Uzi maalum wa kupeana Likes: Comment chochote upate "Like"

Uzi maalum wa kupeana Likes: Comment chochote upate "Like"

Tulijikaza kidume na tulikuwa tukipeyana moyo wenyewe kwa wenyewe. Waliyokuwa wakitusikitisha zaidi ni wale wenzetu waliyokuwa wazee kwa umri wao kama Seyyid Hassan Sheikh, Maalim Harun Ustaadh, na marehemu Maalim Mohammed Mattar. Wote hao walikuwa umri wao ni baina ya miaka 60 na 70 na hawakuwa na siha nzuri kutokana na maradhi waliyokuwa nayo, ya Presha, Sukari na maradhi ya ukongwe. Tuliweza kuelewa kuwa tumesha kuwa wafungwa lakini hatujui kifungo chetu ni cha muda gani. Juu ya hayo, kwa vile kuwa tumetoka katika gereza la "Kwa Ba Mkwe", tukiwa na uhay wetu. Ingawa baadhi yetu tulikutana na mateso lakini tumetoka bila ya vilema na kuwa angalau tutaweza kwenda huku na huku kuliko kukaa kitako kimoja usiku na mchana, bila ya harakati zo zote, tuliona siku hiyo kama tumeachiliwa huru.
 
Kabla ya kuondoka hapo 'kotagadi', tuliwaona wenzetu wengine nao wameletwa na kupewa viroba vyao. Miongoni mwao, walikuwemo, Bwana AbdulAziz Twala ambaye alikuwa Waziri katika Serikali hiyo ya Mavamizi, Bwana Jaha Ubwa, ambaye alikuwa, Mkuu wa Jimbo (Area Commissioner), Bwana Mdungi Usi, ambaye alikuwa, Katibu wa Baraza la Mji (Town Clerk), Bwana Aboud Nadhif, ambaye, alikuwa Mkuu wa Idara ya Muawana (Cooperative Society), Bwana Juma Maulid (Jimmy Ringo) ambaye alikuwa, Kamisari (Commissar).
 
Pia miongoni mwao walikuwemo, Mzee Abbas (Kenyatta) na Ali Ngwenge, wote hao wawili ni katika wakereketwa wa AfroShirazi. Vile vile waliyoletwa kufungwa siku hiyo kutoka huko huko gerezani "Kwa Ba Mkwe", alikuwa ndugu yetu, Sheikh Saleh Ali Nasser (Saleh Master). Ndugu yetu huyu Saleh Ali Nasser (Master) ni mmoja kati ya wananchi waliyoteswa vibaya sana katika gereza hilo la "Kwa Ba Mkwe". Kwani siku hiyo tuliyoletwa Makao Makuu ya Magereza kwa kifungo, mwenzetu huyo alikuwa hata hakuweza kwenda sawa sawa kwa miguu yake.
 
Tulipofika kwa Mkuu wa Magereza, Bwana Adam Taib, ndipo tulipoambiwa kuwa tumefungwa miaka 10 kwa kila mmoja. Baada ya kuondoka hapo kwa Mkuu wa Magereza, nilimwambia Jaha Ubwa, kwa uchungu kwani ukishakuwa mfungwa huna tena unachokiogopa.

Nilimwambia, Jaha, "Unaiona Serikali yako hii inavyosema uwongo hivi!? Jaji gani huyo aliyetuhukumu sisi, au mahakama gani hayo tuliyohukumiwa? Au nyinyi wenzetu, mlipelekwa?" Jaha masikini, alishindwa hata kunijibu. Alibakia akipuma tu na kunitumbulia macho. Neno alilolisema ni, "Mungu atatulipa". Yeye na wenziwe ndio hapo Mungu anawalipa kwa waliyoyatenda kuipindua nchi na kuunga mkono mauwaji ya ASP. Baada ya chakula cha mchana, tuliondolewa na kupelekwa gereza la Langoni (shamba).
 
MATESO YA "KWA BA MKWE"
Wananchi wengi wa Unguja na Pemba wameteswa mateso mabaya mabaya katika gereza hilo la "Kwa Ba Mkwe". Wengi wamepoteza roho zao kwa mateso hayo na wengi wametoka humo na vilema katika viwiliwili vyao. Licha ya kuteswa kwa kupigwa kwa bakora bali baadhi ya wananchi wamefika kuchomwa moto wa sigireti katika tupu zao mpaka wakawachwa na madonda bila ya kupewa dawa ya namna yoyote.

