Katika muktadha wa maendeleo ya kijamii na kiuchumi, kuna hasara kadhaa zinazoweza kutokea kutokana na mikakati tofauti.
Kwanza, mikopo, inatoa fursa ya kupata fedha, lakini ina hatari ya kuleta mzigo wa madeni. Serikali inaweza kukopa kwa ajili ya kujenga shule na vyoo au vituo vya afya, lakini ikiwa miradi hiyo haitaleta mapato yanayostahili, itakuwa vigumu kurejesha mikopo hiyo. Hii inaweza kusababisha matatizo makubwa ya kifedha.
Pili, kuuza rasilimali za Watanganyika,kunaweza kuonekana kama njia bora ya kuongeza mapato, lakini kuna hatari kubwa ya kupoteza rasilimali muhimu. Mauzo haya yanaweza kuathiri uwezo wa nchi kujitegemea na kuleta madhara kwa maendeleo ya muda mrefu.
Tatu, kuteua na kuhamisha watumishi,ni mchakato ambao unahitaji umakini. Uteuzi usio wa haki unaweza kupelekea malalamiko na kupungua kwa ufanisi kazini. Watumishi wanaohamishwa mara kwa mara wanaweza kukosa uelewa wa mahitaji ya jamii, na hivyo kuathiri huduma zinazotolewa.
Pia, kuomba misaada, ni njia ambayo nchi nyingi hutumia kujenga uwezo, lakini kuna hatari ya kutegemea misaada hiyo. Misaada isiyo na mipango inaweza kuleta ufadhili wa muda mfupi bila kuboresha hali ya maisha ya wananchi, na wakati mwingine inaweza kuwa na masharti yasiyofaa.
Mwisho, kusafirisha nje ya nchi,kunaweza kuleta mapato, lakini inaweza kuathiri viwanda vya ndani na kuongeza ukosefu wa ajira. Hii inamaanisha kwamba, ingawa kuna faida za kifedha, athari za kijamii zinaweza kuwa mbaya.
Kwa ujumla, ingawa mikakati hii inaweza kuleta faida, ni muhimu kutambua hasara zinazoweza kutokea. Iwapo hazitashughulikiwa, zinaweza kuathiri maendeleo endelevu na ustawi wa jamii.
Viongozi wanapaswa kukabiliana na changamoto hizi kwa njia ya busara ili kuhakikisha rasilimali zinatumika kwa faida ya wananchi wote.