Uzi maalum wa kupeana Likes: Comment chochote upate "Like"

Hata hivyo, kama nilivyosema kuwa wakati mwengine kulikuwa na mambo yanatugonganisha katikati ya umoja huo. Mojawapo ni la mpira wa miguu, hasa baina ya sisi wa Mchangani na hao wa Pandani ‘wenyewe’. Timu yetu ilikuwa ikiitwa Mchangani Stars na ya Pandani ikiitwa OPEC. Yetu ilikuwa chini ya udhamini wa Hamad Shamata na aliyekuja kuwa Shemegi yake, Muhsin Khamis Melek. Nadhani OPEC ilikuwa chini ya udhamini wa akina Humoud Al Maamiry na ilikuwa ikipata sana vifaa kutoka jamaa zao wa nje, hasa Arabuni. Basi baina ya timu hizi mbili, uhasama wake ulikuwa wa ajabu.
 
Nakumbuka matukio kadhaa ya kupigana mikwaju wakati wa mechi. Nakumbuka pia inapotokezea mchezaji mmoja akaumizwa kibahati mbaya kwenye mechi hizo, basi ugomvi wake ulitoka uwanjani ukahamia kwenye familia na mitaani. Lakini kwa kuwa penye watu wazima hapaharibiki jambo, yote haya yalikuwa yakimalizika yenyewe siku si nyingi.
 
Kila watu wa kiambo ama kijiji walikuwa wakijulikana kwa umashuhuri wao. Kwa mfano, Kwamwewe wao tukiwajuwa kwa ujuba wao wa maneno, wa Kipange kwa ugomvi wa kuingiana mwilini na wa Kilimni kwa upole wao. Sisi wa Mchangani Sokoni tulikuwa wafuga njiwa wazuri na wapiga boso. Khatib Kijiko na Maulid Jomba walikuwa ndio masupastaa wetu kwenye hilo eneo. Tulikuwa wenda sinema wazuri pia (nakusudia vidio). Maalim Ali Msabbah na Mjomba wake, Maalim Mohammed Anad, walikuwa wakionesha michezo ya Kihindi kwa ratiba. Wakati mwengine wakienda hadi Wingwi na Bahareni kwa kazi hiyo.
 
Hongera mkuu
 
KWETU, PANDANI- 2
Kwa kuwa tumo kwenye kipindi cha maombolezo ya kuondokewa na kipenzi chetu, Al-Marhoum Maalim Seif Sharif Hamad, simulizi yetu leo itamgusia yeye nami na kwa kuihusisha Pandani yetu. Sehemu kubwa ya simulizi hii nishawahi kuisimulia nadhani kama miaka mitano ama sita iliyopita.

Kabla sijakwenda mbele, nitowe maelezo kidogo kuhusu picha inayoambatana na sehemu hii ya simulizi. Hapa kipenzi chetu alikuwa kwenye treni kutoka Amsterdam kuelekea Paris na kisha kurejea Uingereza kuendelea na safari zake na mkononi mwake alikuwa anasoma diwani ya N’na Kwetu, ambayo binafsi nilikuwa nimempa zawadi nilipokutana naye Amsterdam mwaka 2016.
 
Tuache hapo na nitaunganisha baadaye huko mwisho. Turudi miaka 31 kabla ya hapo. Utanikuta mvulana wa miaka minane. Sikumbuki mwezi wala tarehe, lakini mwaka ni 1985. Naukumbuka mwaka huo kwa kuwa nilikuwa darasa la tatu katika skuli yangu ya Pandani. Kinachonifanya niukumbuke mwaka, ni hilo darasa lenyewe nililokuwa nikisoma. Chumba chetu kilikuwa upande wa kushoto wa ofisi ya Mwalimu Mkuu, wakati huo alikuwa Maalim Nassor Hemed Khamis (Allah amrehemu), na kutokea chumba hicho tulikuwa tunaweza kuiona kwa tabu nyumba ya Bi Moza Shkeli, Bibi yake Daud, ambayo ilikuwa umbali wa kama viwanja viwili vya mpira.
 
Jina la Daud halikuwa maarufu kwenye eneo letu wakati huo, lakini Daud mwenyewe alikuwa akijuilikana na kila mtoto wa marika yangu. Nadhani sababu zilikuwa ni mbili: moja ni kuwa alikuwa akitaniwa sana kwa ile hadithi iliyokuwemo kwenye kitabu cha Darasa la Tatu inayoanza na sentensi “Daudi ni kama wewe, lakini yeye ni mcheshi na mchangamfu…”. Sababu ya pili, nadhani, ni kwa kuwa nyumba yao ilikuwa ikipokea ugeni wa mtu tuliyemuona kuwa mkubwa na kiongozi wa juu wa wakati huo, naye alikuwa huyu Maalim Seif.
 
