Katika kila jamii yenye uongozi wa kisiasa, kuna wakati ambapo busara za wazee wa chama huzidi kuwa na thamani kuliko mbinu za kisasa za kisiasa zinazokosa maadili. Hili ni wito mahsusi kwa wazee wa chama—wale waliobeba misingi ya harakati na falsafa ya uongozi wa kizalendo. Swali langu ni moja: mpo wapi? Mbona mnanyamaza wakati mama anacheza siasa za rafu? Mbona hamfundishi?
Siasa, kwa tafsiri ya kisaikolojia ya uongozi, si mchezo wa kutumia nguvu pekee. Ni mchakato unaohitaji weledi, ustaarabu, na uwezo wa kusoma hisia za wananchi bila kutumia vitisho, hofu, wala ukandamizaji. Rafu katika siasa huzaa upinzani wa kihisia, hujenga chuki badala ya heshima, na hatimaye huibomoa hifadhi ya uhalali wa utawala.
Mama anaonekana kung’ang’ania ushindi katika kila mpambano wa kisiasa, lakini kwa bahati mbaya anatumia mbinu zile zile zilizowahi kulaaniwa na historia: kuziba midomo, kuteka wasio kubaliana naye, kukandamiza hoja zenye maslahi kwa taifa. Kwa lugha ya mafumbo—huwezi kulazimisha sarakasi ikae kimya ilhali tembo anacheza jukwaani kwa miguu yote minne. Wananchi wameamka, wanatazama, na wanaelewa.
Wazee wa chama, mkikaa kimya wakati huu, historia haitawasamehe. Mfundisheni mama kuwa uongozi ni sanaa ya kutunza matumaini ya walio wengi, si mbio za kujihalalishia kila hatua kwa bei yoyote. Taifa linahitaji mpatanishi, si mshindani wa kuumiza. Halichezewi kama mpira wa mtaani. Busara zenu ndizo ngao yetu ya mwisho.