Simulizi ya kweli

[Idrissou02]

Simulizi Mpya (kutoka kwenye kisa cha kweli):
Bei ya Fahari: Maagano ya Kishirikina
Sura ya Kwanza:
Saidi hakuwahi kujua kwamba umeme ukikatika nyumba inaweza kubaki gizani usiku mzima. Kwao, giza lilidumu sekunde chache tu. Jenereta lilikohoa nyuma ya nyumba, taa zikarudi, na maisha yakaendelea kana kwamba hakuna kilichotokea.
Alikuwa na miaka kumi. Alidhani kila nyumba ilikuwa hivyo.
Nyumba yao ilisimama juu kidogo ya mji wa Mbuyuni, nyuma ya geti jeusi lenye ncha za dhahabu. Asubuhi, kabla hata Saidi hajafungua macho, bustani ilikuwa imemwagiliwa, magari yameoshwa, na sare yake imetandikwa kitandani. Harufu ya mikate iliyokaangwa na chai ya iliki ilipanda ngazini hadi chumbani kwake. Alikuwa na kitanda kikubwa kiasi kwamba akilala upande mmoja, upande wa pili uliweza kupokea mgeni bila yeye kujua.
Chumbani kulikuwa na magari ya kuchezea yaliyopangwa kwenye rafu. Baadhi aliletewa na baba kutoka safari za biashara; mengine aliomba baada ya kuyaona kwenye televisheni. Alipoulizwa anataka kuwa nani akikuwa mkubwa, hakusema daktari wala rubani.
“Nataka kuwa kama baba.”
Na watu walicheka kwa furaha, kana kwamba mtoto alikuwa amechagua taaluma nzuri kuliko zote.
Baba yake aliitwa Mzee Chomachoma. Jina hilo lilitokana na kibanda cha nyama alichowahi kuendesha zamani, kabla hajaanza kuuza vipuri. Sasa alikuwa na maduka matatu ya spea za magari na pikipiki, ghala kubwa na malori yaliyobeba bidhaa kutoka bandarini. Kibanda kilishabomolewa miaka mingi, lakini jina likang’ang’ania.
“Majina hayana kodi,” alipenda kusema. “Liache tu.”
Mama Saidi ndiye aliyeshika hesabu za biashara. Wafanyakazi walijua: ukikosea namba ya kifaa, baba angeuliza; ukikosea hesabu ya pesa, mama angejua kabla hujaanza kujieleza. Nyumbani, hata hivyo, ndiye aliyeketi ukingoni mwa kitanda cha Saidi kumsubiri amalize kusoma, huku akijifanya hajasinzia.
Kila asubuhi dereva, Mzee Juma, alimfungulia Saidi mlango wa gari. Watoto wengine walipishana na gari lao njiani, wengine wakining’iniza viatu shingoni kuvuka sehemu yenye matope. Saidi aliwapungia mkono kupitia kioo kilichofungwa.
Siku moja alimwuliza mama yake kwa nini rafiki yake Hamisi hakwenda shule kwa gari.
“Watu wana maisha tofauti, mwanangu.”
“Basi baba amnunulie moja.”
Mama yake alinyamaza, kisha akamnyooshea kola ya shati.
“Anza kwa kumkaribisha ucheze naye. Gari tutalizungumza baadaye.”
Jumamosi Saidi alipenda kwenda dukani. Alipenda harufu ya mipira mipya, mafuta ya mitambo na makasha ya mbao yaliyofunguliwa. Rafu zilifika karibu na dari, zikiwa zimejaa vipuri ambavyo majina yake yalimsikika kama lugha ya siri. Baba yake angechukua kipande kidogo cha chuma, kukitazama mara moja na kutaja gari kilichofaa.
Saidi aliona huo kuwa uchawi wa aina nzuri.

“Boss mdogo amefika!” wafanyakazi walisema kila alipoingia.
Mmoja alimvutia kiti. Mwingine akianza kujichekesha bila mtoto kumuonesha ushirikiano. Fundi aliyekuwa akibishana bei na muuzaji alituliza sauti alipomwona baba yake akitokea ofisini. Saidi aligundua mapema kwamba kutaja jina la Chomachoma kulifanya mambo mengi yawe rahisi. Hata kwenye duka lisilo lao, akiomba kitu, muuzaji alimuuliza anataka rangi gani kabla hajamuuliza ana pesa ngapi.
Lakini nyumbani mama yake hakukubali aitwe boss.
“Huyu ana daftari la hesabu ambalo halijakamilika. U-boss atauanzia huko.”
Baba yake alicheka. Saidi alikunja uso, akafungua daftari.


