa kijiji. Umeelewa?”

Asha alimtazama bibi yake kwa macho yaliyobeba historia ya kutoelewana na dunia nzima. Hakuuliza kwa nini. Hakukataa. Lakini moyoni, alishavuka hata kabla ya muda.

Wakati huo huo, upande wa pili wa kijiji, gari la Serikali ya Mapinduzi ya Zanzibar lilisimama. Lilitoka Dar es Salaam jana kwa mashua, limeletwa hadi Pemba kwa amri maalum ya Wizara ya Maji. Wamemtuma Tariq bin Suleiman, mchimba visima aliye maarufu kwa kutatua visa vya visima vinavyochafuka na damu.

Alipofungua mlango wa gari, alipuliziwa harufu ya chumvi, asali, na... kitu kingine kisichojulikana. Hali ya hewa haikuwa kawaida. Ardhi yenyewe ilikua kama inalia kimya kimya.

Tariq alitingisha kichwa. “Pale penye moshi, hapakosi kuwa na jivu,” alijisemea.

Kijana mrefu, mwenye sauti nzito kama redio ya bakelite, sura ya kimasri, lakini ndani ya damu yake palikuwa na silika fulani – silika ya mtu aliyezaliwa kwenye mstari wa mipaka ya dunia na peponi.

Lakini usiku ule, kabla jua halijazama, Asha alishajikuta pembezoni mwa msitu wa Mtende – msitu ambao hata ndege hawapiti juu yake, msitu ambao huambiwa ulilaaniwa na Mzimu wa Mashuaa miaka 70 iliyopita.

Akiwa amevaa baibui la buluu ya kina kirefu, na miguu mitupu, aliingia hatua mbili tu msituni...

Ndipo akausikia ule wimbo.

Sauti ya mwanamke aliyekufa zamani. Ikimuita. Ikilia. Ikicheka. Ikisema:

"Asha bint Fadhili... damu yenu bado haijalipwa..."

Akaanguka. Akatokwa na damu puani. Na mti mmoja mkubwa wa mtende ukainama juu yake, kama unamsalimia.

INAENDELEA...

********************************************************************************************************

MZIMU WA MASHUAA
(Jini la Msitu wa Mtende)

SEHEMU YA PILI

MTUNZI: The Last Joker

Ukiingia kwenye msitu wa Mtende saa moja ya usiku, unakutana na mambo mawili: giza zito kama dhambi, na harufu ya dunia iliyooza. Msitu huo hauko mbali na kijiji cha Msuka, lakini kwa wenyeji wa Pemba, ni sehemu ya mwisho kupita ikiwa si lazima. Wanasema usiku unapoingia, miti huzungumza, na ardhi hujigeuza mapigo ya moyo wa mtu aliyekufa kabla ya kuomba msamaha.

Lakini Asha aliingia.

Aliingia akivutwa na sauti ya mwanamke. Sauti ya zamani. Sauti ya damu.

Hakuna aliyejua siri ya msitu huu vizuri kama bibi yake, Bi Mwadi. Bibi huyo alikuwa mlinzi wa ukoo wa bint Farida, ukoo ambao zamani ulitoa waganga wakuu wa kifalme, wachawi wa kizazi cha damu, na waombezi wa majini wakubwa wa baharini. Lakini miaka 70 iliyopita, baada ya kifo cha Farida bint Mashuaa – mwanamke aliyewahi kulaaniwa na mumewe kwa uzinzi – ukoo huo ulitoweka kisiri. Watu walianza kupotea. Watoto wakazaliwa na sura ya mbwa. Na msitu ukawa makao ya siri ya laana ya Mashuaa.

Asha alipoanguka chini, akatokwa damu puani, mara giza likawa na sauti.

“Unadhani unaweza kukwepa mkataba wa damu?”

Sauti hiyo haikuwa ya binadamu. Haikuwa ya kiume. Haikuwa ya kike. Ilikuwa ya... kitu.

