Paspii0
JF-Expert Member
- Apr 10, 2020
- 638
- 1,043
Mpendwa Mwafrika mwenzangu,
Leo nakuandikia tafakri yangu binafsi, lakini pia kwa tumaini. Uchungu kwa sababu kuna jambo linaloendelea kwenye jamii zetu ambalo linatufanya tusisonge mbele kama tunavyopaswa. Tumekuwa watu wa kutafuta, lakini si watu wa kuendeleza. Tumekuwa hodari wa jasho, lakini si wa maono. Tumekuwa wakali katika kujenga, lakini dhaifu katika kurithisha.
Tuna tatizo kubwa.
Na tatizo hili ni kutojua maana ya urithi. Tunajua kutafuta mali , mashamba, nyumba, biashara ,lakini hatujui kuiweka katika misingi ya kudumu. Mara nyingi, mtu anahangaika maisha yake yote, anajenga kitu kizuri, halafu akifariki, mali zile zinatafunwa na migogoro ya kifamilia, tamaa, na hata uchawi. Mali inatafunwa na moto wa hasira, chuki, na ubinafsi. Haipiti muda, yale yote yaliyotafutwa kwa miaka mingi yanayeyuka kama barafu kwenye jua.
Kwa nini inatokea hivi?
Kwa sababu hatuna utamaduni wa kuweka msingi wa mali kuwa mali ya vizazi. Hatufundishi watoto wetu thamani ya juhudi. Hatuna maono ya mbele. Tunafikiria ‘leo’ tu , kula, kuvaa, kujionesha ,lakini hatufikirii ‘baada ya mimi’, hatufikirii urithi. Tumezoea kusema, "watatafuta wao wenyewe kama mimi nilivyotafuta." Lakini huo si utamaduni wa maendeleo ni utamaduni wa kurudia umasikini kizazi hadi kizazi.
Sasa tuangalie jamii nyingine:
Waarabu, Wahindi, Wayahudi hawa hawachezi na mali za familia. Mtoto analelewa tangu mdogo kujua biashara ya familia, anajua utaratibu wa mirathi, anapewa elimu ya kusimamia mali, na kuna mfumo wa kuhakikisha utajiri unadumu kizazi hadi kizazi. Mtoto hufundishwa, "hii si yako pekee ni ya ukoo, na ukoo ni wa vizazi vijavyo." Huu ni msingi wa fikra za kizazi, si fikra za mtu mmoja mmoja.
Sisi je?
Badala ya kushirikiana, tunagombana. Badala ya kuwekeza, tunafuja. Badala ya kushirikisha watoto katika ujenzi wa familia, tunawaficha kila kitu hadi tunapokufa, halafu wanarithi mali bila maarifa na wanaiangusha kwa mikono yao. Na kibaya zaidi, tunaanza kulogana. Tunaona maendeleo ya ndugu si baraka ni tishio. Tunalogana, tunaombea mabaya, tunatamani waanguke , halafu tunabaki tunashangaa kwa nini hatuendelei kama jamii.
Ni wakati wa kuamka.
Ni lazima tubadilishe fikra zetu. Tusifurahie kuwa na mali, tukose mipango ya urithi. Tunahitaji,
Maendeleo ya kweli ni yale yanayoishi hata baada yetu kuondoka.
Tuamke,tujenge msingi,tuweke urithi imara. Kizazi kijacho kitatushukuru ama kitakulaani kwa sababu ya uamuzi wako leo.
Usikubali mali uliyojenga kwa mateso ipotee kwa sababu hukuweka msingi wa kuendeleza.
Kwa upendo, wasiwasi, na msisitizo wa dhati,
~Mwanenu Chavalikungu!.
Leo nakuandikia tafakri yangu binafsi, lakini pia kwa tumaini. Uchungu kwa sababu kuna jambo linaloendelea kwenye jamii zetu ambalo linatufanya tusisonge mbele kama tunavyopaswa. Tumekuwa watu wa kutafuta, lakini si watu wa kuendeleza. Tumekuwa hodari wa jasho, lakini si wa maono. Tumekuwa wakali katika kujenga, lakini dhaifu katika kurithisha.
Tuna tatizo kubwa.
Na tatizo hili ni kutojua maana ya urithi. Tunajua kutafuta mali , mashamba, nyumba, biashara ,lakini hatujui kuiweka katika misingi ya kudumu. Mara nyingi, mtu anahangaika maisha yake yote, anajenga kitu kizuri, halafu akifariki, mali zile zinatafunwa na migogoro ya kifamilia, tamaa, na hata uchawi. Mali inatafunwa na moto wa hasira, chuki, na ubinafsi. Haipiti muda, yale yote yaliyotafutwa kwa miaka mingi yanayeyuka kama barafu kwenye jua.
Kwa nini inatokea hivi?
Kwa sababu hatuna utamaduni wa kuweka msingi wa mali kuwa mali ya vizazi. Hatufundishi watoto wetu thamani ya juhudi. Hatuna maono ya mbele. Tunafikiria ‘leo’ tu , kula, kuvaa, kujionesha ,lakini hatufikirii ‘baada ya mimi’, hatufikirii urithi. Tumezoea kusema, "watatafuta wao wenyewe kama mimi nilivyotafuta." Lakini huo si utamaduni wa maendeleo ni utamaduni wa kurudia umasikini kizazi hadi kizazi.
Sasa tuangalie jamii nyingine:
Waarabu, Wahindi, Wayahudi hawa hawachezi na mali za familia. Mtoto analelewa tangu mdogo kujua biashara ya familia, anajua utaratibu wa mirathi, anapewa elimu ya kusimamia mali, na kuna mfumo wa kuhakikisha utajiri unadumu kizazi hadi kizazi. Mtoto hufundishwa, "hii si yako pekee ni ya ukoo, na ukoo ni wa vizazi vijavyo." Huu ni msingi wa fikra za kizazi, si fikra za mtu mmoja mmoja.
Sisi je?
Badala ya kushirikiana, tunagombana. Badala ya kuwekeza, tunafuja. Badala ya kushirikisha watoto katika ujenzi wa familia, tunawaficha kila kitu hadi tunapokufa, halafu wanarithi mali bila maarifa na wanaiangusha kwa mikono yao. Na kibaya zaidi, tunaanza kulogana. Tunaona maendeleo ya ndugu si baraka ni tishio. Tunalogana, tunaombea mabaya, tunatamani waanguke , halafu tunabaki tunashangaa kwa nini hatuendelei kama jamii.
Ni wakati wa kuamka.
Ni lazima tubadilishe fikra zetu. Tusifurahie kuwa na mali, tukose mipango ya urithi. Tunahitaji,
- Kuweka maandishi ya mirathi,
- Kuwekeza kwa ajili ya watoto wetu,
- Kuwashirikisha watoto katika kujifunza biashara na mali,
- Kuacha chuki, husuda, na uchawi,
- Kujifunza kushirikiana badala ya kugombana.
Maendeleo ya kweli ni yale yanayoishi hata baada yetu kuondoka.
Tuamke,tujenge msingi,tuweke urithi imara. Kizazi kijacho kitatushukuru ama kitakulaani kwa sababu ya uamuzi wako leo.
Usikubali mali uliyojenga kwa mateso ipotee kwa sababu hukuweka msingi wa kuendeleza.
Kwa upendo, wasiwasi, na msisitizo wa dhati,
~Mwanenu Chavalikungu!.