Siku ya kutimiza miaka kumi, bustani yao ilifunikwa na viti vyeupe na puto. Keki ilitengenezwa kama gari la baba yake. Mpiga picha alimwambia ageuke huku, atabasamu kule, mpaka akachoka kutabasamu kabla hata hajakata keki. Rafiki yake Hamisi alifika na shati lililopigwa pasi vizuri na zawadi iliyofungwa kwenye karatasi ya gazeti.
Ndani kulikuwa na gari dogo alilotengeneza kwa waya.
Jioni, wageni walipoondoka, Saidi aliacha zawadi za dukani kwenye meza na kwenda kulijaribu gari la Hamisi kwenye njia ya bustani. Baba yake alisimama dirishani akimtazama. Mama yake alipomletea kikombe cha chai, alimkuta bado amekishika pazia.
“Unaangalia nini?”
“Huyo kijana wetu.”
“Mbona kama humjui?”
Akatabasamu, lakini hakujibu.
Mji mzima ulimjua Chomachoma kwa ukarimu. Mchango wa msikiti ukikwama, watu walimtazama. Mtoto akifukuzwa shule kwa ada, mzazi wake alifika dukani. Ijumaa alivaa kanzu safi na kofia iliyoshonwa vizuri, akafunga ofisi mapema kuelekea swala. Saidi alipenda kutembea pembeni yake, hatua zake ndogo zikiharakisha kufikia hatua za baba.
“Utajiri usikufanye ushindwe kusalimia,” baba alimwambia siku moja, baada ya kumpita mlinzi bila kumsemesha.
Saidi alirudi mbio. “Shikamoo, Mzee Bakari!”
Mlinzi akacheka. Baba yake akatikisa kichwa kwa kuridhika.
Kulikuwa na mgeni mmoja, hata hivyo, ambaye hakusubiri kusalimiwa getini.
Anko Simba.
Alifika kwa gari jeusi, akashuka akiwa na harufu ya manukato makali na tabasamu lililoonyesha jino moja la dhahabu. Alimletea Saidi chokoleti, akamwita “mrithi”, kisha akapitiliza kwenda ofisini kwa baba yake. Wafanyakazi hawakumuuliza alikuwa na miadi.
Saidi alijua Anko Simba alikuwa rafiki wa baba. Hakuelewa kwa nini kila alipoondoka, baba yake alikaa muda mrefu bila kuzungumza.



