Tauceti Rigel
JF-Expert Member
- Mar 6, 2025
- 201
- 556
Nimeamka saa kumi alfajiri.
Nimeenda kazini kwa miguu.
Nimefanya kazi hadi jua kuzama.
Na bado, sina chochote.
Ninarudi nyumbani kwa bibi yangu,iîu
nyumba ya bati zilizochoka,
chakula ni ugali na maharage,
umeme unakatika kila siku.
Na bado watu wanasema,
“Pambana kijana, mafanikio yanakuja.”
Swali langu ni hili: Mafanikio yanakuja kwa nani? Na kwa lini?
Kwa nini nimefuata kila hatua walizonielekeza —
kusoma, kufaulu, kufanya kazi kwa bidii —
lakini bado maisha yangu ni kama mtego wa panya?
Kila nikijitahidi kutoka,
ninasukumwa ndani zaidi.
Na kila nikilalamika,
wananipa majibu ya plastiki:
“Subiri. Vumilia. Mungu atakuja.”
Lakini nitaishi kwa subira mpaka lini?
------------------------------
Tulipo kuwa watoto tuliaminishwa ndoto.
Kwamba elimu ni tiketi ya maisha bora.
Kwamba kazi ni mlango wa uhuru.
Kwamba tukifuata sheria tutafika mbali.
Lakini tulipokua, tuligundua kuwa hiyo ilikuwa filamu ya kutunga.
Kwa sababu leo hii —
wasomi hawana ajira.
wafanyakazi hawana mshahara wa kutosha.
wajasiriamali wanazuiwa na kodi na rushwa.
Na hata wenye kazi hawana amani.
Maisha yamekuwa kama mbio za panya:
Unakimbia sana, lakini hauendi popote.
------------------------------
Wazazi wetu hawaelewi kwa nini tunalia.
Si kwa sababu hawajali,
bali kwa sababu dunia yao haipo tena.
Zamani mtu akisoma kidato cha nne alipata kazi benki.
Leo mtu ana shahada, anauza chipsi kwenye mtaa.
Zamani mtu akijenga nyumba, alijenga kwa mawe na matumaini.
Leo watu wanajenga maisha yao juu ya mikopo na mkanganyiko.
Wazazi wetu hawataki kukubali kuwa mfumo ulibadilika.
Wanaogopa kukubali kuwa walitufundisha kitu kisichofanya kazi tena.
Na kwa hofu hiyo, wanatufundisha kuvumilia,
kana kwamba uvumilivu ni ushindi.
------------------------------
Lakini sisi tunajua.
Tunaona kinachoendelea.
Tunasikia sauti ndani yetu ikilia.
Tunaumia kimya kimya, tukitabasamu kwa nje.
Tunaambiwa tuishi kwa mateso kama ni jambo la kawaida.
Tunaambiwa maisha ni magumu, kama kwamba ugumu ndio hali ya kudumu.
Lakini maisha haya si lazima yawe hivi.
Katika dunia yenye chakula kingi, nyumba nyingi, na hela za kutosha —
kwanini bado tunahangaika?
Tatizo si uhaba.
Tatizo ni mgawanyo.
Tatizo ni mfumo.
Mfumo ambao unawatajirisha wachache kwa jasho la wengi.
Mfumo ambao unapendelea walioko juu
na kuwachinja kimya kimya walioko chini.
------------------------------
Wametugawanya makusudi.
Wameweka kizazi dhidi ya kizazi.
Wameweka walimu dhidi ya wanafunzi.
Wameweka wazazi dhidi ya vijana.
Kwa sababu wanajua —
Umoja wetu ni mwisho wao.
Tukiwa tumeungana, tunaweza kubadili kila kitu.
Lakini tukigawanyika, wanatutawala kama watoto wa chekechea.
Hili si pambano la umri wala jinsia.
Hili ni pambano kati ya kuamka na kulala usingizi wa uongo.
------------------------------
Najua wapo wanaotaka kila kitu kivunjike kabisa.
Wanasema: “Tuache mfumo uanguke, ndipo watu waelewe.”
Lakini mimi siamini katika kujifunza kwa njia ya maumivu.
Nataka tujifunze kwa kuelewa.
Kwa kusikilizana.
Kwa kusema ukweli.
Kwa kujenga mfumo mpya — si kwa kuchoma kila kitu.
------------------------------
Hatutaki mapinduzi ya damu.
Tunataka mapinduzi ya fikra.
Mapinduzi ya kusema:
Haya maisha si sawa, na hatutakubali tena.
Huu ni wito.
Si wito wa fujo — bali wa fahamu.
Si wito wa silaha — bali wa sauti.
Sauti inayosema:
**“Sitoshi kuwa mzuri tu. Nataka maisha yenye maana.
Maisha ya kweli. Maisha ya heshima.”**
------------------------------
Na kama unasoma haya,
na moyo wako unapiga kwa kasi zaidi,
jua kuwa wewe si peke yako.
Mahali fulani, kuna kijana kama wewe,
amekaa giza, kimya, amechoka,
anasubiri mtu aseme ukweli ambao haujisikiki kwenye TV wala mabunge.
Anaomba msaada kwa macho, si midomo.
Anaomba sauti itakayoamsha dunia.
