bless on
JF-Expert Member
- May 22, 2026
- 1,213
- 2,938
Mwaka 1953, Pyongyang ilikuwa mrundikano wa majivu na kifusi. Marekani ilikuwa imedondosha tani elfu kadhaa za mabomu hivi kwamba hakukubaki hata jengo moja refu lililokuwa salama.
Leo, taifa hilo lililowekewa vikwazo vikali zaidi duniani si tu kwamba linatengeneza makombora ya nyuklia, bali pia linazalisha karibu kila kitu ndani ya nchi—kuanzia nguo, zana za kilimo, mfumo wao wa kompyuta (Red Star OS), hadi kundi la wadukuzi (hackers) hatari zaidi duniani wanaopora mabilioni ya dola kwenye mtandao wa Crypto.
Je, nchi iliyofungiwa Milango yote ya dunia ilifanikishwaje kujenga mfumo unaojitegemea na kutikisa miamba ya dunia?
Swali kubwa ambalo wengi hujiuliza ni hili: Inawezekanaje nchi iliyotengwa izalishe wanasayansi wa nyuklia na wataalamu wa mitandao bila msaada wa Magharibi?
Jibu lipo kwenye mfumo wao wa elimu uliojengwa kama jeshini.
Tangu wakiwa na umri wa miaka 6 au 7, watoto wanaoonyesha uwezo mkubwa wa hisabati, fizikia, na teknolojia wanatambuliwa na serikali na kuhamishwa kwenye shule maalum za vipaji vya juu (kama Mangyongdae Children’s Palace).
Kuanzia hapo, hawajifunzi elimu ya kawaida ya nadharia. Wanapikwa usiku na mchantar kwa miaka mingi katika vyuo vikuu vya kipekee kama Kim Chaek University of Technology na Automation University.
Matokeo yake?
Wanasayansi wa Nyuklia: Walifunzwa mbinu za kisasa za fizikia ya atomi na kufanikiwa kuratibu miradi ya nyuklia bila kutegemea wataalamu wa nje.
Jeshi la Mtandao: Vijana hawa wanapikwa kuwa majasusi wa mitandao (cyber warfare). Ndiyo walioripotiwa kutekeleza mashambulizi makubwa ya mitandao duniani, ikiwemo kuingia kwenye mifumo ya benki za kimataifa na kuiba mabilioni ya dola kupitia sarafu za kidijitali (Cryptocurrency/Blockchain) ili kuifadhili serikali yao na mradi wa nyuklia!
Baada ya kuwekewa vikwazo vya kiuchumi na kutengwa na dunia, Korea Kaskazini ililazimika kutumia falsafa ya Juche—yaani kujitegemea kwa 100%.
Wakati nchi nyingi duniani zinategemea kuagiza bidhaa kutoka nje, Korea Kaskazini inazalisha karibu kila bidhaa inayotumiwa na raia wake ndani ya nchi:
Wanatengeneza simu zao za mkononi (kama Pyongyang Touch), ingawa zimefungwa zisipate mtandao wa kimataifa.
Wanatengeneza nguo zao wenyewe kutokana na nyuzi maalum za viwandani zilizovumbuliwa nchini mwao kutokana na mawe ya chokaa na makaa ya mawe.
Wanaunda magari, matrekta, na miundombinu yao wenyewe bila kutegemea makampuni ya kigeni.
Baada ya kuanguka kwa Muungano wa Sovieti mwaka 1991 na kukatika kwa misaada ya bure, viongozi wa nchi hiyo walitambua ukweli mmoja mchungu: Kuwa na jeshi la kawaida hakutoshi.
Ili kuzuia kuvamiwa kama ilivyotokea kwa nchi zingine, walielekeza rasilimali zao zote zilizobaki kwenye Vita vya Kisaikolojia na Silaha za Nyuklia. Walijua kuwa kuwa na bomu la nyuklia na jeshi imara la mtandao ndiyo njia pekee ya kuilazimisha dunia ikae nayo meza moja ya mazungumzo.
Hii inathibitisha kanuni moja ya kisaikolojia: Unapomnyima mwanadamu au taifa chaguzi zote za nje, unamlazimisha kutumia 100% ya akili na rasilimali zake za ndani ili kuishi.