Mwezi mmoja baada ya sherehe ya kuzaliwa ya Saidi, Anko Simba alifika usiku. Saidi alikuwa njiani kwenda jikoni kuchukua maji alipolisikia jina lake kutoka ofisini. Akasimama.
“Yaani kwa mwanangu mwenyewe….yaani Saidi shupavu langu? Hapana kwakweli” Sauti ya baba yake ilikuwa nzito. “Nilishakwambia hilo halitatokea.”
Kulifuata ukimya, kisha sauti ya Simba: “Unadhani unaweza kuchagua masharti baada ya kula matunda?”
Mlango ulifunguliwa ghafla. Baba yake akamkuta amesimama na glasi tupu.
“Hujalala, mwanangu?”
Saidi akatikisa kichwa. Baba alimpeleka jikoni mwenyewe, akamjazia maji, akamrudisha chumbani. Usiku huo hakumwacha baada ya kuzima taa. Alikaa kwenye kiti pembeni ya kitanda mpaka Saidi akalala.
Mzee Chomachoma alivuta kumbukumbu ya miaka 15 nyuma, kabla maduka hayajawa matatu, Chomachoma alikuwa amekaa kwenye kiti kingine, katika nyumba isiyo na umeme nje ya mji. Anko Simba ndiye aliyemfikisha huko. Biashara ilikuwa imekwama; mzigo ulikuwa umezuiliwa bandarini, na wadai walikuwa wameanza kufika nyumbani.
“Una akili ya biashara,” Simba alimwambia. “Unakosa kufunguliwa njia tu.”
Chomachoma aliuliza gharama yake. Simba akamwambia pesa hazikuwa tatizo. Kulikuwa na maagano mepesi tu ya kushika na maagizo ambayo yangeletwa kwa wakati wake. Alipouliza maagizo gani, akaambiwa asiwe na hofu ya kesho kabla hajapokea neema ya leo.
Alikubali.
Simba akasimama na kulisogeza pazia lililofunika mlango wa ndani. “Njoo ukathibitishe kauli yako.” Chomachoma alimfuata hadi kwenye chumba kidogo kilichonuka uvumba mzito. Mzee aliyekuwa ameketi sakafuni aliweka mbele yake bakuli la udongo, chupa ya wino mweusi na karatasi iliyokunjwa. Bila kumuuliza jina, mzee huyo alitaja kiasi halisi cha deni lake, mahali mzigo wake ulipokwama, hata maneno ambayo mke wake alikuwa amemwambia walipokuwa chumbani usiku uliopita. Chomachoma akageuka kumtazama Simba. Tabasamu la rafiki yake lilikuwa limetoweka. “Weka kiganja hapa,” mzee akaagiza, akiligusa bakuli. Chomachoma alisita. Kwa mara ya kwanza tangu afike, aliutafuta mlango kwa macho. Simba akamshika begani. “Umerudi nyuma mara nyingi maishani, rafiki yangu. Hata leo?”
Chomachoma akaweka kiganja kwenye bakuli. Akiongozwa na yule mzee, akalitaja jina lake lote na kurudia kiapo kwa sauti iliyokuwa ikitetemeka: “Nimekuja kwa hiari yangu. Nimeomba kufunguliwa njia. Nitaitika nitakapoitwa, nami sitavunja maagano haya.” Kisha akachovya kidole gumba kwenye wino na kukibonyeza chini ya maandishi ambayo sehemu yake ilikuwa imefichwa na mkunjo wa karatasi. Alipojaribu kuikunjua aisome yote, mzee akaivuta. “Yaliyobaki utajulishwa kwa wakati wake.” Taa ikazimika. Katika giza lile, Chomachoma akasikia watu kadhaa wakinong’ona jina lake nyuma ya mgongo wake, ingawa alikuwa ameacha ukuta huko. Taa ilipowaka tena, alama ya kidole chake ilikuwa bado mbichi kwenye karatasi; pembeni yake kulikuwa na alama nyingine kubwa, kana kwamba mtu alikuwa amebonyeza kiganja kizima. Mzee akaikunja karatasi na kuitia ndani ya kifuko cheusi. “Imepokelewa. Unaweza kwenda.” Chomachoma alisimama kwa shida. Simba ndiye aliyemshika



Ndani ya miezi michache, mzigo ukaachiliwa, wateja wakazidi na mlango wa kwanza wa duka ukawa mdogo kwa biashara yake. Alifanya kazi kwa bidii zaidi, mke wake akasimamia kila shilingi. Walipoongeza ghala, watu wakasema juhudi zao zimezaa matunda. Chomachoma hakuwasimulia kuhusu ile nyumba.
Halafu maagizo mapya yakafika.
Ili utajiri udumu, alitakiwa kumfanyia mwanawe ukatili wa kingono, yaani kumwingilia mwanae mwenyewe kinyume na maumbile. Ndiyo, hujakosea kusoma, ndivyo hivyohivyo ulivyosoma.
“Hapana,” alisema mara ya kwanza, kabla Simba hajamaliza kuzungumza.
Alikataa mara ya pili. Akakataa mara ya tatu. Akatoa ahadi ya kurudisha pesa, kuuza maduka, hata kuiacha nyumba. Simba alimkumbusha kwamba hakukopa benki.
Kuanzia hapo, usingizi ukawa kitu pekee alichoshindwa kukipata katika nyumba yake kubwa. Simu zililia usiku bila namba kuonekana. Ndani ya droo aliyokuwa ameifunga, alikuta karatasi yenye maneno machache: MUDA UNAISHA. Alipoichoma, kesho yake akaikuta nyingine ndani ya gari.
Mke wake akamwuliza kama kuna deni analomficha.
“Lipo,” akajibu. “Lakini si la pesa.”
Alishindwa kuendelea. Mama Saidi akaketi naye mpaka alfajiri bila kujua alikuwa akisubiri nini.
Onyo la mwisho Simba alilitoa akisimama mlangoni, bila hata kukubali kiti.
“Kesho jua likizama, hawatakuuliza tena.”
Chomachoma akauweka mkono kwenye mlango.
“Basi wasiniulize. Mwanangu msimguse.”
Akaufunga.


