Uislamu ni tamko la mwisho la ujumbe wa asili wa Umoja wa Mwenyezi Mungu. Maana yake ni kujisalimisha kikamilifu kwa Mola Mmoja wa haki, Mlezi wa viumbe vyote, Mwenye uwezo wote, aliyeko kila mahali, na Msimamizi wa dunia na wanadamu. Anayejisalimisha kwa mapenzi ya Mwenyezi Mungu huitwa Muislamu.
Uislamu unasisitiza kwamba Mwenyezi Mungu (Allah) ndiye Muumba na Mtawala wa kila kitu, na mwanadamu ni khalifa Wake duniani. Hali hii humuinua mwanadamu hadi katika cheo cha heshima na utu, akiwa ni naibu wa Mwenyezi Mungu katika ardhi, na huipa maisha yake kusudi tukufu: kutekeleza mapenzi ya Mwenyezi Mungu duniani. Kwa mujibu wa Qur’ani Tukufu, Mwenyezi Mungu alimuumba mwanadamu awe msimamizi wa dunia. Mwanadamu hupata uwezo juu ya maumbile na ulimwengu kwa njia ya elimu na juhudi, yaani kwa maarifa na matendo.
Uislamu unafundisha kuwa wanadamu wote ni viumbe wa Mwenyezi Mungu na ni sawa mbele Yake. Ubaguzi wowote unaotokana na rangi, tabaka, kabila au eneo hauna msingi wa haki, bali ni dhana ya upotofu iliyosalia kutoka zama za ujinga zilizowafunga wanadamu katika minyororo ya utumwa.
Mwenyezi Mungu ameteremsha uongofu Wake kupitia Manabii Wake na Vitabu Vitakatifu kwa baadhi ya Mitume Wake. Muhammad (rehema na amani za Mwenyezi Mungu ziwe juu yake) ndiye Mtume na Nabii wa mwisho, na Qur’ani Tukufu ni ufunuo wa mwisho kwa wanadamu wote.
Mafundisho ya Uislamu ni mepesi, wazi na yanayoeleweka, hayana khurafa wala imani zisizo na mantiki. Umoja wa Mwenyezi Mungu ( One ness au Tawhid), Utume wa Muhammad (s.a.w), na imani ya maisha ya Akhera ni misingi mikuu ya imani ya Kiislamu. Mafundisho yote ya Uislamu hutokana na misingi hiyo. Hakuna daraja la makasisi, hakuna nadharia tata zisizoeleweka, wala ibada nzito na ngumu.
Uislamu ni mfumo kamili wa maisha, si dini kwa maana finyu iliyozoeleka, kwani hauishii katika maisha binafsi pekee, bali unatoa mwongozo kamili katika kila nyanja ya maisha ya mwanadamu.
Mwenyezi Mungu hana mshirika wala msaidizi katika Uungu au mamlaka Yake. Yuko juu ya maumbile Yake, hana umbo la kimwili, wala hayupo katika kitu chochote cha kimaada.
Katika Uislamu, hakuna mfano unaolingana na Yeye, japokuwa wanadamu wanaweza kujitahidi kuakisi baadhi ya sifa Zake kama haki, rehema na uadilifu. Mwenyezi Mungu hana mtoto, hana kabila, hana jinsia, hana mwili, wala haguswi na sifa za maisha ya kibinadamu.
Wanadamu kwa asili yao ya kiroho wameumbwa katika hali ya Uislamu (fitra), lakini kwa kuwa wamepewa akili, uamuzi na hiari, wanaweza kubaki katika njia ya uchamungu na uongofu kuelekea radhi na thawabu za Mwenyezi Mungu, au wanaweza kupotoka kutokana na malezi na chaguo zao za maisha. Qur’ani Tukufu inasisitiza kuwa hakuna kulazimishwa katika dini.
Jukumu la Muhammad (s.a.w) kama Nabii wa mwisho lilikuwa kuthibitisha mafundisho ya kweli ya Manabii waliomtangulia, na maisha yake ni mfano mkamilifu wa kuufuata Uislamu kwa ukamilifu.
Waislamu wanaamini Malaika, viumbe wasioonekana wanaomuabudu Mwenyezi Mungu na kutekeleza amri Zake katika ulimwengu mzima.
Waislamu pia wanaamini kwamba Siku ya Kiyama, wanadamu watahukumiwa kwa matendo yao ya duniani. Ujuzi wa wakati wa siku hiyo uko kwa Mwenyezi Mungu pekee; hakuna ajuaye isipokuwa Yeye (Qur’ani 7:187).
Qadar (makadirio ya Mwenyezi Mungu), ambayo ni miongoni mwa nguzo za imani, ina maana kwamba kila linalompata mwanadamu limo ndani ya elimu na maamuzi ya Mwenyezi Mungu. Muumini anapaswa kuyapokea mema kwa shukrani na mabaya kwa subira. Dhana hii haipingani na hiari ya mwanadamu, kwani wanadamu hawajui makadirio ya Mwenyezi Mungu kabla ya kutokea, hivyo wana uhuru wa kuchagua.
Qur’ani Tukufu inasema: “Mwenyezi Mungu haibebeshi nafsi mzigo unaozidi uwezo wake.” Hivyo, Uislamu hauhimizi kujitenga na dunia au useja wa lazima. Dunia si ufalme wa Shetani, wala mwili si makao ya dhambi.
Katika Injili za Kikristo, Mungu huitwa Baba; katika Qur’ani Tukufu, Yeye ni Mola.
Kauli Allahu Akbar (Mwenyezi Mungu ni Mkuu) inathibitisha kuwa hakuna mola anayestahiki kuabudiwa isipokuwa Mwenyezi Mungu pekee.