Wengine wamefukizwa pilipili hoho na huku wamefunikwa shuka. Wakifukizwa mpaka chini ya tupu zao. Wapo waliyokuwa wameteswa kwa kumwagiwa mafuta ya petroli kisha wakawashwa moto. Wapo walion'golewa kucha za mikono na miguu na kutiwa rojo la pilipili hoho. Wapo walioteswa kwa kutiwa mpira katika tundu zao za kwendea haja kubwa na kisha wakamiminiwa maji mfano wa mtu anapopigwa bomba kabla kufanyiwa opereshini au kwa dawa fulani hospitali. Hufanyiwa hivyo, mpaka matumbo yakawajaa maji yakawa yanatokea mdomoni. Wapo walioingiliwa nyuma.
 
Nathubutu kusema kuwa mateso waliyokuwa wakiteswa wananchi wa Unguja na Pemba katika gereza hilo la "Kwa Ba Mkwe", hata huko Afrika ya Kusini wakati wa Rais Botha au Haiti wakati wa utawala wa Papadok, hayajawahi kufanyika kama hayo yaliyofanyika Zanzibar wakati wa Utawala wa Karume na AlHaj Aboud Jumbe. Lakini ulimwengu kwa sababu wazijuazo wenyewe, ulinyamaza kimya kama kwamba hakukuwa likitokea lolote. Lakini, ulimwengu si huu tu, utakuja ulimwengu mwengine na huko tutakutana na Hakimu mwenye kuyajuwa ya dhahiri na ya siri yaliyokuwa yametendeka. Hakimu mjuzi wa kuadhibu kama istahikivyo, bali sio Mandera, mateso ya Mandera hayawezi kulingana na hata chembe ya mchanga ya malipo ya Hakimu wa Kesho. Na tujiweke tayari, na hayo hayako mbali bali yako karibu kweli kweli. Ni kufunga pumzi tu!
 
UFUNGWA WA KARUME NI ZAIDI YA UTUMWA
Mara nyingi Mwalimu Nyerere na viongozi wa Serikali ya Mavamizi ya Zanzibar husema juu ya ubaya wa utumwa uliyokuwepo visiwani Zanzibar.

Hatusemi kuwa utumwa ulikuwa ni kitu kizuri, hashaa! Kumnunua binaadamu mwenzio na kummiliki upendavyo ni jambo baya sana na wala hapana binaadamu mwema awezaye kulikubali au kulikubalisha jambo kama hilo. Kwa kufahamu ubaya na idhlali za mtu kunyimwa uhuru wake wa maumbile Zanzibar ilikuwa miongoni mwa wa mwanzoni kuharamisha utumwa. Utumwa umeondolewa rasmi Zanzibar tokea mwaka 1897, ni kiasi cha miaka 67 mpaka hapo yalipofanyika hayo 'mavamizi', katika 1964.

Idadi kubwa sana ya wananchi wa Unguja na Pemba hawajui huo utumwa namna ulivyokuwa, lililokuwepo ni kusikia tu. Juu ya hivyo, iwapo tutachunguza kwa kutumia akili zetu kwa njia za insafu, na tukaweka upande chuki zetu binafsi, tutafahamu kuwa utumwa uliokuwepo katika visiwa vya Zanzibar, haukuwa wenye mateso kama ilivyokuwa katika nchi ya Kimarekani na nchi zenginezo ulimwenguni. Kwani lau ingalikuwa watumwa katika Zanzibar walikuwa wakiteswa kama wadaivyo akina Nyerere na wenziwe, basi, wakati ulipopigwa marufuku huo utumwa, asingetokea hata mmoja kukataa kuondoka katika nyumba ya huyo aliyekuwa bwana wake.
 