Siku ninayoizungumzia hapa ni moja kati ya siku ambazo msafara wa Maalim Seif uliwasili nyumbani kwa Bi Moza, nyakati za jioni karibu na muda wa kengele kupigwa ya kumaliza masomo. Kipindi cha mwisho kama hiki kilikuwa ni cha kuimba nyimbo darasani:

Lakini tuliposikia tu magari yamesimama kwa Bi Moza, sote tukaacha kuimba. Nani atataka kuimba, ilhali huko nje kuna jambo linaloshughulisha macho na nyoyo? Sijui kwa nini, lakini ni kama kwamba tulikuwa tunajuwa na mapema kuwa siku hiyo ungelikuja ule ugeni pale na tulikuwa tunatupa macho kwao Daud. Ghafla nyumba ya Bi Moza ikawa imezungukwa na maaskari, mlango wa mbele na wa nyuma, wengine wakisambaa umbali hadi karibu na usawa wa njia ya kuingilia ofisini kwa Mwalimu Mkuu. Maalim Seif, Waziri Kiongozi wa Serikali ya Mapinduzi ya Zanzibar, alikuwa amewasili.
 
Kama ulivyo, udadisi wa kitoto hutaka kujuwa na kuona kila jambo. Lakini badala ya kutulia kila mmoja aone kwa utaratibu, wengine tukaanza kuparamia ukuta ili tuwe warefu zaidi. Mara Mwalimu Mkuu, Maalim Nassor, akatoka na kijibakora chake kifupi akaja darasani kwetu. Mikwaju ya kuondokea ikatupata wengine. Na haitoshi. Wanafunzi wote tukaambiwa kengele ya kuondoka ikilia, siye tunaoelekea upande wa Mchangani (kuanzia wa Rahaleo hadi wa Kilimni na siku hizo tulikuwa nao akina Zahran Al Abry na Zuwena wa Mzambarauni), tupitie njia ya Kwa Juma Faiz na sio Midorianini, ambako tungeweza kuona japo yale magari na kupita chini ya maaskari.
 
Siku hiyo nilirudi nyumbani na unyonge. Unyonge wenyewe haukutokana na zile bakora za kuagia alizotuzawadia Maalim Nassor kwa kuweka kwetu fujo. Kwa sisi wengine, ambao utundu ulikuwa mtindo wetu wa maisha, bakora kama hizo halikuwa jambo kubwa. Unyonge wangu ulitokana na kushindwa kupita karibu na nyumba ya Bi Moza nikasogozana na magari na maaskari waliokuja kwenye msafara wa Maalim Seif. Baya zaidi ni kuwa tulitegeshea njia nzima kuwa msafara huo ungelirejea kwa njia ya Mzambarau Takao, lakini bahati mbaya kwetu msafara ulirejea kwa njia ya Mzambarauni Kwa Kyarimu.
 
Usiku wa siku hiyo kabla ya kulala, nikamuambia baba. “Nataka kuwa kama Seif” (Nadhani jina la Maalim siku hizo tulikuwa hatulitumii sana). Baba yangu akacheka mpaka mbavu akawa haziwezi. Nilikuwa nimedhani kuwa sentensi yangu ilikuwa imetoka bila kutazamiwa, lakini kumbe mama alikuwa amemuhadithia yaliyokuwa yamenitokea jioni yake kule skuli, baada ya kuniona na alama ya bakora matakoni na nikamueleza nilipoipatia.
 
“Mbona wanicheka?” Kwa wasiojuwa, baba yangu alinizaa mimi nikiwa mtoto wake wa pili na wa mwisho, yeye akiwa tayari ana miaka 55. Kwa hivyo, kwake nilikuwa mjukuu, na mara nyingi mawasiliano yetu yalikuwa yakielekea kwenye babu na mjukuu kuliko baba na mwana, ingawa nikivuuka mpaka kidogo tu, alikuwa ananiweka sawa kwa mikwaju.
 
Hakuna jipya huko. Labda hiyo video/audio nikiiona/nikiisikia.
 
“Basi kuwa!” Lilikuwa ndilo jibu lake baada ya kicheko kumalizika. Hakuuliza nataka kuwa Seif yupi, yumkini kwa kuwa Seif aliyekuwa kwenye hadithi aliyopewa na mama siku hiyo alikuwa ni mmoja tu, hapakuwa na cha kuuliza. Lakini aliponiuliza kwa nini nataka kuwa kama Seif, jibu langu lilizidi kumpasua mbavu.
“Nikija hapa nyumbani, maaskari nyumba nzima mpaka kule dukani kwa Msabaha, watu wote hapa watetemeka. Mote humu.”
 
Kilichokuwa muhimu ni kuwa hata wakati huo nikiwa mdogo, tayari Maalim Seif alishakuwa alama ya nguvu ambayo nadhani sikuwa peke yangu niliyeijuwa, kuihisi na kuihusudu. Nguvu hii ikisafirishwa kwa matukio na simulizi za mikasa, hasa ile ya kupimana nguvu kati yake, Maalim Seif, na Mwalimu Julius Nyerere

Mkasa mmoja tukiambiwa Mwalimu Nyerere alikuwa akimualika Maalim Seif akamtembelee mama yake Butiama, naye Maalim Seif akamuambia angelikwenda baada ya yeye Nyerere kurudi kumuona mama yake, Maalim Seif, Bi Time, huko kwao Mtambwe.
 
You must log in or register to reply here.
Menu
Log in
Register
Cookies are required to use this site. You must accept them to continue using the site. Learn more…