Hili ni swala na mtazamo, imani na kihistoria.
Zamani wazazi walizaa watoto bila kikomo, ilikua tani ya mzazi kuzaa wlidadi awezayo, sababu ya maingi ilikua watoto walikua wazalishaji. Zamani kwetu usukumani, kaya yenye watoto wengi ilikua na uwezo mzuri wa uzalishaji na uchimi imara. Zamani mtoto wa miaka 6-7 tayari ananza kujifunza namna ya kuwa mzalisha, ataenda kuchunga, atakamua, ataenda shamba, kwa ufupi watoto walikua mali haswa kwa mzazi, watoto walikua wazalishaji wazuri kupitia shughuli za wazazi wao.
Baada ya miaka kusonga, ikaingia elimu, wazazi wakapeleka watoto wao shule. Kuanzia hapo taratibu watoto wakaanza kujitoa kwenye sehemu ya uzalishaji wa familia na kuanza kuwa watumiaji tu wa mali ya familia. Baada ya hicho kizazi kumaliza shule kilipata kazi rasmi (wengi wao).
Sasa hawa wazazi ambao walipelekwa shule miaka hio walipokuja kupata familia, wengi wao maisha yao yalikua mijini, hakuna shamba, hakuna mifugo, ninkazi rasmi na mshahara. Watoto wao hawakuwa wazalishaji tena, na likaingia winbi la kusomesha watoto kwenye shule za kulipia. Ukiunganisha logic ya kwamba watoto wao hawazalishi+gharama ya elimu, wazazi hawa wakawa wanazaa watoto wachache wanaoweza kuwaandaalia masha vizuri.
Sasa dunia ya leo tupo matabaka mawili, wapo waliosoma, wanaoishi mijini ambapo mtoto zaidi ya kumtuma dukani hana kingine cha kuzalisha, hao wanazaa lwa malengo na kuwaandaa watoto wao wapate elimu wakiamini watapata kazi nzuri huko mbele. Kundi la pili ni lile ambalo halikupata fulsa ya kwenda shule, hawa wanaishi maisha ya kawaida ya chini ua mtanzania, hawa bado wanaamini katika watoto. Wengi wao hawajapata maisha mzuri hivyo wanayo imani kuwa katika watoto wengi atatokea mmoja wa kuinua familia.
Mtazamo wangu wote wawili wapo sawa. Kundi la kwanza linatumia elimu na maarifa waliyonayo juu ya maisha ya sasa na kujaribu kuandaa vizazi vyao. Kindi la pili linatumia imani, na historia kuamini kuwa mmoja kati ya watoto atakua mkombozi.
Kila mtu afanye inavyompendeza