Mara ukatokea upepo. Mitende ikaangusha vumbi la ajabu, na kutoka katikati ya mti mmoja mkubwa, likatoka jicho moja jekundu kama yai la popo. Asha alijaribu kupiga kelele, lakini ulimi wake ulijikunyata. Akaangalia upande wa kushoto, akaona kivuli cha mwanamke mwenye nywele ndefu, uso wa nusu, miguu haionekani.

Mzimu wa Mashuaa.

“Wewe ni wa damu ya Farida.”
“Na damu inadai kilicho chetu.”

Wakati huo huo, kwenye nyumba ya Bi Mwadi, taa ya mafuta ikazimika ghafla. Mbwa watatu waliokuwa nje wakaanza kubweka kama wameona shetani.

Bi Mwadi akasimama haraka, akainama hadi chini na kuchukua kete tatu za shanga nyeusi. Akazisugua mkononi na kuzirusha chini.

Zikasikika kama zimeangukia kwenye sakafu ya chuma, japo chini ni udongo.

“Laana imefunguliwa.” Alinong’ona. “Asha amekosea njia.”

Tariq bin Suleiman, ambaye kwa muda huo alikuwa amekamilisha kutazama visima vya kwanza vitatu kijijini, alikua nje ya nyumba aliyopangiwa na mkuu wa kijiji. Akiwa na daftari lake, alikua anachora mpangilio wa kina cha maji, lakini macho yake yalikuwa na huzuni isiyoeleweka.

Tangu amefika Pemba, kuna ndoto imemwandama usiku wa kila siku: anatembea msituni, anasikia sauti ya msichana anasema "Nisaidie…", halafu mti mkubwa unaanguka juu yake.

Ndoto hiyohiyo ilimjia tena, lakini safari hii akiwa macho.

Kisha akasikia kitu kisicho cha kawaida: vumi la upepo wa bahari likipiga msituni kwa nguvu ya kiumbe hai.

Alishtuka. Akasimama. Akachukua tochi na bastola ndogo aliyokuja nayo kutoka Tanganyika.

Ndani kabisa ya moyo wake, kuna sauti ilimwambia:
"Usiku huu hautamalizika kama ulivyoanza."

Asha alipofungua macho, hakuwa msituni tena. Alikuwa ndani ya pango lenye kuta zenye maandishi ya Kiarabu ya zamani. Harufu ya ubani na damu zilitawala. Alikuwa amelala juu ya mazulia mekundu, kando ya sufuria yenye moshi unaopanda juu bila kuwaka.

Kisha macho yake yakatua kwa mwanamke mmoja aliyeketi mbele yake, amevaa baibui la zamani lililotoboka, sura yake nusu imeungua, lakini macho yake ni mazuri ajabu – ya kijani kama bahari ya Nungwi.

“Asha…” aliongea kwa sauti laini kama upepo wa saa tisa mchana, “unataka kuishi?”

Asha hakuweza kujibu. Moyoni akajua moja tu:

Hapo alipo si pa dunia hii.

INAENDELEA…

Nifuate kwenye SEHEMU YA TATU ambapo Asha anafahamu alikozaliwa kweli, Tariq anaingia msituni usiku wa manane, na Mzimu wa Mashuaa anaweka sharti la kwanza: Damu ya mwanaume wa Tanganyika lazima imwagike kabla ya mwezi mpya.

 

[Last_Joker]

SEHEMU YA TATU

MTUNZI: The Last Joker

Ndani ya pango lenye vumba la damu na ubani, Asha alitazama sura ya mwanamke yule wa ajabu mbele yake – sura iliyochomwa na moto, lakini macho yake yakiwa mazuri ajabu, ya kijani kibichi kama majani ya mwembe baada ya mvua ya kwanza.

“Mimi ni nani?” Asha aliuliza, sauti yake ikiwa ndogo kama mtoto anayemlilia mama mzazi aliyezikwa bila maombi.

