Umeandika kwa uwazi na kwa ujasiri. Kilichonigusa zaidi ni wazo kwamba mara nyingi tunatafuta nje kile tulichokikosa ndani. Si kila mtu atakuwa na historia hiyo, lakini kwa wengi, uzoefu wa utotoni unaweza kuathiri namna wanavyojiona, wanavyopenda na hata wanavyohusiana na wengine.
Nimependa pia uliposema ulianza safari ya kujitambua. Hapo ndipo mabadiliko ya kweli huanzia. Kujua chanzo cha maumivu hakufuti yaliyopita, lakini hukupa nafasi ya kuacha maumivu hayo yaendeshe maamuzi yako.
Na hili la mwisho lina uzito: upendo wa kweli hauhitaji mtu awe mkamilifu. Tunapokubali kwamba sisi na wengine tuna mapungufu, ndipo mahusiano yanakuwa ya kweli zaidi kuliko ya kutafuta approval au perfection.
Kama kuna ushindi mkubwa ambao mtu anaweza kupata maishani, ni kutoka kwenye kuishi ili kuthibitisha thamani yake, hadi kuishi akijua tayari ana thamani. Hapo ndipo unakuwa huru kupenda, kusamehe na kukua.