Katika kitabu "Short History of East Africa", Dr. Hollingsworth ameandika miezi mitatu baada ya kutoka sheria ya kuwa mwenye kutaka uhuru wake akabadilishe basi ni watu 120 tu waliokwenda jiandikisha. Anasema Hollingsworth, "Ni jambo la kweli kuwa watumwa wengi wakiangaliwa vizuri na bwana zao". Mpaka hivi leo wapo vilembwe vya hao waliyokuwa watumwa wanaishi pamoja na vilembwe vya hao waliyokuwa mabwana. Si kama wanaishi tu, bali wazee wao wamezaliwa katika majumba hayo na wao wenyewe wamezaliwa katika majumba hayo hayo. Na wanaishi kama ni ndugu na wajomba. Katika huo wakati wa utumwa tunavyosikia kutokana na wazee ni kuwa watumwa walikuwa wakipewa pahala pao pakulala, wakipewa chakula kizuri, wakiozwa wake na wanawake wakiozwa waume na wengine walikuwa wakiolewa na hao mabwana zao na vizazi vingalipo hadi hivi leo. Watumwa walikuwa hawafanyishwi kazi siku za Ijumaa wala siku za Sikukuu na walikuwa hawaadhibiwi kwa kupigwa labda ikiwa wamefanya makosa yaliyokuwa makubwa. Watumwa waliandikiwa mashamba na majumba na bwana zao.
 
Haya, natuwatizame hao watumwa wa Karume waliyokuwa wakiitwa, "wafungwa wa kisiasa", ilikuwa kabla ya kupelekwa katika mateso ya kufanyishwa kazi, kwanza walikuwa wakipelekwa kwa Mandera wakateswe kwa kila namna ya mateso. Watakao bahatika kubakia na uhai kutokana na mateso hayo ndio tena hupelekwa magerezani kwa kufanyishwa kazi ngumu zenye mateso makubwa makubwa. Watumwa hao wa Karume walikuwa wakifanyishwa kazi kutoka saa moja ya asubuhi mpaka saa 12 za magharibi na walikuwa hawapewi chakula zaidi ya muhogo na majani mapevu ya muhogo. Walikuwa hawaachiliwi kupumzika laa Ijumaa walaa Jumaapili walaa siku za Sikukuu.

Wakiumwa walikuwa wakiachwa hivyo hivyo na maradhi yao mpaka wapone kwa kudra za Mwenyezi Mungu na wengine wameondoka duniani kwa kutokupata matibabu yenye kufaa. Kwa jumla watumwa wa Karume khasa tuliokuwa wakiitwa, "wafungwa wa kisiasa", tulikuwa haturuhusiwi kuja kutizamwa na watu wetu bali, hata kuwaandikia barua tulikuwa haturuhusiwi. Kwa wingi na shida ya mateso tuliyokuwa tukiyapata, katika kufanyishwa kazi, wawili kati ya kundi letu la watu 16 tuliyoletwa na Nyerere kutoka DaresSalaam walikufa gerezani. Nao ni Mzee Mohammed Mbaba na Maalim Harun Ustadh
 
wawili waliumwa na waliachwa wakiatilika na maradhi bila ya kupewa matibabu, ingawa Bwana Mganga wa gereza la Langoni, alitoa amri ya kutaka wapelekwe wakaonane na Daktari mkuu katika hospitali kuu ya mjini. Lakini aliyekuwa mkuu wa magereza ya Langoni na Kinu Moshi, Muhidin Khamis Kwangwati alikataa kuwapeleka na aliwaacha hapo hapo gerezani mpaka walipokuwa karibu na kukata roho, ndipo alipo waondoa na kuwapeleka kwenye kihospitali kidogo cha gereza kiliopo katika Makao Makuu ya Magereza Kiinua Miguu, na huko hawakukaa muda illa waliiaga dunia. Tuliishi katika hali kama hizo za dhiki na shida pamoja na mateso ya kila namna kwa muda wa siku 1110 yaani miaka mitatu na siku.
 