Asubuhi iliyofuata, nyumba iliamka katika utaratibu wake wa kawaida. Bustani ikamwagiliwa. Magari yakaoshwa. Mama Saidi akakagua karatasi za mzigo mpya waliopaswa kwenda kuupokea katika ghala la mji jirani.
“Leo twende wenyewe,” alimwambia mumewe. “Na njiani uniambie kinachokusumbua.”
Chomachoma alitaka kukataa. Akamtazama mkewe, akaona alikuwa amechoka kusubiri nje ya hofu ambayo hakuijua. Akachukua funguo.
Saidi alitaka kuandamana nao, lakini alikuwa na mafua na mama yake alikuwa amemkataza kutoka. Baba yake alipiga magoti kumfunga kamba ya kiatu iliyolegea.
“Nikikua nitakuendesha mimi,” Saidi akamwambia.
Chomachoma akabaki ameshika kamba kwa muda, kisha akainuka na kumkumbatia.
“Soma vizuri.”
“Na gari langu la betri?”
“Tutalikumbuka,” mama yake akasema, akimbusu kwenye paji la uso.
Walichelewa kurudi. Karatasi moja ya mzigo ilikosekana, simu zikapigwa, mtu akatumwa kuitafuta. Walipoondoka ghalani, jua lilikuwa linazama.
Njiani, Chomachoma alianza kusema.
Alimwambia kuhusu Simba, kuhusu nyumba ya nje ya mji, kuhusu maagano. Mke wake hakumkatiza. Alipofikia sharti alilokuwa amelikataa, mama Saidi akashika kishikio cha mlango mpaka vifundo vya vidole vikabadilika rangi.
“Saidi hajafanyiwa chochote?”
“Hajafanyiwa. Wala sitaruhusu.”
Akavuta pumzi, machozi yakimjaa. “Tukifika nyumbani, tutatafuta msaada. Sasa endesha taratibu.”
Walipofika kwenye kona ya mbuyu, simu iliyokuwa kwenye kishikio ikawaka. Haikuonyesha namba. Chomachoma hakuiangalia mara ya pili.
Sauti ikatoka kwenye spika, ingawa hakuwa amepokea simu.
“Muda umeisha.”
Usukani ukajigeuza mikononi mwake.
Aliukamata kwa nguvu, akakanyaga breki. Gari likavuka mstari wa katikati. Mama Saidi aliita jina lake. Mbele yao taa za lori zikajaa kioo, honi ikapasua ukimya, kisha chuma kikagongana na chuma.
Watu wa kwanza waliofika walijaribu kuwaita. Hakuna aliyejibu. Wazazi wote wawili wa Saidi walikuwa wamefariki.
Mji ungeambiwa wamepata ajali. Anko Simba angejua kwa nini.
Nyumbani, Saidi alikuwa ameliacha gari lake la waya pembeni ya mlango, ili baba yake asilikanyage akirudi.


Itaendelea Sehemu ya Pili...........comment na like tafadhali

 

[Gerrald wagon]

Stori nzuri ila jitahidi kuruka mstari vizuri

 

[Kalpana]

😮‍💨😮‍💨inasikitisha...utajiri wa haraka haraka nampongeza Mzee kwa kuto mlawiti mwanae..
Endelea mkuu

 

[Idrissou02]

Inaendelea.......
Bei ya Fahari
Sura ya Pili : Ulimi Mzito
Kidole kilisogea gizani.
Kijana aliyekuwa ameangaza tochi ndani ya gari akaurudisha mwanga nyuma ya kiti cha mbele. Mkono ulikuwa umening’inia kati ya kioo kilichopasuka na mkunjo wa shati. Akasubiri. Kidole kikajikunja tena.
“Huku nyuma kuna mtu! Huyu bado yuko hai!”
Alikuwa Mzee Juma. Siku ile alikuwa amepeleka gari jingine la biashara gereji katika mji jirani. Chomachoma na mkewe walimpitia walipomaliza shughuli zao. Alitaka kuchukua usukani, lakini mwajiri wake akamwambia apumzike. Akaketi nyuma, akajifunga mkanda. Sehemu ile ilikuwa imebanwa katika ajali, lakini haikuwa imeharibika kama sehemu ya mbele.