Mwanamke huyo alinyanyuka taratibu, hatua zake hazikuwa za mwanadamu. Alichuchumaa mbele ya Asha, akampulizia usoni moshi wa unga mwekundu kutoka kwenye chombo cha shaba. Harufu hiyo ilimrudisha Asha hadi alivyokuwa na miaka saba — usiku wa mvua kubwa, akiwa amelala chini ya mkeka wa bibi yake, akasikia bibi akizungumza na mtu asiyemuona, na yule mtu akasema, “Lazima alindwe hadi siku ya damu itakapowadia.”

“Sikuzaliwa hapa,” Asha alijisemea taratibu. “Nililetwa...”

Mwanamke yule wa ajabu alitabasamu kwa huzuni.

“Hujaletwa tu, Asha. Umetengwa. Umefichwa. Umefichwa na damu yenyewe ili isikutafune kabla ya wakati.”

Asha alitikisa kichwa. Mvua ya hofu ikaanza kunyesha ndani ya moyo wake.

“Wewe ni kizazi cha Farida bint Mashuaa, malkia aliyejua siri za dunia mbili. Ukoo wako ulilaaniwa na mumewe mwenye wivu, na laana hiyo ilihitaji mwanamke mmoja wa mwisho abebe mzigo wote. Huyo ni wewe.”

Wakati huohuo…

Tariq bin Suleiman alikuwa ndani ya msitu wa Mtende, mwanga wa tochi yake ukiangukia kwenye vichaka vya mitelemko ya ardhi yenye unyevunyevu. Saa ni 8:47 usiku, na kila hatua aliyopiga, ardhi ilionekana kama inamlilia.

Mara akasimama.

Alikuwa amefika mahali ambapo mti mmoja mkubwa wa mtende ulisimama katikati ya uwanja wa mviringo wa ardhi ambayo haina jani, haina mchanga — tupu kama mahakama ya kiroho.

Alipiga hatua ya mwisho, tochi yake ikazima.

Upande wa kushoto, mti ule wa mtende ukasikika kama umepasuka. Kutoka ndani yake, sauti ya kike ikatokea:

“Wewe ndiye wa damu mpya. Aliyechaguliwa.”

Tariq alipiga hatua kurudi nyuma, akatoa bastola yake taratibu. Lakini kabla hajapiga hata risasi moja, mti ule ulitetemeka, na giza likamzingira.

Macho yake yalipofumbuka tena, alikuwa yuko katikati ya uwanja wa moto mdogo unaochoma bila moshi. Katikati yake, mduara umechorwa kwa damu, na ndani yake, jina lake limeandikwa:

TARIQ BIN SULEIMAN
(Damu ya Tanganyika - Aliyepatikana)



Msuka kijijini…

Bi Mwadi alikuwa kwenye vumbi la sakafu ya nyumba yake, ametandika leso ya kijani na nyeusi. Mikono yake ikishika hirizi tatu za kijadi. Mdomo wake ukitamka dua mfululizo, na kila neno likizama kama maji kwenye beseni la moto.

Kando yake, kuku wa rangi ya manjano alikuwa amefungwa miguu, na macho yake yakionekana kama yanalia.

“Mzimu umefumbuka,” alisema kwa sauti ya huzuni. “Na damu ya mgeni itamwagika kabla mwezi haujaingia chali.”

Ndani ya pango…

Asha alikuwa bado hajakubali ukweli. Lakini mwili wake ulikuwa ukijibu kabla ya akili yake. Alikuwa amevaa vazi la kijani lenye mishumaa minne midogo kwenye kila pindo, na kila mshumaa ukiwaka taratibu, kutoa mwanga wa manjano wenye harufu ya kifuu.

Mwanamke yule wa ajabu alimsogelea.

“Ili uishi, Asha,” alisema kwa sauti ya maumivu, “lazima damu ya mwanamume wa Tanganyika imwagike. Lazima awe sadaka ya mwisho kwa mzimu wa ukoo.