KUREJESHEWA UHURU WETU
Taarikhi 9 Januari, 1972 katika nyakati za asubuhi, Karume pamoja na kikosi chake cha Baraza la Mavamizi walikwenda kwanza katika Makao Makuu ya Magereza, Kiinua Miguu na baada ya kuwakhutubia wafungwa huko walikuja shamba katika gereza la Langoni. Walipofika hapa Karume alitukhutubia kwa kutuambia,

"Leo tumekuja kukuachilieni huru wafungwa wote na tumeamua kuyafunga magereza yote na badala yake, tutafungua Vyuo vya Mafunzo katika sehemu hizi hizi za magereza. Ingawa tokea hii leo nyote ni huru lakini mtabakia humu humu magerezani mpaka siku ya taarikhi 12 Januari, siku ya kusherehekea Mapinduzi, ndio siku mtaoachiliwa kwenda majumbani mwenu".
Baada ya kumaliza kusema maneno hayo, Karume kama kawaida yake alianza kutoa porojo lake lisilo miguu wala kichwa, alipochoka mwenyewe alinyamaza, na aliondoka pamoja na kundi lake na kutuacha sisi katika hali ya furaha na kumshukuru Mwenyezi Mungu.
 
Kwa hakika waliyoachiliwa huru katika wakati huo, walikuwa wafungwa wote, hawakuwa wa siasa tu peke yao hata wakhalifu nao waliachiliwa. Siku hiyo magereza yaligeuka kama viunga vya pikniki kwani baada ya kuondoka Karume na kikosi chake, tulianza kurejeshewa uhuru wetu, tulirejeshewa nguo zetu, tulikuwa huru kuzunguka huku na huku bila ya kulindwa. Usiku tulikuwa tukilala bila ya kufungiwa milango, na badala ya kwenda haja ndogo na kubwa katika ndoo na wenzio wanakuona na wanakusikia, tulikuwa tukitoka na kwenda vyooni nje ya mabanda yetu ya kulalia. Tulianza kuitwa kwa majina yetu badala ya kuitwa wafungwa kama tulivyokuwa tukiitwa kabla ya hapo. Nyoyo zilidanganyika na kuona kama yaliyokuwa yametupitia si kitu. Tulikuwa tukiziona saa hazendi kwa jinsi tulivyokuwa tukiomba siku ya taarikhi 12 ifike tupate uhuru wetu.
 
Saa nne za asubuhi siku ya taarikhi 12 Januari, 1972, tuliondolewa kutoka katika magereza ya Langoni na Kinu Moshi na tulipelekwa Uwanja wa Amani Chumbuni. Tulipofika huko, tuliwakuta wafungwa wenzetu waliyokuwepo kwenye makao Makuu ya Magereza, Kiinua Miguu, wameshafika kabla yetu. Mnamo saa tisa za alasiri, uwanja wa Amani ulikuwa hauonekani kwa umayamaya wa watu. Wake kwa waume, wakubwa na wadogo, majeshi na askari polisi pamoja na wachungaji wa magereza, valantiya, pamoja na akina mama na akina baba. Wakati ulipowadia, magwaride yalipamba moto tuliwaona wa akina mama na wa akina baba wakihemkwa uwanjani na bunduki zao mabegani.
 
Waongozi wote wa Serikali ya Mavamizi isipokuwa Rais Karume peke yake walikuwa wamevaa nguo za kijeshi hata Sheikh Thabit Kombo na Sheikh Daud Mahmoud nao walikuwa wamevaa nguo za kijeshi! Zilipomalizika hizo tafrija za magwaride, Rais Karume aliukhutubia umma uliohudhuria hapo kwa kuyataja maendeleo yaliyopatikana kutokana na hayo yenye kuitwa 'Mapinduzi'. Alipofika kusema, "Leo, tunawaachilia huru wafungwa wote na kuanzia hii leo, tunayafunga magereza yote yaliopo katika nchi na badala yake, tunafungua Vyuo vya Mafunzo", alipomaliza kusema hivyo tu, mkutano ulivunjika bila ya kuvunjwa kwa kawaida yeke.
 
[emoji23][emoji23][emoji23][emoji23] Amuulize Shimba kilichomtoa kanga manyoya[emoji119][emoji119].....Yani ni Kagomvi wewe[emoji23][emoji23][emoji847]
Hahahahaah [emoji23][emoji23]
Ni katika harakati za ushabiki.
Nashabikia ushindi ipasavyo[emoji1787][emoji1787]

Naisubiri siku ya kufungwa,SYB ataniua kwa kunizomea[emoji23]
 
Back
Top Bottom