Ambulansi ilifika muda mfupi baada ya kuitwa. Wahudumu walipomlaza kwenye machela, Juma alifumbua macho na kuvitafuta viti vya mbele. Saa chache zilizopita mama Saidi alikuwa amemuuliza kama amekula. Sasa watu waliziba upande ule wa gari, wakizungumza kwa sauti za chini.
“Tunakupeleka hospitali, mzee.”
Juma akashika mkono wa mhudumu. Alitaka kumwambia kuhusu ile sauti iliyotoka kwenye simu kabla ya ajali. Midomo ikatikisika; kilichotoka kilikuwa pumzi iliyokatika katikati. King’ora kikalia, ambulansi ikaondoka kwa haraka, naye akapoteza fahamu tena.

Hospitalini alipata matibabu, na hali yake ilipoanza kutulia, maafisa wawili wa polisi wakaruhusiwa kumwona kwa muda mfupi. Daktari akabaki karibu.



“Kabla ya ajali, uliona nini?”
Juma alikumbuka kila kitu. Akavuta pumzi, akafungua kinywa. Aliuhisi ulimi mzito kupita kiasi, kama haukuwa sehemu ya mwili wake. Akajaribu kuuinua, shingo ikakaza, macho yakajaa maji. Afisa akainama kusikiliza. Hakuna neno lililotoka.

“Daktari, mgonjwa ana shida gani?”

Daktari aliutazama uso wa Juma, kisha akayapitia tena maelezo kwenye jalada lake.
“Kwa sasa siwezi kutoa maelezo ya kitabibu yanayothibitisha kwa nini hawezi kuongea. Anaelewa tunachomwambia, lakini bado hatujabaini chanzo cha tatizo hili. Tunahitaji kuendelea na uchunguzi na vipimo zaidi.”

Afisa akaifunika ncha ya kalamu. Hakuwa ametarajia jibu lile. Kitandani, Juma akanyosha mkono kuomba kuandika. Walipompa karatasi, akaandika kwa shida: NILISIKIA SAUTI. Alipoulizwa sauti ya nani, mkono ukatetemeka na kuchora mstari mrefu badala ya herufi. Daktari akasitisha mahojiano ili apumzike. Polisi wakatoka na karatasi yenye maneno mawili ambayo yaliwapa swali jipya.


Wakati huo, Mbuyuni nzima ilikuwa ikizungumzia vifo vya Chomachoma na mkewe. Habari zilifika sokoni kabla baadhi ya wafanyabiashara hawajafungua maduka. Mafundi waliowahi kununua spea kwa mkopo, wazazi aliowasaidia ada na viongozi waliomzoea kwenye michango, wote walielekea nyumbani kwake. Watu walitarajia kukosa mahali pa kuketi.
Anko Simba akahakikisha viti havipungui.
Alisimamia maturubai, meza, maji ya kunywa na mapokezi. Alitoa maelekezo huku simu ikiwa sikioni, akakagua viti kana kwamba Chomachoma mwenyewe angekuja kuhesabu. “Ongezeni safu nyingine. Huyu ndugu yetu alikuwa mtu wa watu.” Waliomwona walimsifu: rafiki wa kweli hujulikana wakati wa shida. Hakuna aliyeshangaa kwa nini, kati ya watu wote, yeye ndiye alionekana kuwa tayari kwa kila jambo.