Asha alitazama chini.

Alimwona Tariq kwa mara ya kwanza kwenye ndoto yake miezi miwili iliyopita. Na sasa, jini wa ukoo wake anamtaka kama kafara.

Akauliza kwa sauti ya kutetemeka:

“Na ikiwa nitakataa?”

Mwanamke yule alitabasamu, kisha macho yake yakageuka kuwa meusi kabisa. Kisha sauti yake ikawa nzito kama ardhi:

“Ukitakataa, wewe na ukoo wako mtafutika. Na Mzimu wa Mashuaa utapanda hadi Chake Chake, na baadaye... bara.”

Tofauti na usiku wa kawaida, sauti ya adhana ya alfajiri haikusikika kijijini Msuka.

Badala yake, watu wa karibu na msitu walisema wameona mwanga mwekundu ukipaa juu kutoka kwenye mtende mkubwa, na sauti ya kiumbe fulani ikilia kama mama aliyemwagiwa moto akiwa na mimba ya miezi tisa.

Wengine walikimbia.

Wengine walijifunika mashuka.

Lakini waliomjua Farida bint Mashuaa, walijua:

“Mzimu umeamka. Na damu inatafutwa.”

INAENDELEA…

 

[Last_Joker]

SEHEMU YA NNE

MTUNZI: THE LAST JOKER

Saa mbili kamili za asubuhi.

Kijiji cha Msuka kilikuwa kimya isivyokawaida. Jogoo wa Mzee Uledi ambaye huanza kuwika kabla hata ya adhana ya kwanza hakuwa kasikika. Mbwa wa Juma Mwindadi waliokuwa na tabia ya kubweka chochote kipitacho mlango wao, walikuwa kimya kama wamefungwa midomo kwa hirizi. Hata upepo wa bahari uliozoeleka kuchezacheza kwenye miti ya mikoko ulikuwa kama umekufa.

Bi Mwadi alikuwa bado hajalala.

Ameketi kwenye baraza lake la tembe, macho yakiwa hayajapata usingizi toka Asha alipoondoka. Alishikilia kikombe cha kahawa ambayo hakuihitaji tena, na mkononi ameshikilia hirizi ya shaba aliyopata kutoka kwa babu yake miaka sabini iliyopita — wakati wa vita vya roho kati ya ukoo wao na wazee wa Mzimba Kaskazini.

Kwa sauti ya kujiuliza, alijinong’oneza:

“Ni kweli damu mpya itabidi imwagike?”

Kwa mara ya kwanza toka mwaka 1973, alihisi hofu. Hofu ya kweli. Si kwa ajili ya Asha tu, bali kwa ajili ya kizazi chote cha ukoo wa Farida. Sababu ikiwa wazi — walimsahau Mzimu wa Mashuaa.

Upande wa pili wa kijiji, ndani ya chumba alichopangiwa na Serikali, Tariq aliamka kwa mshangao.

Alikuwa na ndoto ileile. Mti wa mtende unamfuata. Mwanamke anamlilia. Na jina lake linaandikwa kwa damu kwenye udongo wa moto. Alishtuka akiwa amelowa jasho jembamba, kifua chake kikipanda na kushuka kwa kasi kama mtu aliyekimbizwa na simba.

Aliangalia saa – 2:06 asubuhi.

“Ni ndoto tu,” alijisemea, lakini moyo wake haukukubaliana.

Aliamka, akachukua daftari lake. Aliandika:
‘Dream 4 – Mtende, damu, mwanamke wa harufu ya bahari. Ndani ya msitu.’

Lakini kabla hajafunga daftari, mlango wake ukagongwa. Taratibu. Kama mtu anayeogopa kutoa hodi kamili.

Alifungua kwa wasiwasi.

Kasimama kijana mdogo wa Kipemba, mwenye uso wa tahadhari, akamkabidhi bahasha ndogo ya kahawia bila kusema neno. Akakimbia. Tariq akashangaa.

