Kosa lako la kwanza umechanganya hasira na lugha chafu kwenye hoja nzuri hivyo umejithibitishia mwenyewe kuwa hoja zako hazijajengwa kimantiki bali kihisia.
Na mimi sijadili mihemko, najadili hoja.
Kosa lako la pili unanituhumu kutetea ufisadi na mfumo mbovu bila kuquote mahala ambako nimesema hivyo.
Huo ni uzembe wa kufikiri.
Tatu, hujanielewa.
Sijasema jeshi lichukue nchi wala sioni kama hilo ni suluhisho la kudumu. Usinipachikie hoja ambazo sijasema.
Ukisoma post zangu ndani ya uzi huu nimezungumza kwamba suluhisho la kweli ni kubadili mfumo mzima (katiba), na hilo pekee halitatosha kama hatutachagua na kiongozi thabiti, mtashi, na mwenye uwezo wa kudhibiti mfumo.
Nne, mimi ninaunga mkono maandamano ya kimkakati na siyo maandamano ya uharibifu wa mali,
Uharibifu wa mali hauufanyi mfumo dhaifu uanguke, bali unaupa mfumo dhaifu uhalali wa kutumia nguvu ya kudhibiti wananchi.
Mwisho wa siku, mfumo dhaifu utaendelea kupeta kwa kisingizio cha “walikuwa wanaharibu mali za watu ndiyo maana tukawazuia”.
Maandamano yenye nidhamu:
-Hufuata sheria.
-Huunyima mfumo dhaifu kisingizio cha “Tunalinda amani”.
-Huilazimisha dola kubaki kimya bila hoja za kujitetea.
Hasira za wananchi sio mkakati, na vurugu sio suluhisho la kweli.
Angalia Chile mwaka 88,
Poland 89 na
Tunisia 2011,
Maandamano ya amani, Shinikizo kubwa, hakuna uharibifu, badiliko la katiba + kuchagua viongozi watashi, Mfumo dhaifu ukakosa kiteteo mwisho walipata matokeo safi.
Linganisha na Libya, Syria, Yemen, na Sudan.
Maandamano yasiyo ya kimkakati kama yale ya october, vurugu, uharibifu wa mali na jeshi kuingilia kati.
Matokeo yake tunayaona, hizo ndiyo nchi ambazo hazina amani hadi leo na mifumo yao bado haijarekebishwa.
Elewa kwamba hata kama jeshi likichukua nchi, bila kubadilisha mfumo (katiba) na bila kuwa na uongozi bora, hakuna kitakachobadilika.
Raia wataendelea kudai maslahi yao kwa jeshi, migogoro itaendelea, na mzunguko wa matatizo hautaisha.
Mtaelewa lini mambo haya.
Nachoka sasa baba yenu.
Ibn Unuq.