Lakini wageni hawakudumu.
Walikaa dakika chache, wakaanza kubadili namna walivyoketi. Mmoja alifunika pua kwa leso. Mwingine akasogeza kiti, akitumaini upepo wa upande mwingine ungesaidia. Hatimaye waliinuka, wakatoa pole kwa haraka na kuelekea getini. Baadhi waliendelea kuomboleza nje ya uzio, wakiona aibu kuondoka kabisa.
Ndani ya nyumba kulikuwa na uvundo mzito, kama kitu kilichooza katika unyevunyevu. Ulikaa kooni hata mtu alipojaribu kupumua kwa mdomo. Wafanyakazi walikagua mifereji, mapipa ya taka, jikoni na pembe za bustani. Hawakupata chanzo. Miili ya marehemu ilikuwa bado hospitalini.
Walipowasha ubani, kwa muda harufu yake ilienea; kisha ule uvundo ukajitokeza tena. Chini ya maturubai, viti vilivyopangwa kwa mamia vikabaki wazi. Vikombe vya chai vilipoa mezani. Simba aliendelea kuwasihi wageni wakae, kana kwamba tatizo lilikuwa ukarimu uliopungua.

Sebuleni, Saidi alikuwa ameketi pembeni ya mama yake mdogo, Witty. Tangu afike baada ya kupata taarifa, mdogo huyo wa mama yake hakuwa amemwacha. Mkono mmoja ulimzunguka mtoto; mwingine ulishikilia leso iliyolowa.

Saidi hakulia kama watu wengine. Alilitazama geti kupitia dirishani, akisubiri gari analolijua. Alipoliona gari jeusi likiingia, alijinyanyua kidogo, kisha akaketi tena. Si hilo. Kila mtu aliyefika alimwita “mwanangu” na kumshika kichwani. Wengine waliposema “yatima”, walishusha sauti na kumtazama. Hakuelewa kwa nini neno lile jipya lilikuwa likimfuata kila alipoketi.
“Mama mdogo, mama atarudi lini?”
Witty akambusu kichwani. Hakujibu. Kifua chake kilitetemeka, naye akamkumbatia mtoto kwa nguvu zaidi. Saidi akanyamaza; alidhani swali lake ndilo lililomfanya alie.


Mlango ulifunguliwa. Anko Simba akaingia, harufu yake ya manukato ikitangulia hatua zake. Alisimama kwa muda akiwatazama, kisha akavuta kiti karibu na sofa.
“Poleni sana, shemeji.”
Witty alijaribu kusema kitu, lakini sauti ikavunjika. Akafunika uso kwa leso na kuangua kilio. Simba akainamisha kichwa, akasubiri kidogo, kisha akahamishia macho kwa Saidi.
“Mwanangu.” Akamshika begani. “Usijali. Baba yako nipo hapa.”
Saidi akamtazama. Alikuwa anamjua huyu mtu. Ndiye aliyemletea chokoleti na kumwita mrithi. Lakini sasa alitaka baba yake, mwenye kofia nyeupe na tabia ya kumkagua daftari kabla ya kumuuliza amekula nini. Hakutaka mtu mwingine atumie jina hilo.

Simba akatabasamu kidogo. “Kama mimi ni Simba, wewe utakuwa simba mtoto.”

Akamnyanyua ili kumkumbatia. Katika kumbatio hilo, akampapasa kwenye makalio, mpapaso ambao haukuwa wa kawaida kabsa. Saidi akajikaza ghafla, akasukuma kifua chake kujaribu kujitoa. Hakuelewa kilichotokea, lakini alijua hakutaka kushikwa vile. Witty alikuwa ameinama, uso ndani ya leso; hakuliona tukio hilo.
“Niweke chini,” Saidi akasema kwa sauti ndogo.
Simba akamrudisha kwenye sofa na kumnyooshea shati, kana kwamba hakuna kilichotokea. Saidi akasogea haraka karibu na Witty na kuushika mkono wake kwa mikono yote miwili. Mama yake mdogo akadhani kilio chake kimemtisha. Akamvuta kifuani, akiendelea kufuta machozi.
Mtu aliyekuwa mlangoni alimwita Simba akamuulize kuhusu meza nyingine. Simba akasimama, akavuta simu mfukoni.


“Huyu mtoto sitamwacha,” akasema kabla hajatoka.
Witty akatikisa kichwa kwa shukrani. Saidi akamshika mkono kwa nguvu zaidi.

Nje, kiti kingine kikakwaruza sakafu. Mgeni mwingine alikuwa anaondoka.

Itaendelea Sehemu ya Tatu...........comment na like tafadhali

 

[Tumwesige senior]

Weka vitu