Alipoifungua, ndani kulikuwa na karatasi yenye maneno matatu tu kwa mwandiko wa kalamu ya wino wa kuchovya (hapa wahenga wenzangu mtakuwa mnazikumbuka kalamu hizi):

“Usiende Msituni leo.”
“Asha anatafutwa.”
“Kuna damu itabubujika.”

Ndani ya pango la mzimu…

Asha alikuwa bado kando ya mwanamke mwenye uso wa nusu. Moshi uliokuwa umejaa ndani ya pango sasa ulikuwa umegeuka rangi ya bluu iliyokolea. Harufu ya mkaratusi, damu, na ubani mzito wa kisiwa ilizidi kujaa. Asha hakulia. Hakutetemeka. Lakini macho yake yalikuwa kama ya mtu aliyeamka kutoka usingizi wa miaka.

“Mbona mimi? Kwa nini mimi tu?” aliuliza.

Mwanamke yule alicheka. Si kicheko cha furaha, bali cha kukata tamaa.

“Kwa sababu wewe ndiye wa mwisho mwenye damu safi ya Farida. Damu yako haijachanganywa. Damu yako inaweza kufunga au kufungua laana hii milele.”

Asha alitazama ukutani, macho yake yakatua kwenye picha moja — ya mwanamke aliyefanana naye kabisa, lakini mwenye taji la dhahabu na hirizi kwenye paji la uso.

“Yule ni...”

“Ndiyo. Farida mwenyewe. Bibi yako mkubwa. Malkia wa Laana. Na wewe ni rudisho lake.”

Asha alipumua kwa nguvu. Akajua — hii si ndoto, si mzaha.

Na kilichomshangaza zaidi ni kwamba...
hakuwa na hofu tena.
Alitaka kujua zaidi. Alitaka kuelewa ukweli wake.

“Na huyo mwanaume wa Tanganyika... huyo anayepaswa kutolewa sadaka kwa mzimu... ni nani?”

Mwanamke yule akasimama taratibu. Akanyoosha kidole cha kulia, na ndani ya moshi, sura ya Tariq ikajitokeza.

Wakati huohuo…

Tariq alikuwa kwenye barabara nyembamba iendayo upande wa msitu. Alijaribu kupuuza maandishi ya kwenye karatasi, lakini moyoni kulikuwa na hofu hasa. Alikumbuka ndoto zake. Alikumbuka jinsi jina lake lilivyoandikwa kwa damu.

Lakini kama mwanaume mwenye akili ya kisayansi, aliendelea.

Lakini mara alipopiga hatua ya tano, ardhi ikatetemeka.

Upepo mkali ukavuma kutoka msituni – haukuwa upepo wa kawaida. Ulizunguka kama mnyororo wa hewa, na kumzunguka kama nyoka wa upepo.

Na ndani ya upepo huo, alisikia sauti:

“Usipoondoka sasa, hautatoka tena.”

Tariq alisimama. Akageuka.

Akamuona mzee mmoja mrefu, mwenye ndevu nyeupe, amevaa joho la kijani na hirizi nyingi kifuani.

“Wewe ni nani?” aliuliza.

Mzee huyo alijibu kwa sauti nzito kama mlio wa gogo likipasuka:

“Mimi ni baba wa roho zilizotangulia. Naitwa Hamid bin Mwinyi – mtunza mlango wa Mashuaa.”

Tariq alitazama mbele yake, macho yake yakitetemeka. Alikuwa kwenye mpaka wa dunia mbili.

Na maneno aliyosikia baada ya hapo yakabeba uzito wa kifo:

“Unaweza kuokoa msichana. Lakini ukimwona, moyo wako utajua kuwa hiyo ni sadaka yako.”

Ndani ya pango, Asha alisogea mbele ya kioo cha shaba kilichowekwa juu ya mawe matatu ya zamani.