Huenda sauti hiyo ni yako.
Na muda ni sasa.
Nimeenda kazini kwa miguu.
Nimefanya kazi hadi jua kuzama.
Na bado, sina chochote.
Ninarudi nyumbani kwa bibi yangu,iîu
nyumba ya bati zilizochoka,
chakula ni ugali na maharage,
umeme unakatika kila siku.
Na bado watu wanasema,
“Pambana kijana, mafanikio yanakuja.”
Swali langu ni hili: Mafanikio yanakuja kwa nani? Na kwa lini?
Kwa nini nimefuata kila hatua walizonielekeza —
kusoma, kufaulu, kufanya kazi kwa bidii —
lakini bado maisha yangu ni kama mtego wa panya?
Kila nikijitahidi kutoka,
ninasukumwa ndani zaidi.
Na kila nikilalamika,
wananipa majibu ya plastiki:
“Subiri. Vumilia. Mungu atakuja.”
Lakini nitaishi kwa subira mpaka lini?
------------------------------
Tulipo kuwa watoto tuliaminishwa ndoto.
Kwamba elimu ni tiketi ya maisha bora.
Kwamba kazi ni mlango wa uhuru.
Kwamba tukifuata sheria tutafika mbali.
Lakini tulipokua, tuligundua kuwa hiyo ilikuwa filamu ya kutunga.
Kwa sababu leo hii —
wasomi hawana ajira.
wafanyakazi hawana mshahara wa kutosha.
wajasiriamali wanazuiwa na kodi na rushwa.
Na hata wenye kazi hawana amani.
Maisha yamekuwa kama mbio za panya:
Unakimbia sana, lakini hauendi popote.
------------------------------
Wazazi wetu hawaelewi kwa nini tunalia.
Si kwa sababu hawajali,
bali kwa sababu dunia yao haipo tena.
Zamani mtu akisoma kidato cha nne alipata kazi benki.
Leo mtu ana shahada, anauza chipsi kwenye mtaa.
Zamani mtu akijenga nyumba, alijenga kwa mawe na matumaini.
Leo watu wanajenga maisha yao juu ya mikopo na mkanganyiko.
Wazazi wetu hawataki kukubali kuwa mfumo ulibadilika.
Wanaogopa kukubali kuwa walitufundisha kitu kisichofanya kazi tena.
Na kwa hofu hiyo, wanatufundisha kuvumilia,
kana kwamba uvumilivu ni ushindi.
------------------------------
Lakini sisi tunajua.
Tunaona kinachoendelea.
Tunasikia sauti ndani yetu ikilia.
Tunaumia kimya kimya, tukitabasamu kwa nje.
Tunaambiwa tuishi kwa mateso kama ni jambo la kawaida.
Tunaambiwa maisha ni magumu, kama kwamba ugumu ndio hali ya kudumu.
Lakini maisha haya si lazima yawe hivi.
Katika dunia yenye chakula kingi, nyumba nyingi, na hela za kutosha —
kwanini bado tunahangaika?
Tatizo si uhaba.
Tatizo ni mgawanyo.
Tatizo ni mfumo.
Mfumo ambao unawatajirisha wachache kwa jasho la wengi.
Mfumo ambao unapendelea walioko juu
na kuwachinja kimya kimya walioko chini.
------------------------------
Wametugawanya makusudi.
Wameweka kizazi dhidi ya kizazi.
Wameweka walimu dhidi ya wanafunzi.
Wameweka wazazi dhidi ya vijana.
Kwa sababu wanajua —
Umoja wetu ni mwisho wao.
Tukiwa tumeungana, tunaweza kubadili kila kitu.
Lakini tukigawanyika, wanatutawala kama watoto wa chekechea.
Hili si pambano la umri wala jinsia.
Hili ni pambano kati ya kuamka na kulala usingizi wa uongo.
------------------------------
Najua wapo wanaotaka kila kitu kivunjike kabisa.
Wanasema: “Tuache mfumo uanguke, ndipo watu waelewe.”
Lakini mimi siamini katika kujifunza kwa njia ya maumivu.
Nataka tujifunze kwa kuelewa.
Kwa kusikilizana.
Kwa kusema ukweli.
Kwa kujenga mfumo mpya — si kwa kuchoma kila kitu.
------------------------------
Hatutaki mapinduzi ya damu.
Tunataka mapinduzi ya fikra.
Mapinduzi ya kusema:
Haya maisha si sawa, na hatutakubali tena.
Huu ni wito.
Si wito wa fujo — bali wa fahamu.
Si wito wa silaha — bali wa sauti.
Sauti inayosema:
**“Sitoshi kuwa mzuri tu. Nataka maisha yenye maana.
Maisha ya kweli. Maisha ya heshima.”**
------------------------------
Na kama unasoma haya,
na moyo wako unapiga kwa kasi zaidi,
jua kuwa wewe si peke yako.
Mahali fulani, kuna kijana kama wewe,
amekaa giza, kimya, amechoka,
anasubiri mtu aseme ukweli ambao haujisikiki kwenye TV wala mabunge.
Anaomba msaada kwa macho, si midomo.
Anaomba sauti itakayoamsha dunia.
Huenda sauti hiyo ni yako.
Na muda ni sasa.