Korea Kaskazini haikujenga uchumi wa biashara huria kama majirani zake; ilijenga mfumo wa kijeshi, elimu ya kiwango cha juu cha kiufundi, na uzalishaji wa ndani ili kuhakikisha mfumo wao hauanguki.
Leo, taifa hilo lililowekewa vikwazo vikali zaidi duniani si tu kwamba linatengeneza makombora ya nyuklia, bali pia linazalisha karibu kila kitu ndani ya nchi—kuanzia nguo, zana za kilimo, mfumo wao wa kompyuta (Red Star OS), hadi kundi la wadukuzi (hackers) hatari zaidi duniani wanaopora mabilioni ya dola kwenye mtandao wa Crypto.
Je, nchi iliyofungiwa Milango yote ya dunia ilifanikishwaje kujenga mfumo unaojitegemea na kutikisa miamba ya dunia?
Swali kubwa ambalo wengi hujiuliza ni hili: Inawezekanaje nchi iliyotengwa izalishe wanasayansi wa nyuklia na wataalamu wa mitandao bila msaada wa Magharibi?
Jibu lipo kwenye mfumo wao wa elimu uliojengwa kama jeshini.
Tangu wakiwa na umri wa miaka 6 au 7, watoto wanaoonyesha uwezo mkubwa wa hisabati, fizikia, na teknolojia wanatambuliwa na serikali na kuhamishwa kwenye shule maalum za vipaji vya juu (kama Mangyongdae Children’s Palace).
Kuanzia hapo, hawajifunzi elimu ya kawaida ya nadharia. Wanapikwa usiku na mchantar kwa miaka mingi katika vyuo vikuu vya kipekee kama Kim Chaek University of Technology na Automation University.
Matokeo yake?
Wanasayansi wa Nyuklia: Walifunzwa mbinu za kisasa za fizikia ya atomi na kufanikiwa kuratibu miradi ya nyuklia bila kutegemea wataalamu wa nje.
Jeshi la Mtandao: Vijana hawa wanapikwa kuwa majasusi wa mitandao (cyber warfare). Ndiyo walioripotiwa kutekeleza mashambulizi makubwa ya mitandao duniani, ikiwemo kuingia kwenye mifumo ya benki za kimataifa na kuiba mabilioni ya dola kupitia sarafu za kidijitali (Cryptocurrency/Blockchain) ili kuifadhili serikali yao na mradi wa nyuklia!
Baada ya kuwekewa vikwazo vya kiuchumi na kutengwa na dunia, Korea Kaskazini ililazimika kutumia falsafa ya Juche—yaani kujitegemea kwa 100%.
Wakati nchi nyingi duniani zinategemea kuagiza bidhaa kutoka nje, Korea Kaskazini inazalisha karibu kila bidhaa inayotumiwa na raia wake ndani ya nchi:
Wanatengeneza simu zao za mkononi (kama Pyongyang Touch), ingawa zimefungwa zisipate mtandao wa kimataifa.
Wanatengeneza nguo zao wenyewe kutokana na nyuzi maalum za viwandani zilizovumbuliwa nchini mwao kutokana na mawe ya chokaa na makaa ya mawe.
Wanaunda magari, matrekta, na miundombinu yao wenyewe bila kutegemea makampuni ya kigeni.
Baada ya kuanguka kwa Muungano wa Sovieti mwaka 1991 na kukatika kwa misaada ya bure, viongozi wa nchi hiyo walitambua ukweli mmoja mchungu: Kuwa na jeshi la kawaida hakutoshi.
Ili kuzuia kuvamiwa kama ilivyotokea kwa nchi zingine, walielekeza rasilimali zao zote zilizobaki kwenye Vita vya Kisaikolojia na Silaha za Nyuklia. Walijua kuwa kuwa na bomu la nyuklia na jeshi imara la mtandao ndiyo njia pekee ya kuilazimisha dunia ikae nayo meza moja ya mazungumzo.
Hii inathibitisha kanuni moja ya kisaikolojia: Unapomnyima mwanadamu au taifa chaguzi zote za nje, unamlazimisha kutumia 100% ya akili na rasilimali zake za ndani ili kuishi.
Korea Kaskazini haikujenga uchumi wa biashara huria kama majirani zake; ilijenga mfumo wa kijeshi, elimu ya kiwango cha juu cha kiufundi, na uzalishaji wa ndani ili kuhakikisha mfumo wao hauanguki.