Alipoangalia ndani yake, hakujiona.
Alimwona Tariq.
Na nyuma yake, alikuwa amezungukwa na miti iliyojazwa sura za wanadamu waliogeuka kivuli.

Akauliza kwa sauti ya woga:

“Anaweza kufa kwa ajili yangu?”

Sauti ya mwanamke yule wa nusu-uso ikamjibu taratibu:

“Si lazima. Lakini ikiwa hatakufa, utayeyuka na ukoo wako wote.”

Na saa 4:03 asubuhi, kijiji cha Msuka kikasikia mdundo wa kwanza wa ardhi kupasuka.

Miti ya mtende ikatetemeka.

Na mbali, ndani ya giza, sauti ya mtoto mchanga aliyepotea miaka 10 iliyopita ikasikika ikiimba:

“Mashuaa anarudi…”

INAENDELEA…

Sehemu ya tano nitafunua siri ya Tariq — je, ni binadamu wa kawaida kweli? Na Asha atachagua nini: kumuokoa au kumtoa sadaka?

*************************************************************************************************************************

MZIMU WA MASHUAA
(Jini la Msitu wa Mtende)

SEHEMU YA TANO

MTUNZI: THE LAST JOKER

Saa kumi na moja na robo alfajiri. Dunia ya watu bado imelala, lakini dunia ya mizimu ilikuwa imeshafumbua macho yake kikamilifu. Huko Msuka, anga lilikuwa limechukua rangi ya zambarau iliyokolea, kama linaziba siri iliyojaa damu na laana za vizazi vilivyosahauliwa.

Asha bado alikuwa ndani ya lile pango la ajabu. Kioo cha shaba mbele yake kilionyesha sura ya Tariq bin Suleiman, akiwa amesimama kwenye mpaka wa msitu wa Mtende, uso wake umechanganyika na ujasiri na mshangao. Asha hakumjua vyema. Walikutana mara moja tu, wiki tatu zilizopita, alipokuja kuchukua sampuli za udongo kutoka kijiji cha jirani — lakini tangu siku hiyo, kuna kitu kilimwambia huyu si mtu wa kawaida.

Na sasa mizimu ya ukoo wake inataka damu yake.

“Lazima ichaguliwe leo.” Ilisema sauti nzito kutoka kwenye kivuli cha ukuta wa pango.

Asha aligeuka, akamuona mwanamke mzee aliyevaa nguo za majivu, akitembea bila miguu kugusa ardhi. Alikuwa haongei kwa mdomo, bali kwa moyo. Ilikuwa ni moja ya majini watatu waliowahi kutumikia ukoo wa Farida.

“Ikiwa hatatolewa sadaka kabla jua halijapanda, ukoo wote utatoweka. Laana itajirudia mara saba, na ukoo wa Mashuaa utageuka kivuli cha kutafuna wana wa bara.”

Asha alijua sasa: Huu si mchezo.
Hii si ndoto.
Ni sadaka au kuzama na ukoo.

Lakini moyo wake ulikuwa na tatizo moja: alipomtazama Tariq kwenye kioo, alihisi joto la roho isiyo ya kawaida. Haikuwa mapenzi, haikuwa huruma — ilikuwa ni muunganiko wa zamani, kitu ambacho hakiwezi kuelezwa kwa akili ya kawaida. Kama vile waliwahi kuishi pamoja kabla ya kuumbwa.

Wakati huo huo…

Tariq aliendelea kusimama mbele ya mzee wa hirizi nyingi — yule aliyejitambulisha kama Hamid bin Mwinyi, mtunza mlango wa Mashuaa.

“Mimi si mtu wa imani hizo,” alisema Tariq. “Nimekuja kutafiti maji, si kutafuta majini.”

Mzee Hamid alitabasamu kwa huzuni. Akasogea hatua moja mbele.

“Kama usingekuwepo kwenye mpango huu, usingeweza kuona mimi. Sasa ulipo, unalo chaguo moja tu — kuingia, au kugeuka kivuli cha milele.”

Tariq alifuta jasho usoni, akasikia sauti ya bahari ikiwa mbali, lakini ndani ya moyo wake. Mara akahisi joto kwenye kifuani — kitambaa chake cha ndani kilikuwa kinawaka polepole. Alikitoa kwa haraka, na akagundua hirizi moja ya zamani aliyoinunua sokoni Dar es Salaam — imewaka yenyewe.

Akaanza kusikia sauti kichwani:
“Mashuaa anakuita…”
“Kumbuka damu ya majini iko ndani yako…”

“Damu ya nini?” aliuliza kwa sauti. “Mimi si jini. Mimi ni binadamu.”

Mzee Hamid akamkazia macho. Kisha kwa sauti tulivu:

“Una uhakika?”

Ndani ya pango…

Asha alipiga magoti mbele ya jiwe la ibada. Mzimu mkuu sasa alikuwa amejitokeza — kivuli kikubwa cha mti wenye macho mawili ya dhahabu, na midomo iliyojaa maneno ya kale.

“Chagua sasa.”
“Sadaka ya kifo au sadaka ya kupoteza.”
“Damu ya mwanaume au roho ya kizazi chako.”

Asha hakutaka kuchagua. Alitaka kusikia zaidi kuhusu mzizi wake. Alitaka kujua: Kwa nini mimi? Kwa nini si mwingine?

Lakini ndani ya kioo cha shaba, picha ilibadilika — sasa ikaonyesha kijiji cha Msuka. Watu wakianguka mmoja baada ya mwingine. Watoto wakipotea. Wazee wakibadilika sura kuwa viumbe wa giza.

Na mwisho, sauti ikasema:

“Ukichelewa, hata huyo mwanaume hatatosha. Tutachukua dunia yote.”

Saa 11:47 alfajiri.

Tariq alisimama mbele ya njia ya mwisho ya msitu. Akavua viatu vyake, akavua koti lake la utafiti, na akatembea kwa miguu mitupu kuelekea ndani ya giza.

Kila hatua aliyopiga, ardhi ilibadilika. Miti ilianza kuhema. Na dunia ikawa kama inamtega kwa mapigo ya moyo ya mwanamke aliyejeruhiwa.

Alipofika ndani kabisa, akasikia sauti ya kike:

“Tariq… si lazima ufe.”

Akageuka. Asha alikuwepo pale. Sura yake imebadilika — macho yake yalikuwa yanawaka kwa rangi ya dhahabu. Kwenye paji la uso wake, alibeba alama ya Mashuaa: alama ya damu iliyofungwa.

Tariq alishindwa kusema neno.

Asha akasogea, akamshika mkono.

“Unaweza kunisaidia kuondoa laana hii. Lakini hiyo itamaanisha mmoja wetu atalazimika kutoweka.”

Tariq akashika mkono wake kwa nguvu.

“Na ikiwa wote tutaamua kutokufa? Ikiwa tunaweza kuvunja huu mnyororo kwa njia nyingine?”

Asha akamwangalia. Jicho lake likatoa tone la machozi — si ya hofu, si ya huzuni, bali ya ukweli.

“Tuna siku moja tu. Kabla jua halijachomoza kabisa.”
“Tunaweza kujaribu. Lakini tukishindwa, mzimu hautakuwa na huruma.”

Saa 11:59 — dakika moja kabla ya machweo ya laana ya alfajiri.

Ardhi ya Msuka ikapasuka mara ya pili.
Jua likaanza kuchomoza kwa upande wa bahari.
Na mzimu wa Mashuaa akasema kwa sauti iliyojaa upepo wa enzi:

“Basi nanyi sasa mtakuwa mnaandika historia — kwa damu au kwa maamuzi.”

INAENDELEA…

Sehemu ya SITA nitafunua kiapo cha Asha na Tariq cha kujaribu kuivunja laana bila sadaka, lakini msitu una sharti moja la mwisho – kila ukweli una gharama.